Vatanım

Ahıskalı İsmail Ağa

2010-04-09T09:39:00.000-07:00

Vatanını seven bir Ahıskalının anavatanı Ahıska çağrısı

Osmanlı Oşoralıları

2010-03-19T02:03:00.001-07:00

Resimde:Yıl 1901. Oşora. Oşora,İdmala,Laşhev,Kamza,Ota,İndusa köylerinden oluşan Oşora
Muhtarlığı.Sağda (ayakta) Muhtar İdmalali İskender Ağa,yanında yardımcısı Oşoralı Müştak Efendi (dedem Hamid Ağa'nın kardeşi)

Oturanlar: sağda yazıcı Tovfik Efendi,yanında Stepan Efendi (polis komiser)

Not: 1826-1829 Rus-Türk Savaşı neticesinde Ahıska Bölgesi elden gitti.(Ahıska elden gitti,yaşamın tadı kaçtı...) Ama Ahıska Bölgesi ne kadar Rusya'nın eline gitse de camilerimizde ezan sesleri susturulamamıştı.Dinimiz,dilimiz,kültürümüz,örf ve adetlerimiz serbest bir şekilde devam etmiştir.(Bu Çarlık zamanında idi.) Yukarıda Oşora'daki 1901. Yılın fotoğrafında ata dedelerimizin bu bölgede Gayri Müslimlerle bir arada barış içinde yaşamışlardır.Bizler de o mübarek ecdatlarımız ata dedelerimiz gibi öyle yaşadık,yaşıyoruz,yaşayacağız...

Bahadır Metan (Matanovlar) Enveroğlu'nun Soy Ağacı

2010-03-18T07:18:00.000-07:00

Akıl Unutur
Kural Unutmaz

Nasıl ağlamasın
Rustavlı Şota

Elden gidiyor
İndusa Ota

Şevki Rüstem oğlu

Aşotta olsa

Şota Meshetlidir
Rustavlı Şota

Bahadır Metan (Matanovlar)
Enveroğlu'nun Soy Ağacı

Bizler için kutsal soyağacımız vatanımız Ahıskalılarımın 1944 sürgün sonrası perişan,paramparça dağınık halde dünyanın çeşitli bölgelerinde gözyaşları dolu dolu vatan özlemi ile yaşadıkları ve dağınık oldukları şu soyağacı seceresinde görülmektedir.Bu soyağacı bi dededen Oşoralı Ahmet Hoca (Metanoğlu) dan gelen üç kuşak-göbek ve torunlarımızı kapsıyor.

Not:Yıl 1700-1800 arası Ahıska'da Ahıska Camisi İmamı ve Medrese Muderrisi Ahmet Hoca Metanoğlu (sonradan Matanovlar Ruslar geldikten sonra) 1826-1829 Rus Türk Savaşı nedeniyle Ahıska'yı terk edip Türkiye'ye göç eden Ahıskalılar gibi Ahmet Hoca'da Ahıska'dan Ata yurdu Oşora Köyüne taşınıyor.

Bu dönüş olayını ABdullah (1898-1992) amcam 9-10 yaşlarındaymış,onlarada o zamanlarda Oşoralı Yaşlı Fezail Ağa böyle anlatmış:

''Ben küçük yaşlardaydım.Oşoraya İmam geliyor,imam geliyor diye sevinçle AHıska'dan göç eden2 arabada ailece gelen AHmet Hoca Metanoğullarını sevinçle karşıladık''diye anlatmış yaşlı Oşoralı Fezail Ağa...

2.Dünya Savaşı Ahıska Gazileri

2010-03-12T08:55:00.000-08:00

Resimde Ahıska Türklerini dünyaya tanıtan gazeteci-yazar Sayın Seyfullah TÜRKSOY ile Dünya Ahıska Türkleri Birliği Başkanı Ziyaddin Bey'in 2.Dünya Savaşı'na katılmış Ahıskalı Gazilerimiz ile buluşması görünmektedir.

Bahadır Metan Millet Vekili

2010-03-12T07:10:00.000-08:00

Özbekistan'da Zafer Bayramı 1974(O sırada MilletVekili olan Bahadır Metan arkada soldan ikinci)

Resimde:

1. Taşkent (Özbekistan)Vilayeti Akkorgan Rayonu Partıya Komiteti Birinci Sekreteri SaidMemet

TAİROV (Kırım tatarı),

2. Akkorgan Rayon İcra Komiteti Reisi Hakim Eke ABİDOV (Özbek),

3. Rayon Harbi Komitesi (şapkalı) görevlisi Nikolay V. (Rus),

4.Ahat Saipnazarov Rayon İcra Komi Köy İşleri Başkarması Başkanı (Özbek)

5.Bahadır Metan (Matanov), Akkorgan Sanayi ve İnşaat işleri Belediye Başkan yardımcısı Ahıskalı,

6. Temlalali 2. Dünya Savaşı Gazisi Abdullah Ahmedov Mürseloğlu öğretmen (Ahıskalı).(Hekim Eke'nin sol tarafında)

7.Kim Hvan (Bahadır Metan'ın sağ tarafında) Kolhoz Reisi (Koreli).

İşte böyle iyi mi kötü mü gurbet elde vatan özlemi ile internasyonal millet içinde yaşayarak ve çalışarak ;hüzünlü,sevinçli ve mutlu günlerimizin bir hatırası.

(O günlere de şüküüür,Bu günlerede).

Ahmet Zakir Amcam Dinlenme Tesisinde

Ahmet Zakir Amcam
1964 yılında çekilen bu fotoğrafda

Kislavodski Şehrindeki

dinlenme tesisinde görünüyor

Ahmet Amcam Bakü'de Meslekdaşları ile ......

2010-03-12T07:03:00.000-08:00

Yıl 1930 lar

Bakü'de bulunan Ağamalı Okulunda çekilen fotoğraf

Ağamalı okulun ismidir...Ahmet Zakir Matanov (1908 Oşora - 1981 Bakü) Amcam burada

Toprak Mühendisliğini okumuştur.

51 sene Azerbaycan Bakanlığında Toprak Mühendisi olarak çalışmıştır.

Arkada sağda birinci

Abdullah Amcam Üniversitede

2010-03-12T06:59:00.000-08:00

Yıl 1930 Resimde Abdullah Amcam

Azerbeycan Devlet Üniversitesi

Matematik Fakültesinde

Yukarıda soldan ikinci

İlahiyat Öğrencisi Abdullah Amcam

2010-03-12T06:55:00.000-08:00

Yıl 1912 Azgur Kasabası İlahiyat Öğrencileri
Ortada sarıklı olan İlahiyat Hocası

Başında şapka olan Rus dili Öğretmeni

İkisinin arasında Abdullah Amcam (1898 Oşora - 1992 Baku)

Kafkasya Türkleri Bursa'da Buluştu

2010-02-07T07:49:00.000-08:00

8 Ocak 2010 Cuma günü Kafkasya Türkleri Derneği tarafından Milli Bütünlük Gecesi düzenlendi. Ertesi gün ise programa katılan misafirlere dernek yetkilileri tarafından bir Bursa gezisi düzenlendi.
Bu gezi kapsamında misafirler tarihi İnkaya Çınarı'nda birlik ve beraberliğin sembolü olarak bir araya geldiler. Kanal 7 de yayınlanan 7.Gün programı ekibi de bu birlik ve beraberliği kenid programlarına konuk ettiler. Tarihi buluşma kapsamında konuk sanatçılar çeşitli yöresel şarkıları hep birlike söylediler. Aynı zamanda da buluşma hakkındaki görüşlerini de dile getirdiler.
Bu bağlamda Bahadır Metan ENVEROĞLU da Ahıska Türklerini temsilen kısa bir konuşma yaptı....

Ahıskalılar Ohio Eyaletinin Dayton şehrine toplanıyor!

2010-01-13T10:26:00.000-08:00

Rusya’nın Krasnodar Vilayetinden 5 yıl önce Amerika Birleşik Devletlerine mülteci olarak kabul edilen Ahıska Türkleri, Ohio Eyaletinin, Dayton şehri Ahıska Türkleri kültür merkezi başkanını seçmek üzere toplandı.
Horizon Science Academy – Dayton High School’da büyük kalabalık ile yapılan Dayton şehri Ahıska Türkleri Kültür Merkezi başkanı seçimi, coşkulu ve heyecanlı geçti. Programın açılış konuşmasını yapan Ahıska cemaatinin Aksakallarından Bayram Niyazov “Şehirde artmakta olan Ahıska Türkleri nüfusunun birlik içinde, koordineli biçimde yaşam sürdürmeleri için Kültür merkezinin kurulmasına ihtiyaç duyulduğunu, bu yüzden halk ile görüşmek ve kültür merkezi başkanını seçmek için toplanıldığını, programa katılanlara teşekkür ettiğini” belirtti. İki yüze yakın kişi ile yapılan programın sunuculuğunu İlham Mamedov yaptı.

Program Ahıska Türklerinin Amerika’ya göçü ile ilgili belgesellerin izlenmesi ile başladı. Vadim Takmenev’in Rus NTV kanalında yayınladığı “Halk Düşmanları” adlı belgesel ile Rüstem Mürseloğlu’nun Türk TRT kanalında yayınlan “Garibim Gurbetlerde” adlı belgesellerden Ahıskalıları Amerika’ya getiren sebepleri vurgulayan kesitler izletildi. Sırası ile Prezidyum komisyonu ve Seçim komisyonu halkın arasından seçildi ve yerlerine oturtturuldu. Başkan adayları sırayla Kültür merkezi ile ilgili projelerini açıkladılar. İlk aday olan Bayram Gaidarov, projelerini açıkladıktan sonra, seçilir ise başkanlığı süresi boyunca hem yaşlıların hem de gençlerin desteğini alarak şehirde Ahıska adını tanıtacağını ve daima halkın yanında olacağını belirtti. İkinci aday olan Kahraman İspahov, Ahıska derneği açılır ise eskiden yaşanan olumsuz olayların ve polemiklerin tekrar yaşanabileceğini vurgu ederek, Ahıska Türklerinin Dayton şehrinde dernek açmalarının şimdilik erken olduğunu ve bu yüzden seçimden adaylığını çektiğini açıkladı. Üçüncü aday olan İslam Şahbandarov, 15 maddelik Kültür merkezi projelerini açıklayarak, ilk hedefinin Dayton belediyesine başvurarak Kültür Merkezi binası temin etmek olacağını belirtti. Sırası ile Folklor, Spor kulüpleri ve öğrenciler için After School programları düzenlemek olacağını açıkladı.

Adaylar projelerini açıkladıktan sonra Demokrasinin vazgeçilmez parçalarından biri olan seçim yapıldı. Salona girişte adı soyadı, yaş ve telefon bilgileri alınan seçmenler, seçim komisyonundan oy pusulularını alarak seçim alanına gidip gizli oy verme hakkını kullandı. Halk oylarını üzerine Türk bayrağı konulan sandığa bıraktı. Seçim bittikten sonra cemaat yerlerine geçti ve Dayton şehri Aksakallar Şurası seçimi yapıldı.

Aksakallar Şurası

Seçim günü Ahıskalılar ayrıca şehrin Aksakallar Şurasını seçti. Dayton şehrinde artmakta olan Ahıskalılar nüfusunun ihtiyaç duyduğu başka bir konu ise Aksakallar şurası idi. Aksakallar Şurası, temeli çok eskiye dayanan Türk soylu milletlerin kültür ve geleneklerinde hayat bulan bir şuradır. Örneğin; küsmüş olan aileleri barıştırmak gibi kültür merkezinin yapmakta belki zorluk çekeceği konularda, halka hizmet etmek üzere yaşı ilerlemiş halk arasında saygın ve sözleri dinlenen Ahıskalılar, Dayton şehri Aksakallar Şurasına seçildi.

Toplan 7 kişinin bulunduğu Aksakallar Şurası seçimi sonucunda; Bayram Niyazov, Server İspahov, Hasan İskendarov, Köşeli Şahmandarov, Seydul Sariyev, Yusuf Mahmudov ve Hamid Çahalidze şuraya seçildi.

Seçim Komisyonu oyları sayarken, programda konuk misafir olarak bulunan Amerika Ahıska Türkleri liderlerinden Tyanşan Muradoğlu’na söz verildi. Tyanşan Bey, Amerika genelinde Ahıska Türkleri Dernekleri ile beraber kurmayı planladıkları, Ahıska Türkleri Federasyonu ile ilgili programa katılan cemaate sunum yaptı ve hazırlamış olduğu Projeler hakkında bilgi verdi. Cemaat ile karşılıklı soru cevap şeklinde sözünü bitirince, Seçim Komisyonu seçim sonuçlarına ulaştı ve Bayram Niyazov sonuçları açıkladı.

Kültür merkezi başkanlığına İslam Şahbandarov seçildi.

Dayton şehri Ahıska Türkleri Kültür Merkezi başkanlığına İslam Şahbandarov seçildi. İslam Bey “Tanınan dönem içinde verilen görevi en iyi şekilde yerine getirmeye çalışacağım. Amerika’ya gelmek isteyen ama gelemeyen akrabalarımız için çalışma başlatacağım.” dedi. Ayrıca İslam Bey yapmayı planladığı halk hizmeti ile şehirde bulunan diğer kültür merkezlerine de örnek olmayı amaçladığını vurguladı. İslam Bey’in vurgu yaptığı konuların bazıları şunlardı; Dayton şehri Belediye başkanı ile görüşmek ve kurulan derneği tanıtmak, bu vesile ile şehirde organize edilen Festivallerde ve Kültürel faaliyetlerde Ahıska Türkleri olarak yer almak ve Ahıska toplumunu tanıtmayı sağlamak. Dayton şehrinde Ahıskalı nüfusun artması ile meydana gelen Mezarlık sıkıntısını gidermek. Dayton şehrine yerleşen Ahıskalı Türklerinin nüfus sayımını yapmak. Dernek bünyesinde Ahıska Spor Kulübü kurmak ve Ulusal boyutlarda yarışabilmesi için desteklemek.

Halk seçimden çok memnun kaldı.

Programa katılan Ahıska Türkleri, programdan çok memnun kaldıklarını, yapılan seçimin sorunsuz ve eğlenceli geçtiğini vurguladılar. Ahıskalılar arasında halka uzun süre hizmet eden Hasan İskendarov “ Yapılan seçimler benim Ahıska cemaat işleri hayatımda gördüğüm en demokratik, düzenli ve edepli seçimdi”. dedi. Ayrıca emeği geçen herkese teşekkür ettiğini belirtti.

Yeni Ahıska Kuruluyor.

Dayton şehrinde artmakta olan Ahıska nüfusu, halk arasında Yeni Ahıska kuruluyor diye yankılar bulmaya başlamış. İslam Bey “ Tahminlerime göre Dayton şehrine Amerika ya kabul edilen Ahıskalıların yüzde 30 na yakını toplanacak. Bu vesile ile şehre gelecek olan ve yaşamakta olan soydaşlarımıza en güzel hizmeti götürebilmenin yolu düzenli ve disiplinli faaliyet yapacak olan dernek kurmaktır” dedi.

Yazar: Ilham Mamedov – Marmara Univ. Radyo TV Sinema mezunu.

ilhamtr@gmail.com , ilhamtr@yahoo.com

646 – 639 – 71 – 04 T - mobile

New Jersey , Garfield

Resim kaynak: haberler.com

Ahıskalılar Ahıskaya

2009-12-25T08:58:00.000-08:00

Türk Dünyasında İnsan Hakları

Ataşı İbrahim’e Gülzar eden Perverdigar.İpucu çözüldü –Ahıskalılar Ahıska’ya dönüyor.

Şu Mesut Vatanın
Zümrüt Bağında,
Nağmeler Bülbüller
Ötmez mi dersin.
Cennetten nümüne
Yeşil Dağında
Her zevkin neşesi
Tütmez mi dersin.

Ahıska Ovası
Kur Çay Nehrinde,
Taş eksen aş biter,
Bitmez mi dersin.

Ahıska’da Bayram Sevinci ve ilk Cuma namazı 65 yıl sonra vatana dönen 60 aileyle gerçekleşti.

Bayramın ikinci günü Ahıskalı öğrenciler -32 kişi : ‘’ Biz orada inancımızı yaşatacağız, çok önemli bir vazife. Gururluyuz ve mutluyuz.Çünkü oralarda
dedelerimizden sonra kurban kesme inancı yaşatılmadı.Bunu yaşatacağız’’,
dediler ve bu inancı Anavatanda kurban kesip yaşatmaya ikinci adımı attı-
lar bile.

Ne Mutlu Ahıskalıyım diyene ve Ahıska’ya gidene.Bu ilk adımlar Anavatan Ahıska’ya dönme kapılarının açılmasının başlangıcıdır.Allah’ıma şükürler ol-
sun.65 yılık niyetler kabul oldu.

Diyorlar ki tarih tekerrur eder, bir başka deyişiyle,Su akan yerinden bir daha
akar.Bende diyorumki yaşamın tadı,eziyetten geçer.Biz eziyet çeksekte yarına
umutsuz bakmadık.

Ama ağlamak yok, yarına ümitle bakmak var.Dede baba yurdumuza yeniden
çıkmak var.Unutmayın hak verilmez,alınır! Ama nasıl? Kanlamı? Hayır,kesin-
likle hayır! Bütün medeni milletler gibi bizde, dedelerimizde kimseye zulüm
etmedik. Fakat biz zulüm edenleride susturmayı başardık.Boyun eğmedik.Tarih
bunun en güzel kanıtıdır.

En önemliside dilimizi,dinimizi,kültürümüzü kaybetmedik. Aksine daha da i-
nançla ve şükranla koruduk. Kazançlı çıkan, doğru yolda, hak yolunda olandır!
O da biziz.

ADALET HERKESİN TEMEL HAKKIDIR

22 ülkeden 30 katılımcı ve 400e yakın izleyicinin iştirak ettiği,’’YAKIN
TARİHİMİZDE TÜRK ve MÜSLÜMAN SOYDAŞLARIMIZIN MAARUZ
KALDIĞI İNSAN HAKLARI İHLALLERİ’’ sempozyumu Devlet Bakanı
Sayın Faruk Çelik’in himayesinde Bursa Büyük Şehir Belediyesi ve TİKA
desteğinde, Ahıska Türk Dernekleri Federasyon koordinatörlüğünde, Türk
Dünyasında İnsan Hakları ile ilgili faaliyet gösteren Kurum, Kuruluş ve İnsan
Hakları aktivistlerinin katkılarıyla Bursa Almira Otelde,12–13 Aralık 2009
tarihinde düzenlendi.

Resimde Sempozyum Prezidiumu.
Soldan 4. Prof. Dr. Abdulhaluk Mehmet ÇAY ve başkaları

Resimde sempozyuma katılanlar: Soldan 1. Bursa Yıldırım Belediye Başkanı
Özgen KESKİN, 2. Prof. Dr. Abdulhaluk Mehmet Çay, 3. Bursa Milletvekili Ali KUL
4. Devlet Bakanı Faruk Çelik, 5. Bursa Valisi Şehabettin HARPUT.

Resimde soldan 2.Abdulhaluk Mehmet ÇAY, 3. Azerbaycan Milli Meclisi
Milletvekili, Azerbaycan-Gürcistan Parlamentolar Arası Çalışma Grubunun Başkanı ve Azerbaycan Türkiye Parlamentolar Arası Çalışma Grubunun Üyesi ve Avrupa Konseyi Parlamentor Asamblesinde Azerbaycan Cumhuriyetini temsil eden Kuruluş Üyesi Ganira PAŞAYEVA,4.Uluslararası Ahıska (Meshet)
Türkleri Vatan Cemiyeti 2. Dernek Başkanı Süleyman BARBAKADZE.

Resimde soldan 1. Mevlüt EŞREF- Bursa Ahıska Türkleri Dernek Başkanı 3.
Bahadır METAN ENVEROĞLU Ahıskalılar Temsilcisi ve ortada Azerbay-
can Milli Meclisi Milletvekili Ganira PAŞAYEVA.

Bursa Kafkasya Türkleri Dernek Başkanı Şahin Güzelyurt.
Dernek Genel Sekreteri Selahattin Turan.
Azerbeycan Milli Meclisi Milletvekili Ganire Hanım.

Soldan 1. Muhammet İZZETOĞLU (Ahıskalı) Dünya Ahıska (Meshet) Türkleri Birliği (DATUB) Kurucular Heyeti Üyesi ,İstanbul temsilcisi,İstanbul İHA ve Türkiye Gazetesi E.Muhabiri 3. Konya Ahıska Türkleri Dernek Başkanı İbra-
him GİBRİOĞLU.

Resimde soldan 1. Paşa Alihan Bursa Sürgüne Uğrayan Ahıskalılar Haklarını Koruma Merke-
zi Dernek Başkanı. 2. Bahadır Metan ENVEROĞLU Ahıskalılar Temsilcisi. 4.
Mehmet OĞUZ, İstanbul Ahıska Türkleri Dernekleri Vakfı Başkanı.5. Ahmet
KÖSE,Bursa Ahıska Türkleri Haklarını Koruma Merkezi Dernek Başkan Yar-
dımcısı.6. Muhammet İZZETOĞLU,(Ahıskalı) Dünya Ahıska (Meshet) Türkleri
Birliği (DATUB) Kurucular Heyeti Üyesi İstanbul Temsilcisi, İstanbul İHA ve
Türkiye Gazetesi E. Muhabiri. 7. Mircavat AHISKALI, Uluslar Arası Sanat
Severler Birliği Başkanı, Şair ve Yazar.

Sempozyuma katılanlar arasında resimdeki sağdan ikinci Bahadır Metan Enveroğlu.

Ahıskalıların Dünü Bugünü ve Yarını

İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin Kabulünün 61. yılında Konusu ‘’İnsan
Hakları Olan Sempozyum, Devlet Bakanı Faruk Çelik’in Katılımı ile yapılan
Sempozyumda açılış konuşmalarının ardından, Ahıska Türk Dernekleri Federas-
yonu Genel Sekreteri Ertan Topçu’nun konuşmasından sonra, oturum Prof. Dr.
Abdulhaluk Mehmet ÇAY’ın başkanlığında, İHAF İnsan Hakları Avrasya Fed-
erasyonu Genel Başkanı Abdullah BUKSUR,Irak Parlamentosu Türkmen Mil-
letvekili Fevzi Akram TERZİ, Azerbaycan Milli Meclisi Milletvekili Ganira
PAŞAYEVA, CHP Parti Meclisi Üyesi Milli Savunma Komisyon Üyesi ve Ar-
dahan Milletvekili Ensar ÖĞÜT, Kırım Tatar Milli Meclisi Türkiye Temsilcisi ve Emel Kırım Vakfı Başkanı Zafer KARATAY, Azerbaycan Ahıska (Meshet) Türkleri Vatan Cemiyeti Başkanı İbrahim BURHANOV, Afganistan Türkleri ve
Doğu Türkistan Uygur Türkleri temsilcilerinin konuşmaları ve bildiri sunumuyla iki gün devam etti.

Sempozyum açılış konuşmalarında,açılış panelinde ve oturumlarda konuşması ve katılımcıların özetle üzerinde durdukları konular ve öneriler şunlar oldu;

1. 1990 yılından itibaren Türkiye’ye göç etmiş olan Ahıska Türklerinin vatanla-
rına dönüşle ilgili tanınan sürenin 31.12.2009 tarihinde bittiği bu nedenle geriye kalan bu kısa sürede Türkiye-Azerbaycan başta olmak üzere Ahıska Türklerine
her türlü maddi ve manevi yardımının verilmesi;

Ahıska Türklerine TOKİ tarafından bölgede toplu konut yapılması; Gürcistan Devleti’nin yapılan geri dönüş başvuruları ile ilgili olarak kolaylaştırıcı ve etkili Kamu hizmeti vermesi
Avrupa Konseyi ve diğer kuruluşlardan her hangi bir maddi veya başka yardım telebinde bulunmayan ve 14–16 kasım 1944 tarihlerinde tarihi vatanlarından sürgün edilen Ahıska (Meshet) Türklerinin torunlarının vatanlarına süresiz olarak dönme hakkının kabul edilmesi
Türkiye’den Ahıska’ya dönecekler için Hükümetce Valiliklerin gerekli maddi
Katkıyı yapması konusunda yerel yönetim birimlerininde üstesinden gelebileceği uygun yetki,görev ve sorumluluklar verilmesi gerekliği konusunda ciddi konuşuldu.

Soldan Bahadır Metan (Matanov) ENVEROĞLU Ahıskalılar Temsilcisi. 2. Fuat Pipinov

İSKENDER Moskova Uluslar arası Ahıska (Meshet) Türkleri Vatan cemiyeti Danışmanı Dünya Ahıska (Meshet) Türkleri Kurul Başkan Yardımcısı. Taştan Aslan Moskova Uluslar arası Ahıska (Meshet) Türkleri Vatan Cemiyeti Başkanı Dünya Ahıska (Meshet) Türkleri Kurul Başkan Yardımcısı.

Resimde soldan İsmail MOLİDZE (Ahıskalı) Gürcistan Tiflis ve Ahıska şubesi böyle denilen Ahıska (Meshet) Türkleri Vatan Cemiyeti Dernek Başkanı ve ben Bahadır Metan ENVEROĞLU Ahıskalılar Temsilcisi.

******

VATAN HAKKINDA

Gurbetten vatana indim,
Gören beni tanımadı.
Yol üstünde taşa döndüm,
Öten beni tanımadı.

Gördüm bülbül konmuş güle,
Yüz çevirdi bile bile.
Yad mi göründüm bülbüle,
Öten beni tanımadı.

Biliginen bağa çıktım,
Ekdiğim ağacı gördüm.
Kolumu boynuna taktım,
Biten beni tanımadı.

Hasretlikten kucağına,
Kısıldım bir bucağına.
Odun vurdum ocağına,
Tüten beni tanımadı.

Dertli gittim Kabristana,
Secde ettim baş taşına.
Dedim geldim ana ana,
Yatan beni tanımadı.

Bu ayrılık çok uzadı,
Bıçak kemiğe dayandı.
Nalamdan dağlar uyandı,
Vatan beni tanımadı.

İlyas AHISKALI

*****

MUTLU GÜNLERİMİZ VATANDA

Hoşbaht değil gurbetlerde Şah olan,
Hoşbaht olan vatanında olandır.
İnsan demem vatanımdan yılana,
Ras gelmedim hiç gurbette gülene.

Vatansızlık büyük derttir bilene,
Bilmeyene ne de, ne söz, ne anlat.
Ey ilahım halkım seni araylar,
Sen mi yazdın bahtımıza karaylar.
Verme bize altınlardan saraylar,
Vatanımda torba takta dilendir.

Yeter bunca zulüm olmaz ey Allah,
Vatan deyip çektik nala, çektik ah.
Etme bizi gurbetlerde padişah,
Vatanımda torba takta dilendir.

İnanmayın bu dünyanın varına,
Günü günden çeker sizi derine.
Bugün varsın güven yoktur yarına,
Fani dünya boş alandır dolandır.

İlyas AHISKALI

Bahadır Ahıskalı,Bursa,25.12.2009

Atayurtlarına Dönen Ahıska Türklerine Diyanet Vakfından Kurban Bağışı

2009-11-23T12:00:00.000-08:00

Atayurtlarına dönen Ahıska Türklerine Diyanet Vakfından 50 kurban bağışı yapıldı. Yıllar önce Sovyet diktatörü Stalin tarafından yurtlarından sürülen ve yıllar sonra Gürcistan hükümeti ile Türk hükümeti arasında yapılan anlaşma gereği Ahıska ya geri gelen Ahıska Türklerini Diyanet Vakfı yalnız bırakmadı. Posof ilçe Müftüsü Şükür Küçük başkanlığında ki ekip Ahıska ya giderek aileleri evlerinde ziyaret edip yapılacak. Kurban kampanyası ile ilgili bilgi verdiler. Müftü başkanlığındaki ekip ve Ahıska'da bulunan derneklerin yetkilileri ile Ahıska Hayvan pazarına gidilerek kurbanlıkların fiyatları hakkında bilgilendikten sonra ekip Pazar dışında da araştırma yaparak 50 adet kurban hissesi aldı.
Kurban bayramının birinci günü yine Diyanet kontrolünde kesilecek kurbanlar Ahıskalılar'a emanet olarak teslim edildi.

''Ahıska'nın Sesi'' Amerika Semalarında Yankılandı

2009-11-23T10:00:00.000-08:00

Sürgünde 65. yılını yaşayan Ahıska Türkleri, ABD'nin Massachusettes eyaletinin West Sringfield şehrinde Ahıska'nın Sesi (Voice of Ahıska) adıyla ilk defa bir müzik ve folklor şöleni düzenledi.

Geceye Türkiye Cumhuriyeti New York Başkonsolosu Mehmet Samsar ve eşi Feruze Samsar, Başkonsolos Yardımcısı A. Başar Şen, aynı zamanda gecenin sponsoru olan West Sringfield State College'dan 10 profesör ve 500 kadar davetli katıldı. Rusça olarak Kahraman Abdullah, İngilizce tercümeyle de Elmira Osman tarafından sunulan programın başında, Ahıska'nın tarihçesi ve Ahıska Türklerinin sürgün yıllarına değinildi. 14 Kasım 1944'te vatanlarından çıkarılan binlerce Ahıskalının; Sibirya, Kazakistan, Kırgızistan ve Özbekistan'a sürüldüğünden söz edilen açılış konuşmasında, 1989 Nisanı'nda Özbeklerle aralarında çıkan çatışmadan, 2005'te Rusya tarafından Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderilmesine kadar sürgünün kronolojik gelişimi ifade edildi.

Konuşma yapmak üzere sahneye davet edilen Başkonsolos Mehmet Samsar, "Sevgili Ahıskalı kardeşlerim." diye hitap ettiği Ahıskalılara şunları söyledi: "Ben Türkiye Cumhuriyeti kimliği taşıyanların başkonsolosu değilim sadece. Özbek, Azeri, kendini Türk hisseden milletlerin de başkonsolosuyum. Ben bugün buraya, sizlerin başkonsolosu olarak geldim. 65 yıldan beri içinizdeki vatan hasreti devam ediyor. Aynı acıyı paylaşıyoruz. Ahıskalıların en büyük özelliği, ne kadar acı görürlerse görsünler Ahıska sevgisi ve Türkiye sevgisi asla değişmemiştir. Hiçbir zorluk dinlerini değiştirmemiştir." "Amerikalı olun, çocuklarınızı Amerikan okullarında okutun." diye de tavsiyede bulunan Başkonsolos Samsar, "Ama hiçbir zaman Ahıskalı olmaktan vazgeçmeyin." diye ekledi.

RUSYA'DA ASLA YAPAMAZDIK

Organizasyon Heyeti Başkanı Mehti Osman, böyle bir şöleni ilk defa tertiplediklerini, Rusya'da böyle bir kalabalığın bir araya gelmesine asla izin verilmediğini ifade etti. İlk olması sebebiyle programda ufak tefek kusurların yaşandığına değinen Osman, bir sonraki şölende bu hataların telafi edileceğini belirterek, organizasyon heyetinde yer alan şu isimlere teşekkür etti: Zekeriya Kasımov, Yusuf Şahan, Bahtiyar Ağayov, Koçali Hüseyin, Niyaz Afrailov, Ziya Laçinov ve Kebire Osman.

GURBET TÜRKÜLERİ DUYGULARA TERCÜMAN OLDU

Ahıska'nın Sesi şöleninde folklor gösterilerinin yanı sıra şarkılar ve türküler söylendi. Yedi Ahıskalı kızdan oluşan 'Ahıska' grubu, Türk Halayı adlı oyunu sahneledi. Ahıska Folklor Ekibi ise bar ve Kafkas halk dansları ile seyircilerin beğenisini kazandı. West Springfield'in aynı zamanda güreş şampiyonları olan Mizam ve Abbas Tamaratzi kardeşler, 'Lizginka' adlı Kafkas dansı ile seyircileri coşturdu.

Son zamanların popüler dansı Trabzon kolbastısı da yine Ahıskalı kızlar tarafından sahnelenenler arasındaydı. Gözel Süleymanova, yöresel kıyafetiyle Ahıska Türküleri seslendirdi. Bahtiyar Ağayov'un 'Beni Köyümün Yağmurlarında Yıkasınlar' türküsü ile Hakim Kasimov'un 'Türkmen Gelini' eseri salondan büyük alkış aldı.

Elmira Kasımova 'Götür Beni Gittiğin Yere'yi seslendirirken, Sanobar İskenderova Barış Manço'nun 'Can Bedenden Çıkmayınca' şarkısını başarıyla söyledi. İstek üzerine sahneye davet edilen Kayserili Ali Günal ise 'Yaman Ayrılık' türküsüyle büyük alkış aldı.

Ahıskalı gelinin, geleneksel olarak düğün ertesi misafirlere 'hinkal' (mantı) için hamur açmasının da sahnelenmesi, coşkulu seyircilerden tam not aldı. West Sringfield State College'de gerçekleştirilen programda, bina girişinde bir de fotoğraf sergisi yer aldı. Ahıska, Georgia (until 1944), Uzbekistan (1944-1989), Krasnodar, Russia (1989-2005) ve USA (2005-present) adlarıyla dört başlık altında sergilenen fotoğraflarda 1944'ten bu yana sürgün yılları anlatılıyordu. Gecede Ahıskalı bayanların ev yapımı birbirinden leziz yöresel hamur işi yemeklerinin yanı sıra, Koçali Hüseyin'in yaptığı 500 kişilik Özbek Pilavı da ikram edildi. (CİHAN)

Kaynak: TURKISHNY

SÜRGÜNDEN SÜRGÜNE

2009-11-18T13:56:00.001-08:00

1944 sürgünü, on binlerce insanı yerinden yurdundan söküp götürmüştür.

Denilebilir ki bu sürgün faciasının sadece bir değil on binlerce hikâyesi vardır. Zira her insanın ayrı bir dünyası ve her ailenin ayrı şartları –veya dertleri- vardı.

Bu uğursuz sürgünü bir de şimdi Bursa’da yaşayan Fahrettin Eleddinoğlu (Dedegil)’ndan dinleyelim.

“Ahıska’nın Sinuban köyündenim. Sürgünde on yaşındaydım. Köyümüz 170 haneydi ve hepsi Türk’tü. Sadece ormancı Gürcü’ydü. Camimiz vardı ama ezan okunamazdı.

1944 senesinin 13 Kasım günü köyleri asker sardı. Bu askerler, buralarda yaşayan insanları saydılar. Bir akşam vakti her aileden bir kişiyi kolhozun idarehanesine çağırıp orada toplantı yaptılar. Bu toplantıda sürgün kararı halka bildirildi.

Babam, 1942 yılında askere gitti. Kırım’dan gönderdiği bir mektubu geldi. Bir daha da namı nişanı gelmedi. Annem Kebire, dört çocukla dul kalmıştı. On sekiz yaşındaki ablamı sıtma tutmuştu, yatıyordu. Anam onu lahana yaprağına sarmıştı. Askerler eve gelince Rusça söyleyip yatağıyla beraber kamyona koyup götürdüler. Azgur’da hastaneye yatırdılar.

Kolhozdaki toplantıya anamı çağırdılar. Yarım saat içinde ağlaya ağlaya geri geldi; dedi ki, bizi sürgün ediyorlar. Stalin’in emrini okumuşlar. Tekrar geri döneceksiniz, demişler. Eşeğimize tahılı yükleyip değirmene öğütmeye götürdüler. Havaya ateş ettiler, silâh sesleri ortalığı kaldırdı. Bizleri dışarı çağırdılar. Millet ağlıyor. Hayvanlar böğrüşüyor. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte bizi evlerimizden çıkarıp kamyonlara bindirdiler. Bunlar, Amerikan Sudabekir arabalarıydı. Kamyonlarla Agara köyü düzlüğüne getirdiler.

1943 yılında Ahıska’ya tren yolu yaptırdılar. 12-15 yaş arası kız çocuklarını bu yol inşaatında çalıştırdılar. Şimdi bu yoldan biz sürgüne gidiyorduk.

Tren vagonlarının durduğu demiryolu boyunda iki üç gün bekledik. Sonra milleti vagonlara bindirdiler. Vagon üç sıraydı. Balık istifi gibi yattık. Vagonun içinde soba vardı. Demiryolu kenarındaki çitleri ve ne bulsak yakardık. Sobanın üzerinde cadi pişirirdik. Tuvaletimizi kovalara yapıyorduk. Bizim vagonda iki ölü çıktı. 3-4 gün sonra haber verdik. O ölüleri dışarı attılar. Ölüleri itler mi yedi, kurtlar mı yedi, bilmiyoruz…

Bacım Ahıska’daki hastanede kaldı. Anam ağlaya ağlaya gözleri kör oldu. Bir ay sonra bizi Özbekistan’a bıraktılar. Milleti bit bastı. Elbiselerimizi yıkayıp buhara verdiler. Hamama girdik. Başımıza ilâç gibi bir şey sürdüler. Hamamdan çıkıp meydana geldik.

Köylerin muhtarları gelmişti bizi götürmeye. Alıp Karatepe’ye götürdüler. Tek at koşulu arabayla sabahtan akşama kadar gittik. Bizi eski bir caminin içine bıraktılar. Cecimlerle bölüp aileleri yerleştirdiler. Dutları kesip yakıyorduk. İpek böceklerine yedirdikleri için onları da kestirmediler. Altı ay caminin içerisinde yattık. Daha sonra köyün en kenarında topraktan yapılmış kötü bir ev verdiler. Orada su çok değerliydi. Yazın kapıda yatıyorduk. Gece su taşmış bizim lazutluğun içine gelmiş. Bekçi gelip bize kızdı. Kardeşimi kütüğe koyup dövmeye başladılar. Bir tane ben vurdum. Anam da çapayı alıp vuracakken yüzüne değip kesti. Yolda giderken Kumandana rastladık, “Kebire bacı ne oldu ?” diye sordu. Anam da: “Bizi getirip faşistlere mi teslim ettiniz?” dedi. Anamı bisikletine oturtturup köye geri geldi. Ağabeyimi dövenlere kızdı. “Sizin yaptığınızı faşistler yapmaz!” dedi. Anama yalvardılar şikâyetinden vazgeçti.

Yıllar yılları kovaladı. Bizler artık Özbekistanlı olmuştuk. Ta ki 1989 baharında Fergana felâketi olana kadar.

Özbekistan’ın Taşnak ilçesinde 150 aile Ahıska Türkü yaşıyorduk. Sokağımızda dokuz aile vardı. Hepimizi çağırdılar. “Bunlar Müslüman’dır, bir şey yapmayın!” diyen bir Özbek dedeyi susturdular. Komşumuz bize dedi ki, “Evine git, kapıyı kilitle; sana bir şey derseler de kapıyı açma!”

Bir gün önce kapılarımızın önüne taş dökmüşlerdi. O gece o taşları bizim üstümüze yağdırdılar. On altı kişi bizim eve toplanmış korkudan titriyorduk. 80-90 adam arabamı garajdan çıkarıp parçaladı, bunlar bizden iyi yaşıyor diye... Evimize saldırdılar. Kapıya arkamızı dayayıp içeri sokmamaya çalıştık. Büyük kardeşimin evini yaktılar.

Tahircan isimli bir Özbek komşumuz vardı. 35 sene komşuluk yapmıştık. Onlar fakir, biz zengindik. Bize yardım ettiler, duvardan aşıp canımızı kurtardık. Özbek’in evinde kaldık. Onun kıyafetlerini giyip takip ettim. Evimi parçaladılar. Kadife perdelerimizi, gelinin çeyizini parçaladılar. Sabah olunca evin telefonu çaldı. Kaynım bizi çağırıyordu. Kamyonetin içine yatarak kaçtık. 400-500 adam ellerinde sopa, gözleri dönmüş, bizleri arıyor. Askerler gelip döküldüler. Boş mermiyle korumaya çalıştılar. Gece saat üçte yola çıktık. Özbek şoförler kaçıyor. Yanlarına iki asker koydular. Bizi arabalara bindirdiler, 11 otobüs dolusu Ahıska Türkü askerlerle birlikte gittik. Bu da başka bir sürgündü bizim için…

Bizi Fergana’nın orada bir düzlüğe getirdiler. Orada asker çadırlarında kaldık. Tuvalet yok. Hastalık başladı. 16 bin kişi vardık. Daha sonra 70-80 aile geri gitti. Özbekler şimdi pişman oldular. On birinci gün uçakla Belgrat vilâyetine götürdüler. Bize Moskova’dan büyük para ayırmışlardı. 400 manat verdiler. İmza attık, ama neye imza attığımızı bilmiyoruz.

300-400 adamla uçağa bindik. Smolensk şehrine bıraktılar. Gece otobüsler geldi. Nereye gideceğimizi bilmiyoruz. Karaçu ilçesine geldik. Bu ad, eski Türklerin verdiği bir admış. Kara çamurmuş, askerler geçememiş… Ruslar bu adı Karaçu şeklinde söylüyor. Orası 300 yıl Türklerin elinde kalmış. Bazı Ruslar derdi ki kendi yerinize geldiniz. Onlar da çuval, torba, hıyar, soğan, tabya, baş derlerdi. Yani Türkçe kelimeleri vardı.

Kolhoz’un sedirleri geldiler bizleri götürdüler. Kayınpederim liderdi. Şehirden dışarı gitmedik. Yurtlarda kaldık. 19 gün parasız yemek yedik. Kolhoz Başkanı yanımıza gelip, “Ne iş yapıyordunuz?” diye sordu. Doktor, mühendis, öğretmen deyince şaşırdı. Meğer bizi hayvan beslemeye filân getirmişler. Rus mafyasından bazı kişiler imzasız mektup yazıp benden para istiyorlardı. Dört ay sonra Özbekler bizi çağırdı evimizi yarı fiyatına sattık. 1,5 sene sonra kaçıp Azerbaycan’a geldik.

Orada eski Türk terazisi buldum. Üstünde Türkiye’nin işaret vardı. Azerbaycan’daki evime getirdim.

1990’da Sovyetler Birliği yıkıldı. Herkes kendi devletini kurdu. Bizim devletimiz de yok, vatanımız da… Millet Türkiye’ye baktı. İşte biz de öyle yaptık. Şimdi Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olarak Bursa’da yaşıyoruz.

Ülkü Önal

AHISKA'DA SÜRGÜN YILDÖNÜMÜ

2009-11-18T13:52:00.000-08:00

Rus diktatör Sitalin tarafından 14 Kasım 1944 yılında yurtlarından sürülerek büyük açılara maruz kalan Ahıska Türkleri sürgün yıl dönümünde anma etkinlikleri düzenledi. 65 yıl önce sürgüne gönderildikleri Ahıska’ya dönen yaklaşık 50 aile sürgün yıl dönümünü anma etkinliklerine katıldı. Ahıska’ya dönen yaklaşık 50 aileye öncülük eden ve Ahıska’da bulunan Misket Türkleri Derneği’nde o günkü acı ve gözyaşı tekrar hatırlanarak ölenler için dualar okundu. Bundan 65 yıl önce 14–15 ve 16 Kasım 1944 de Rusya’nın diktatör lideri Stalin tarafından Anayurtlarından sürülen Ahıska Türklerinden 50 aile Ahıska ya döndüler. Ahıska ya gelip de yer alarak yerleşenler sıkıntılarını Gürcistan hükümetine daha kolay anlatabilmek için kurduklar Gürcistan Misketi Türkleri Cemiyeti’nde toplanarak 65 yıl önce yaşanan acılar dile getirildi. Açılış konuşmasını yapan Gürcistan Misketi Türkleri Cemiyeti Tiflis Başkanı İsmail Molidze, “Bu gün burada sürgünde ve sürgünden bu tarafa vefat eden soydaşlarımızın ruhlarına Kuran okumak ve dua etmek için toplandık. Allah bu millete bir daha böyle acılar ve sürgünler göstermesin.”dedi.

Sürgün yıllarında acıyı yaşayan yaşlılardan ise, sürgünün başlatıldığı günü hala unutamadıklarını belirterek, Rus askerleri herkesi tren istasyona toplanmalarını bugünkü gibi hatırladıklarını anlattılar. O dönemi yaşayan dedelerin yaptığı konuşmalardan sonra gençlere de söz verildi. Gençler de anne, baba ve dedelerinden dinledikleri hatıralarla büyüdüklerini ve ata yurtlarına geldiklerinden dolayı çok mutlu olduklarını söylediler. Yapılan konuşmaların ardından Ahıskalı Şevket hocanın okuduğu Kuran-ı kerimden sonda dualar edildi. Toplantıdan sonra sürgün edilirken trene bindirildikleri Ahıska Tren İstasyonuna gelen Ahıskalı yaşlılardan Mehemmet ve Mustafa dede yolculuk esnasında sayılmayacak kadar çok insanın öldüğünü ve ölen insanların günlerce vagonlarda kaldığını, ölülerin Rus askerleri tarafından trenin penceresinden atıldığını anlattılar. Yaşlı Ahıskalılar sürgün gününü anlatırken gözyaşlarına hakim olamadılar. H. İbrahim Ataman

14 KASIM AHISKALININ SÜRGÜNE GÖNDERİLDİĞİ GÜN DEMEK

2009-11-18T13:47:00.000-08:00

14 Kasım demek Ahıskalının sürgüne gönderildiği gün demek, Ahıska demek; Ahıskalının 65 yıldır dinmeyen acısı, bitmeyen gözyaşı, ayrılık ve hüznün başlangıcı demek… Bundan 65 yıl önce Türkiye sınırına sıfır noktada, şehir merkezi ise 15 kilometre mesafede olan şu anki Gürcistan sınırları içerisinde bulunan Ahıska ve köylerinde yaşayan Ahıska Türkleri, 14 Kasım gecesi topraklarından koparılıp aileleri dağılarak sürgüne gönderildiler. Ahıskalıların sürgün dramını bilen herkesin içinde bir burukluk, gözlerde yaş ve hüzün eksik olmadı… 65 yıl önce yaşanan acı sürgün olayı hala içimizi burkuyor. Çünkü Ahıskalı canımız, kanımız, akrabamız, dayımız, halamız demek. Ahıskalı demek, Orcoşanlı yakışıklı Faik ile güzeller güzeli Türkgözülü (Badeleli) Gülizar çiftinin mutlu ailesinin dağılması, sürgün edilmesi demek. Türkgözü köyünden Orcoşan köyüne gelin giden (o zaman genç çifti olan) Gülizar nine evlendikten sonra Faik dede ile mutlu bir hayat sürenken, 1944 yılı 14 Kasım akşamı on binlerce Ahıskalı ile birlikte sürgün edildi. Kimsenin bilmediği yaban ellere… Sürgün edilen yüz binin üzerindeki Ahıskalı gibi yurtlarından koparılıp aylarca tren vagonlarında Rusya’nın değişik yerlerine sürgüne gönderilirken soğuktan ölen, hastalanan, perişan olan bu halkın acısını içimizde hissediyoruz.

Ahıska sürgünü boğazımızda lokmamızı düğümleyen, kan şekerimizi artıran, tansiyonumuzu dengesizleştiren olaya tanıklık edenlerin anlatımlarını duydukça gözlerimizden yaşları eksik etmeyen, yüreğimizinden acısı eksik olmayan bir özel isim… Rus diktatör Stalin'in emriyle nereye sürgün edildiklerini dahi bilemediğimiz akrabalarımız sürgün edilişlerinin üzerinden tam 65 yıl geçti. Faik ile Gülizar ninenin nerde olduklarını nereye sürüldüklerini bilmediğimiz gibi onlardan geriye kalan çocukları da var mı? sorusunun cevaplarını bile bilemiyoruz. Ahıska’nın Türkiye sınırına yakın bir köyü olan Orçoşanlı Faik dede ve ailesi gibi anavatanlarından sürülerek büyük acılara maruz bırakılan yüz binlerce Ahıskalının sürgün edilişlerinin üzerinden uzun yıllar geçti..

Acılara maruz kalan tüm Ahıskalıların sürgün yıldönümünün 65. yılında özlem ve acı ile anıyor, sürgün esnasında yaşamlarını yitiren tüm Ahıskalılara Allahtan rahmet diliyoruz. Sürgünün üzerinden geçen uzun yıllara rağmen sağ kalanlar örf, adet, gelenek, göreneklerini ve inançları gibi özbeöz Türklüklerini kaybetmediler. Türk kimliklerine sahip çıktıkları gibi Türkçeyi de, Rus sıkıyönetim tedbirlerine rağmen muhafaza edebilmeyi başaran ve vatansız kalan tek millettir Ahıska Türkleri. Sürgün edilişleri ve vatanlarından koparılışlarının üzerinde nice yıllarda geçtiyse de onlar hep Ahıska özlemiyle yaşadılar.

Sürgün edildikleri topraklara yani Ahıska'ya dönmek, dedelerinin sürdükleri tarlaları işlemek, harabeye dönen camilerini ibadete açmak, kaybolan mezarlıkları ortaya çıkarmak ve akrabalarının mezarları başında bir dua okumanın hayalini kuran binlerce Ahıskalı’dan sadece 35-40 aile bugün Ahıska’ya dönmenin sevincini yaşarken, kendi özbeöz vatanlarında azınlık olmanın üzüntüsünü unutturacak bir yardım eli bekliyorlar. Anavatanlarına dönen Ahıskalı vatandaşlarımıza yardım eli uzatmak ve uzatabilmek dileği ile…

Alper Turgut

İSTANBUL'DA 14 KASIM 1944 SÜRGÜNÜNÜ ANMA PROGRAMI

2009-11-18T13:41:00.000-08:00

EMİNÖNÜ / İSTANBUL - İstanbul Ahıskalı Öğreniciler Birliği'nin, Eminönü Halk Eğitim Merkezi’nde, 14 Kasım 2009 tarihinde düzenlediği, ‘‘14 Kasım 1944 Ahıska Sürgününün 65.yıldönümünü anma programı’’, Ahıskalı Öğrenciler, Ahıskalı Türkler, yetkililer, basın mensupları ve vatandaşlar tarafından yoğun ilgi gördü. Programı sunan Marmara Üniversitesi 3.sınıf öğrencisi Muhammed Azizoğlu’nun heyecanlı olduğu gözlerden kaçmazken, yaptığı sunum ve konuşmalar salondaki herkesi duygulandırdı. İstanbul Ahıska Türkleri Kültür ve Dayanışma Derneği ve TRT tarafından hazırlanan ve duygusal atmosferde izlenen tarihi Ahıska belgeselinin ardından, etkinlikte söz alan İstanbul Üniversitesi Öğretim Üyeleri Doç. Dr. Deniz Ekinci ve Prof. Dr. Ali Arslan etkinliğe birer konuşmacı olarak katıldılar.

İstanbul Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Ali Arslan, Osmanlı İmparatorluğu’nun ve Çarlık Rusyası’nın Kafkasya politikasına temas ederken, 14-16 Kasım 1944 tarihlerinde gerçekleştirilen Ahıskalı Türklerin sürgününü tarihi belgeler eşliğinde yeniden değerlendirdi ve sürgün olaylarının bir soykırım olduğunu söyledi. Prof. Dr. Ali Arslan, günümüzde Ahıskalı Türklerin, kendi gayretleriyle tarihçi, yazar, ressam ve tüccar yetiştirmeleri ve davalarına sahip çıkmaları gerektiğini de sözlerine ekledi.

Gürcistan’ın Ahıska bölgesi'nın coğrafi konumuna değinen İstanbul Üniversitesi Öğretim Üyesi Doç. Dr. Deniz Ekinci ise, Ahıska üzerinde oynanan siyasi oyunlara dikkat çekerken, Ahıskalı Türkler tarafından sürgününü anlatan şiir ve romanların yayınlanmasını ve filmlerin çekilmesi gerektiğini ve davanın tüm dünyaya anlatılması gerektiğini vurguladı.

Eminönü'nde yapılan programa katılan ve sürgünü 7 yaşında yaşamış Ahıskalı Tsahanlı, Hasan Emingil Enderoğlu ise sürgün anılarını yeni kuşaklara aktarırken çok heyecanlandı. Sürgünün canlı tanığı ve 72 yaşındaki Hasan Emingil Enderoğlu, esaret yılları ve yaşadıkları hakkında konuşurken göz yaşlarını tutamadı. Sürgünün yaklaşık bir ay sürdüğünü belirten Hasan Emingil Enderoğlu, konuşmasının sonunda ana vatan ile ilgili okuduğu şiiri nedeniyle, salondakiler tarafından büyük alkış topladı. Programın sonunda, Ahıskalı Sanatçı Ahmet Şenli’nin söylediği ‘‘1944 sürgünü ve 1989 olayları’’ hakkındaki şarkı ve Ahıskalı öğrenciler tarafından okunan ‘‘Ben Ahıskayım’’ şiiri ise salondaki davetliler tarafından uzun süre alkışlandı. Proğram sonunda başarılı Ahıskalı öğrencilere hediyeler verildi. Titizlikle hazırlanan programın başırılı bir şekilde sonuçlandğı için teşekkür sunan konuklar bilinçli ve genç Ahıskalı Türk öğrencilere güvendiklerini ve Ahıska davasının meşelesinin gençlerin elinde olduğunu vurguladılar

Ahıska Türkleri'nin Gürcistan'dan sürgün edilmesinin 65. yıldönümü sebebiyle, Eminönü Halk Eğitim Merkezi'nde düzenlenen anma programına, İhlas Vakfı Türk Dünyası Koordinatörü ve Ziraat Yüksek Mühendisi Numan Aydoğan ÜNAl, İhlas Vakfı Türk Dünyası Koordinatör Yardımcısı Mehmet CAN, Dünya Ahıska Türkleri Birliği (DATÜB) Kurucular Heyeti Üyesi ve İstanbul Temsilcisi Muhammet İZZETOĞLU, İstanbul Yenibosna Ahıska Türkleri Kültür ve Dayanışma Derneği Başkanı Rasim Bayraktar ve İstanbul Esenler Ahıska Türkleri Kültür ve Dayanışma Derneği Başkanı Fatma Ağalı, Eminönü Halk Eğitim Merkezi Müdür Yardımcısı Tuncay Özbahçeli, İstanbul Üniversitesi Öğretim Üyeleri Prof. Dr. Ali Arslan ile Doç. Dr. Deniz Ekinci, sürgün yıllarını bizzat yaşayan 72 yaşındaki Ahıskalı Türk, Tsahanlı, Hasan Emingil Enderoğlu ile Ahıskalı Öğrenciler, Ahıskalı Türkler, yetkililer, basın mensupları ve çok sayıdaki vatandaşlar katıldı.

Yazar: Muhammet İZZETOĞLU

İstanbul – 16.11.2009.

İHA ve Türkiye Gazetesi E.Muhabiri

Ahıskalı Türk Murtaza İzzetoğlu'nun Özgeçmişi

2009-10-19T07:04:00.000-07:00

Babam Murtaza İzzetoğlu

Ahıskalı Türk Murtaza İZZETOĞLU, 10.05.1936 yılında Gürcistan’ın Ahıska ilçesinin, Ağzur Kasabası’na bağlı, Temlala Köyü’nde doğdu. Babası: İzzet ARİFOĞLU, 1892 yılında, annesi Hatice TOROMANKIZI ise 1900 yılında aynı yerde doğdular. Babası 1971 yılında, annesi ise 1973 yılında, Özbekistan Cumhuriyeti’nin, Taşkent Vilayeti’ne bağlı Akkurgan İlçesinin Alimkent Kasabası’nda vefat ettiler.

Bütün Ahıskalı Türkler gibi, Murtaza İZZETOĞLU ve ailesi de suçsuz olmalarına rağmen, 14 Kasım 1944 tarihinde Stalin’in emriyle, Gürcistan’ın Ahıska ilçesinden, Özbekistan’a sürgün edildi. Ailesi ile birlikte ilk sürgün edildikleri yer olan Semerkand Vilayeti’nde ilkokul, ortaokul, lise ve 1954-1959 yıllarında da Alişir Navai adındaki Semerkand Devlet Üniversitesi’nin

Ben Muhammed İzzetoğlu

Fizik –Matematik Fakültesi’nde 5 yıl eğitim alan ve Fizik – Matematik Öğretmeni olarak mezun olan Murtaza İZZETOĞLU, askerliğini Türkmenistan’da yaptı ve önce teğmen, daha sonra üstteğmen ve yüzbaşı oldu.

Semerkand Devlet Üniversitesi’nde eğitim aldığı 1954 yılında, 10.07.1936 yılında Gürcistan’ın Ahıska ilçesinin, Ağzur Kasabası’nda doğan Ahıskalı Türk İtibar Ali Kızı hanımefendi ile evlenen Murtaza İZZETOĞLU, 1959 yılında ailesiyle birlikte, Semerkand Vilayeti’nden Taşkent Vilayetine göç etti ve burada akrabalarının bulunduğu Akkurgan İlçesi’nin, Alimkent Kasabası’na yerleşti.

Babam Murtaza İzzetoğlu'nun yazmış olduğu kitapların kapakları

1959 - 1990 yılları arasında, Taşkent Vilayetinin, Akkurgan İlçesine bağlı Alimkent Kasabası’nda, A.A.Jdanov (Abu Ali İbn-i Sina) ve E. Telman adındaki 11 yıllık Okullar’da öğrencilere Fizik, Matematik ve Astranomi derslerini okutan Murtaza İZZETOĞLU, aynı zamanda Okul Müdür Yardımcısı ve Okul Müdürü görevlerini de yaptı.

Altı çocuğunu: Mehriban, Muhabbet, Muhammet, Meryem, Ahmet ve Mustafa’yı Alimkent Kasabası’ndaki ilkokul, ortaokul, liselerde ve başkent Taşkent’teki Meslek Yüksek Okulları ve Taşkent Devlet Üniversiteleri’nde okutan Murtaza İZZETOĞLU’nun, 31 yıl içerisinde okuttuğu öğrencileri arasında Özbekistan’da ve diğer ülkelerde çalışan yüzlerce yüksek görevli yönetici ve uzman var.

Murtaza İZZETOĞLU, ayrıca, hayatı boyunca Ahıskalı Türklerin haklı davasına sahip çıktı ve büyük mücadele vererek, yıllarca halkına hizmet etti. Çocukları çok seven Murtaza İZZETOĞLU, her zaman fakirin, yetimin, yaşlı ve hastanın yanında oldu.

Babam Murtaza İzzetoğlu'nun yazmış olduğu kitapların kapakları

1989 yılında Özbekistan’ın Fergana Vilayeti’nde ve daha sonra da 1990 yılında Taşkent Vilayeti’nde, Ahıskalı Türklere karşı meydana gelen acı olaylardan sonra, Murtaza İZZETOĞLU ve ailesi Özbekistan’dan, Ukrayna’ya göç etmek zorunda kaldı. Ukrayna’nın Donetsk Vilayeti’nin, Slavyansk Şehri’ne bağlı, Çervonıy Moloçar Kasabası’na yerleşen Murtaza İZZETOĞLU ve ailesi, 1990 – 1993 yılları arasında Ukrayna’da yaşayan Ahıskalı Türkler ve ailesi ile birlikte, Ukrayna “Vatan” ve “Anadolu” Cemiyetlerini kurarak, Ahıskalı Türklere büyük hizmetler verdi ve yıllarca devam eden mücadeleden sonra Türkiye’ye gelmeyi başardı.

Murtaza İZZETOĞLU, 1993 yılında İhlas Holding A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanı ve Türkiye Gazetesi Sahibi Dr. Enver ÖREN Abi’nin insani yardımı ile Türkiye’ye, İstanbul’a ailesi ile birlikte göç etti ve 1993 – 2000 yıllarında İhlas Holding A.Ş.’de çalıştı.

Murtaza İZZETOĞLU, İhlas Holding A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanı ve Türkiye Gazetesi Sahibi Dr. Enver ÖREN Abi’nin insani yardımıyla ile Türkiye’ye göç eden ve Türkiye’de yaşayan Ahıskalı Türklerin gayretleriyle, 1997 yılnda İstanbul’da ilk defa Ahıskalı Türkler Vakfı’nı kurdu.

Murtaza İZZETOĞLU, 1997 – 2000 yıllarında Ahıskalı Türkler Vakfı’nda çalıştı ve Türkiye’ye, İstanbul’a göç eden binlerce Ahıskalı Türk ailelerine elinden gelen hizmeti yaptı.

Murtaza İZZETOĞLU, aynı zamanda, 1997 yılında “Ahıska Tarihi ve Bazı Hatıralar”, 1999 yılında “Ahıskalı Evliyalar” ve 2003 yılında ise “Ukrayna’da Ahıska ve Tatar Türkleri” kitablarını yazdı ve yayınlattı. Murtaza İZZETOĞLU, bu kitabları Türkiye’deki, Avrupa, Amerika, Avustralya’daki ve Bağımsız Devletler Topluluğu’na bağlı, Rusya, Ukrayna, Azerbaycan, Özbekistan, Kazakistan, Kırgızistan ve diğer ülkelerdeki Ahıskalı Türklere, vakıf, dernek ve federasyonlara ve yetkililere gönderdi.

Babam Murtaza İzeetoğlu'nun yazmış olduğu kitapların kapakları

Murtaza İZZETOĞLU, son dört sene ağır hasta ve felç olmasına rağmen, “Ahıskalı Türklerin Kutub Yıldızı” son ve 4. kitabını da yazıp bitirdi ve 20.10.2004 tarihinde, Ramazan ayında, İstanbul’da vefat etti. Allah rahmet etsin.

Murtaza İZZETOĞLU’nun 6 çocuğu: Mehriban, Muhabbet, Muhammet, Meryem, Ahmet ve Mustafa ve 12 torunu: Ebubekir, Firuze, Kamran, Osman, Hasan, Hüseyin, Saliha, Zeynep, Dildar, Gülşen ve İlimdar, Sariye.

Murtaza İZZETOĞLU’nun kızı Mehriban Sivaslı Semih ARAT ile, kızı Muhabbet ise, Peygamber Efendimiz’in (S.A.S.) soyundan olan Tahir Geylani ile evlidir.

Murtaza İZZETOĞLU’nun kardeşleri: Ömer İZZETOĞLU (rahmetli) ve Muhammed İZZETOĞLU (Ukrayna’da yaşıyor). Murtaza İZZETOĞLU’nun kızkardeşleri: Sulbiye hanım ve ailesi İstanbul’da yaşıyor. Kıskardeşi Totoş Hanım 2000 yılında İstanbul’da vefat etti. Refika hanım, 1948 yılında Özbekistan’da vefat etti.

Gönderen

Ahıskalı Türk Muhammet İZZETOĞLU.

Cep. 0536 933 89 96.

İhlas Haber Ajansı, TGRT TV ve Türkiye Gazetesi E.Muhabiri.

İrfan Turizm Orta Asya Sorumlusu.

http://www.irfanturizm.com/

İş, Tel. 0 212 513 00 25 veya 511 66 73.

Faks: 0 212 513 99 18.

Adres: Çatalçeşme Sok. No: 17. Cağaloğlu / İSTANBUL.

65 Yıl Geldi Geçti

2009-10-07T03:42:00.000-07:00

65 YIL GELDİ GEÇTİ

Rahmetli Turgut Özal orta Asya ve Kazakistan gezisi sırasında Ahıskalılarla görüşerek Ahıska Türklerinin vatanlarına dönmelerine yardımcı olmak için söz vermişti,ve 150 aileyi Türkiye’ye getirmişti.

Ancak bu karar yeterine uygulanmadı.Şimdi Ahıska Türkleri Türkiye Hükümetinden kendilerine sahip çıkmalarını ve Ahıskalıların kendi öz vatanlarına dönmeleri için gerekli girişimlerde bulunmalarını istediler.

Yoksa Ahıska Türkleri yiyecek,içecek fakiri değildirler.Çalışıyorlar hayatlarını sürdürüyorlar.Ama deminde söylediğim gibi Ahıska Türk
leri vatansızlık fakirdirler. Vatanlarına kavuşmayı bir bayrak altında yaşamayı özlüyorlar.

NE DEĞİŞTİ NE OLDU

Sürgün sürgün söylenirken ağızda çok kolay teleffuz ediliyor.Bir de sürgünü yaşayanlardan ne demek olduğunu dinlediğinizde acı,ızdırap
ve gözyaşları ile dolu günler,ayrılıklar ve parçalanmalar olduğunu anlayabilirsiniz.

1944 sürgün olayını ben 11 yaşımdayken ailemle birlikte yaşadım.

Sürgünlük konusunda çok şeyler yazılmıştır,daha da çok yazılıcaktır.
1937’de bütün Sovyetler Birliği’nde olduğu gibi Güsrcitan’da daha da
fazlasıyla aydınların çoğunu tutukladılar.Adaletten uzak bir şekilde kurşuna dizdiler.Bir kısmınıda Sibirya Kamplarına ve yeraltı maden-
lerinde tutsak olarak çalışmaya mahkum ettiler.

Bu gibi cezaların
çoğunluğuda bizim Ahıskalılara düştü.Bu haksızlıkların içinde Ahıska Kalesi’nde idam edilenler arasında benim de rahmetli babam bulunmaktadır.Bu idam edilenler Ahıska Kalesi toplu mezarlığında bulunmaktadırlar.Allah’ın Rahmeti Üzerlerin Olsun.Amin.(Sonradan masum olduklarından Yüksek Mahkeme kararıyla beraat edildiler.)

1930-1940 yılları arası değişik zulümler yaşayan Ahıskalılar
Rus-Finlandiya ve Rus-Alman Savaşı ile de büyük kayıplar verdiler.

1944’te savaşın Rusların lehine dönmeye başlaması ile Moskova
Kremlin kararı ile 1944 yılı kasım ayının 14 ünü 15ine bağlayan gece
220 civarında Ahıska köylerini basarak herkesi evlerinden dışarı çı-
kardılar. ‘Almanlar gelip burayı bombalıyacaklarsizleri daha güvenli
yerlere götüreceğiz,savaş bittikten sonra hemen yuvalarınıza dönecek-
siniz’diye milleti kandırdılar ve köyleri 2-3 saat içinde boşalttılar.

Tabii herkes panik içerisinde apar topar evlerinden çıkarılarak köyü-
müzdeki Ağalık Bahçesi diye adlandırılan meydanlığa milleti yığdılar.
Bizleri sabahtan akşama kadar beklettiler, bizleri götürecek araçlar daha henüz gelmemişti. Daha sonra bizleri Amerikan Studabekır arabalarıyla tren yolu istasyona götürdüler. Orada bizleri hayvan taşıyan vagonlara doldurdular. Bir akşamda tamamlanan bu operasyonda Ahıskalılar meçhul yolculuğuna başladılar.

Yolculuğa başlamadan önce bizlere her istasyonda yemek ve ekmek
vereceklerini söylediler.Ancak mevsimin kış olması nedeniyle istas-
yonlarda alınan yemek ve ekmekler donuyordu.Ve ekmekler ancak
baltalar ile kesilerek dağıtılıyordu.Bu zulmü ben 11 yaşında yaşadım
ve gözlerimle gördüm.

Bu yolculuk sırasında Ahıskalılar büyük kayıp-
larla yolculuklarını tamamladı.Çünkü yola çıkanların çoğu yaşlı,çocuk
ve hastalar ile savaştan dönen yaralı ve sakatlardı.Hatta tren her istas-
yonda durduğunda vagonlara görevliler tek tek gelerek hasta ve ölü olup olmadığını soruyor,ölenleri alıp götürüyorlardı.Ama biz nereye
götürdüklerini bilmiyorduk.

Bu durum üzerine aramızdaki büyükler-
imiz hasta ve ölüleri sorduğunda bunları çarşaflara gizleyerek ‘’yok’’
cevabını veriyor,trenin ilk durduğu istasyonlarda gizli ve kürek ve kazma olmadan ölenleri vagonların altından öteye götürerek çöllerde
kumlara elleriyle gömüyorlardı.

Hatta bu şekilde cenazeleri gömerler-
ken uzun zaman geçmesi sebebiyle trenin kalkmasına yetişemeyenler
oldu.Bu yetişemeyenlerin bazıları çileli kendi imkanlarıyla ailelerine ulaşmayı başardı.Fakat ölülerle kalanlar çok oldu.

Tren yolculuğu açlık,hastalık,sefalet içerisinde kayıplar vererek
25-30 gün sürdü.Bu tren yolculuğunu yaşamış birisi olarak olanların
hepsini anlatmaya benim lügatım yetmez.Ne zaman bu yolculuğumu
anlatmaya başlasam o günkü yaşadıklarımı aynen yaşıyor ve heyecan-
lanıyorum.

Sürgünde olduğumuz çöl iklimlerinde yaşadığımız ilk 1945-1947’li
yıllarda açlıktan,epidemiya hastalıklarından Kafkas halkı olarak susuz
ve içme suyu yetişmezliği nedeniyle çöl mıntakalarında adapte olana kadar da onbinlerce insanlarımızı kaybettik. ‘Ola baba Atın ölümü
arpadan olsun ver suyu doyana kadar içeyim.Çay benim susuzluğumu
kesmez’ deyip içilmeyen suları da içerek epidemiya hastalıkları bu ne-
denle artmıştı.

Köyümüzden çıktık kış fasilleri,
Gurbette geçirdik yıl asirleri.
Kırgın olup kesti çok nesilleri,
Her familyadan tek tek kalan ağlasın.

Yaşardık Kafkas’ta çok güzel yerde,
Avcılık ederdik kekliğe kurda.
Üç kardeşim ve dört bacım nerde,
Ana babadan ayrı düşen ağlasın.

İşte bu her familyadan (her aileden) tek tek kalan ağlasın;Bu acı sözün
anlamıda 1945-1947 yılları arası açlık ve epidemiya hastalıklarından
bazı ailelerinde nesilleri kesilip kimsesi kalmamıştı.

Ölenlerin sayısı çok olduğundan meftaları kaldırıp gömmeye defin etmeye insan ye-
tişmezdi.Meftalar evlerinde birkaç günlere kadar kalmış oluyordu.

1956’ya kadar sıkı yönetim altında bizler bir ilçeden başka bir ilçeye
gidemezdik.Eğer yakalansalar üstelik 20 sene Sibirya Kamplarına
mahkum olacaklarına zorla imza attırmıştılar.

1956’da sıkı yönetim rejiminden azat olduktan sonra vatanımız Ahıs
ka’ya dönmek mücadelesi başlamıştır.Bu mücadeleye öncülük eden
liderlerimiz;Latifşah Barataşvili (Udeli),Mevlüt Bayrakdarov
(Zanavli),Enver Odabaşov(Apiyetli),Ellez İzzetoğlu,(Caralli),Abuzer
Seferov,(Varhanlı),Halil Umarov (Valeli),Yusuf Sarvarov(Abastuman
li),Murtaze İzzetoğlu(Temlalali)lar vatana dönmek sevincine temel atmış olsalar da maalesef vatana dönüş sevincini paylaşmaya ömürleri yetmedi.Allah’ın Rahmeti Üzerlerinde Olsun.Amin.

Kutsal vatanımız Ahıska’ya dönmek yolunu açmakta yukarıda adları geçen lidelerimizin devamcısı sayın Süleyman Barbakadze,Sayın İsmail Molidze, Sarvar Tederov gii liderlerimiz ana

vatana dönme mücadelesini hızlandırmada fedakarlık göstermektedirler.

Bu kutsal çalışmalarında başarılar arz ederim.

Sürgünlüğümüzden bugüne kadar Ahıskalılar konusunda çok yazılar
yazılmıştır ve yazılmaya devam edecektir.

Ahıskalıların esasen tek bir arzusu vardır.O da vatan sahibi olmak,
bayrak sahibi olmak,bir bayrak altına toplanmaktır.Ortak değer yargı-
larına sahip olmamız sebebiyle Türkiye’den destek bekliyen Ahıska-
lıların vatanlarına kavuşabilmenin sadece Türkiye’nin siyasi ağırlığını
göstermesiyle mümkün olabileceğine inanıyor ve Ağabey dedikleri
Anadolu insanına bu ümitle bakıyorlar.

Benim yazılarımda eksiklikler,yanlışlıklar tabiî ki olabilir.Her türlü görüş ve önerinizi bekliyorum

Saygılarımla
Bahadır Metan ENVEROĞLU
Öz Ahıskalı

'Türk' adını taşıdığımız için yıllarca sürgün edildik

2009-09-27T01:53:00.000-07:00

Şimdi hayatlarını ABD'de devam ettiren 160 Ahıska Türk'ü, tek hasretlerinin Türkiye olduğunu söylüyor. Üç yıldır Atlanta'da yaşayan Ahıskalı ailelerin en büyük hayali, özlemini çektikleri Türk vatandaşlığına kavuşmak.

Yurtlarından ayrı geçen 65 yılın zorluklarla dolu olduğunu söyleyen Ahıskalıların hocası Mukaddim Maksut, "65 sene oldu Ahıska'dan çıkalı. Türk adını taşıdığımız için oradan oraya sürüldük. Sıkıntılar çeksek de özümüzü kaybetmedik. Dinimiz, dilimiz, örfümüz ortak. İstiyoruz ki Türk vatandaşlığını alalım. Türkiye'den başka hiçbir isteğimiz yok." diyor.

Yıllar geçse de içlerindeki Türklük sevgisi hiç azalmayan Ahıskalılar, "Bizi artık Ahıska Türk'ü diye ayırmasınlar, biz sadece Türk'üz." diyecek kadar atalarına derin bir bağlılık duyuyor. Hatta ülkemizi görmedikleri halde birçoğu Türkiye'ye gömülmeyi vasiyet ediyor. Bu isteği yerine getirmek için cenazeleri günlerce bekletilenler bile oluyor. Türk örf ve âdetini Amerika'da yaşatmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Tek duaları, çocuklarının Türklük bilincinden uzaklaşmamaları. Gençler için çeşitli faaliyetler düzenleyen Ahıskalıların en büyük destekçileri ise Atlanta'daki İstanbul Center Kültür Merkezi. Son olarak düzenledikleri futbol turnuvasıyla gençleri bir araya getirmişler. Maksut hoca, gülümseyerek, Türkiye ziyaretini duyan Ahıskalı kardeşlerinin kendisinden ay-yıldızlı forma istediklerini söylüyor. Merkezin faaliyetleri bu kadarla sınırlı değil. Dileyen aileler, tatillerde çocuklarını bu merkezdeki Türkçe takviye kurslarına gönderiyor. Çocukların bu merkezde dini eğitim alma imkanları da oluyor. Yeni kurdukları 'Türk Ahıska Kültür Derneği'yle ise faaliyetlerini daha derli toplu hale getirmek istiyorlar.

İstanbul Center Kültür Merkezi Başkanı Cavit Ağu, derneğin en önemli amacının Özbek, Boşnak, Ahıskalı fark etmeksizin Atlanta'daki tüm Türkleri bir çatı altında toplamak olduğunu belirtiyor. Türk Ahıska Kültür Derneği Başkanı İsvendi Nuri ise ABD'ye okumak için gelen Türklerin de kendilerine destek olduğunu kaydederek, "Bugüne kadar aslımızı yitirmemiz için çok girişimler oldu. Türkiye'den kardeşlerimiz sayesinde artıyoruz." diye konuşuyor. Türkiye'de bulunmaktan duyduğu memnuniyet gözlerinden okunan Maksut hoca ise, "Her vakit kalbimizde Türk olmuşuz.Türkiye'den de diliyoruz ki bizi hiç unutmasınlar. Bilsinler ki Ahıskalı Türk kardeşleri vardır." ifadelerini kullanıyor. ZAMAN

ASLIHAN KÖŞŞEKOĞLU, İSTANBUL

Vatan ve Bayrak Hasretiyle Yaşıyoruz

2009-08-21T10:38:00.000-07:00

Vatan ve Bayrak Hasretiyle Yaşıyoruz

Yıl 1994.Resimde Bahadır Metan Enveroğlu Türkiye'de zaman gazetesi muhabiri sayın İsmail Altunsoy ile Ahıskalıların 1944 sürgünü konusundaki röportajı.

yazıyı daha büyük görmek için yazının üzerine tıklayınız.

Kafkaslar demir ağlarla Türkiye'ye bağlanıyor

2009-08-21T08:19:00.000-07:00

Kafkaslar demir ağlarla Türkiye'ye bağlanıyor

Tarihî ipek yolunu demir ağlarla 21. yüzyılda yeniden canlandıran proje hayata geçiriliyor. Bakü-Tiflis-Kars Demiryolu Hattı'nın Türkiye bölümünün temeli dün Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev ve Gürcistan Cumhurbaşkanı Mihail Saakaşvili'nin katıldığı törenle Kars'ta atıldı.

[Haber Analiz] 15 yıllık rüyanın gerçeğe dönüşmesi

Hattın sadece üç ülkeyi değil, Çin'i Londra'ya bağladığını anlatan Gül, adı konulmamış bir ekonomik bölge ortaya çıktığını vurguladı. Devre dışı kalan Ermenistan'a da "Proje, iyi komşuluk ilişkilerinde olma arzusunu gösteren herkese açıktır." mesajı gönderdi. Cumhurbaşkanı, Kazakistan ve Çin'in destek verdiği projede, zorlukları nasıl aştıklarını ise "Bazıları hayal demişti, raflara konulmuştu. Raftan indirildi, üç ülke arasında buluşmalar ol-du. Siyasi iradeler kondu." sözleriyle anlattı. Gül'ün tespitlerine katılan Saakaşvili, çeşitli jeopolitik etkenlere rağmen siyasi bir irade koyarak sorunları aştıklarının altını çizdi. Aliyev ise projenin önemini şöyle özetledi:

"Yeni bir tarih yazılıyor."

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, törende yaptığı konuşmada, tarihî İpek Yolunun tekrar canlandığını anlatırken, "Bugün gerçekten çok mutlu bir günü yaşıyoruz. Bugün, hayvanlar üzerinde olan ipek yolunu demirden gerçekleştiriyoruz. Hat, sadece üç ülkeyi birbirine bağlamıyor. Çin'i, Londra'ya bağlayan bir demiryolu." dedi. 15 yıl önce bir fikir olarak ortaya çıkan BTK'nın karşılaştığı zorluklara dikkati çeken Cumhurbaşkanı Gül, "Bazıları buna hayal demişlerdi, bir zamanlar raflara konulmuştu. Raftan indirildi, üç ülke arasında buluşmalar oldu, siyasi iradeler ortaya kondu. Bu üç ülkeye, Kazakistan ve Çin de destek verdi." dedi. BTK'nın Kafkasların istikrarına katkı yaptığını vurgulayan Cumhurbaşkanı, hattın yapımı sırasında engeller çıkaran ve hattın devre dışı bıraktığı Ermenistan'a mesaj gönderdi. Gül, "Proje, bütün ülkelere de açık. İyi komşuluk ilişkilerinde olma arzusunu gösteren herkese açıktır. İnanıyorum ki, ileride de böyle olacaktır. Projenin hayata geçmesi ile ekonomik faaliyetlerin yanı sıra kültürel faaliyetler de canlanacak." diye konuştu. Üç ülke arasında ilişkilerin geliştiğini anlatan Cumhurbaşkanı, "Adı konulmamış ekonomik bölge ortaya çıkıyor. Bu bölge giderek daha da canlanacaktır. Üç ülkenin siyasi iradesi devam ettiği sürece bundan halklar faydalanmaktadır. Siyasi irade daha da güçlü devam edecek, yeni projeler hayata geçirilecek." dedi.

Aliyev: Yeni bir tarih yazılıyor

Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev, yeni bir tarihin yazıldığını belirtirken, ülkesinin hem Azerbaycan hem Gürcistan ile iyi bir noktada olduğunu, üçlü ilişkilerin de geliştiğini anlattı. Aliyev, "Asırlar boyu halklarımız dost, komşu olarak birbirine yakın olmuşlar. Azerbaycan bağımsızlığını kazandıktan sonra onu tanıyan ilk ülke Türkiye oldu. İlişkiler en yüksek seviyede. İlişkilerimiz örnek teşkil ediyor. Hayata geçirilen projeler halkları birbirine daha da yakınlaştırıyor." diye konuştu. Bölgedeki ülkeler arasında diğer bir önemli proje olan Bakü-Tiflis-Ceyhan Petrol Boru Hattı'nın da "hayalden gerçeğe dönüştüğüne" dikkat çeken Azeri lider, BTC üzerinden 40 milyon Azeri petrolünün ihraç edildiğini anlattı. Aliyev, BTK'nın karşılaştığı zorluklara dikkat çekti. Aliyev, "Bir artık bu dehlizi aştık. BTC ve gaz hattını başardık. Demiryolu hattının faaliyete geçmesi ile işbirliği daha da artacak" ifadesini kullandı.

Londra'dan Çin'e kesintisiz ulaşım

Gürcistan Cumhurbaşkanı Saakaşvili de, hattın gerçekleşme safhasında ortaya çıkan zorlukların nasıl aşıldığını anlattı. Saakaşvili, "Çeşitli jeopolitik etkenlere rağmen siyasi bir irade koyduk, sorunları aştık. Proje sayesinde halklarımız daha da yakınlaşacak, birlikte yaşamaya devam edeceğiz." dedi. Türkiye ile ülkesi arasındaki yakınlaşmadan örnekler veren Gürcü lider, Batum Uluslararası Havaalanı'nın iki ülke arasında ortak olarak kullanıldığını, bunun dünyada bir diğer örneğinin de Cenevre olduğunu aktardı. "Demir İpek Yolu", Azerbaycan'ın başkenti Bakü'den başlıyor, Gürcistan'ın başkenti Tiflis ile Ahılkelek kentinden geçerek Kars'a ulaşıyor. Proje üç etaptan oluşuyor. Türkiye, hattın 76 kilometrelik bölümünün yapımını gerçekleştirecek. Söz konusu bölüm, çift altyapıya uygun tek üst yapı şeklinde inşa edilecek. Ankara, bu iş için yatırım programına 380 milyon YTL ödenek koydu. Türkiye sınırından Ahılkelek'e kadar olan 29 kilometrelik hattın yapımını ise Gürcistan gerçekleştiriyor. Marmaray Projesi'nin 2013 yılında bitmesi ile "demir İpek Yolu" kesintisiz hale gelecek. İstanbul Boğazı'nın demiryolu ile geçilmesi ardından Uzakdoğu ve Çin, Avrupa ile kesintisiz olarak demiryolu ile bağlanacak. Ulaştırma Bakanlığı'na göre, ilk aşamada güzergâhtan yılda 1 milyon yolcu ve 6 milyon 500 bin ton yük taşınacak. 2034 yılında ise, 3 milyon yolcu ve 17 milyon ton yükün taşınması bekleniyor. 2008 rakamlarına göre Asya ile Avrupa arasında yıllık 75 milyar dolarlık bir taşıma kapasitesi var. Türkiye'nin hedefi, bunun yüzde 10'luk payına sahip olmak. Kazakistan'ın da hatta yük verecek olması, hattın ekonomik verimliliğini artırıyor.

Nahçıvan da Avrupa'ya bağlanacak

BTK'nın ardından, Türkiye ile Güney Kafkasya arasında bağları güçlendirecek yeni bir proje daha gündemde: "Kars-Iğdır-Nahçıvan Demiryolu Projesi (KIN)". Söz konusu projenin hayata geçirilmesi ile Nahçıvan'ın Kars üzerinden demiryoluyla Avrupa'ya açılması hedefleniyor. KIN için ilk adım da, geçtiğimiz ay Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın Nahçıvan'a yaptığı ziyarette gündeme gelmişti.

Süleyman Kurt,Zaman Gazetesi

65 yıllık Ahıskalıların Rüyasının Gerçeğe Dönmesi de Böyle Olsun İnşallah. Amin

Bahadır Metan ENVEROĞLU

Ahıskalılarıma Çağrı

2009-08-01T03:53:00.000-07:00

Dualar Kabul Oldu… Ahıskalılar Vatana Dönüyorlar.

‘’ SSCB Yönetimi Tarafından 20. yy 40’lı Yıllarında Temmuz Zoreki Olarak Gürcistan’dan Tehcir Kişilerine Vatana Dönmeleri Hakkında 17 Temmuz 2007’de Kabul edilen Gürcistan Parlamentosu Kanunu’’ Ahıskalıların Vatana Ahıskaya Dönme meselesinin Çözümünde ilk adımı atmıştır.

Ahıska bölgesinde Oturanların hakları zarar görmeden ve kimse mağdur edilmeden dönmek ve Gürcistan Vatandaşları olmadan gurur duyarız.

Kimliğimizi Korumak için İmkan dahilinde bir arada iskan edilmemiz Yasa’nın uygulanmasında Uluslararası Hukuk normalarına,mağdur Ahıskalıların hak ve menfaatlarına,Gürcistan’ın taahutlarına ve evrensel insan haklarına uygun hale getirilmesi,dönenlerin sosyal güvenlikleri taminat altına alınması ve yardımlar sağlanması sevindiricidir.

1956’da sıkıyönetim rejiminden azat edildikten sonr Vatanımız Ahıska’ya dönmek mücadelesine başlanmıştı.

Bu mücadeleye öncülük eden liderlerimizden ; Latifşah Barataşvili, Mevlut Bayraktar,Enver Odabaşı,Halil Omarov, Yusuf Sarvarovlar…Vatana dönmek sevincine temel atmış olsalar da maalesef vatana dönüş sevincini paylaşmaya ömürleri yetmemiştir. Allah onlara bol bol rahmet eylesin.

Kutsal Vatanımız Ahıska’ya dönmek yolunu açmak yukarıda adları geçen liderlerimizin devamcısı Sayın Süleyman Bardakadze, Gürcistan Devlet Bakanı Cenap G.Hayındrava’nın yakından yardımı ile erişildi.

Vatana Dönmek mücadelesini hızlaştırmada milletimizin anlayışlı davranması, ve aktif iştirak etmesi de çok önemlidir.

Z.Gamsahurdia ilk önce Sürgün Ahıskalıların ciddi bir şekilde dostu idi. Sonradan agresifleşmesinin sebebi, O’na yalan yanlış haberlerin gelmesiyle olmuştur. Artık O da gelip geçmiştir. (Resimde Gürcistan'ın Cumhurbaşkanı Z.Gamsahurdia ile vatan konusunda görüşmede
Bahadır Metan ve kızı Leyla.)

Gürcistan Devlet Bakanı sayın George Hayındrava Uluslar arası Ahıskalılar vatan cemiyeti Başkanı sayın Süleyman Barbakadze ile birlikte çeşitli ülkelerdeki sürgündeki ahıskalılar ile
görüşerek 2007 Temmuz ayında Gürcistan Parlementosunda Ahıskalıların vatana Ahıska'ya
dönmeleri için karar çıkarttılar.Yukarıdaki resimde Süleyman Barbakadze Bursada Ahıskalılarla bir araya gelip Ahıskalıların vatana dönme kararını anlattı ve tebrik edildi.
(Uluslararası Ahıskalılar Vatan Cemiyeti Başkanı Süleyman Barbakadze Gürcistan Devlet
Bakanı G.Hayındrava ile birlikte yaptığı çalışmalar sonucu vatana dönme kararı alınmasında büyük rol oynadı.)

Gürcistan Devlet Bakanı G. Hayındrava ile Ahıskalılar Bursa'da bir arada.

Resimde vatana dönme kararından gurur duyan Bursa'da yaşayan Ahıskalı Leyla Metan Bakana
teşekkür etti çalışmalarında başarılar diledi.
Çalışmalarınızda başarılar dilerim.

Vatan Yolu Açılmıştır, Mutlu Günler Geliyor

ÜLKE MESELELERİ ANCAK
EĞİTİMLİ İNSANLARLA ÇÖZÜLÜR

Dünya Ahıskalılar Birliği

çalışmalarına başladı

Resimde Fransa'da yaşayan ve Ahıskalıların sorunları ile yakından ilgilenen hemşehrimiz (Ahıskalımız) Sayın gazeteci-yazar Burhan Özkoşar ve Azerbaycan'da yaşayıp Ahıskalıların

vatana dönmek mücadelesi konusunda çalışan Azerbaycan Vatan Cemiyeti Başkanı Sayın İbrahim Burhan Beyle Vatanimiz Ahiska konusunda konuşmaktalar.

Dünya Ahıskalılar Birliği

çalışmalarına başladı

Resimde Fransa'da yaşayan ve Ahıskalıların sorunlarıyla yakından ilgilenen hemşerimiz (ahıskalımız)gazeteci-yazar sayın Burhan ÖZKOŞAR ve Ahıska'da yaşayıp Ahıskalıların vatana dönmek mücadelesi konusunda çalışan Tiflis Ahıska Türkleri Vatan Cemiyeti Başkanı Süleyman

Barbakadze ile konuşmakta.

Yurdumuzun ala çiçek meşesi,
Vatan ki diyerler yürek köşesi.
Vatan sevgisidir halkın peşesi,
Vatanı görmezden ölen ağlasın.

Hoşbaht değil gurbetlerde şah olan,
Hoşbaht insan vatanında olandır.
İnsan demem vatanından yılana,
Rastgelmedim hiç gurbette gülene.
(Ahıskalılar ağzından)
Vatanı sevmek imandan gelir (El vatan-u Min-el iman)

Sen tarihini bilmezsen coğrafyanı başkaları çizer.Sen ahıskalı Müslümansın.Sen bununla gurur duymalısın.

Ama maalesef bazı Ahıskalı kardeşlerimiz vatana dönme konusunda ümidini yitirmişler.’’Artık biz vatanımıza dönemeyiz, yaşadığımız yerleri vatan edinelim’’,diye karar vermişlerdir. Buna rağmen milleti-
miz büyük çoğunluğu,yaşlısı genciyle öz vatanımıza dönebileceğimiz
inancını taşıyorlar.
Ama ne yazık ki vatanda doğanların ve vatan ne demektir bilenlerin büyük kısmı vatan özlemiyle yabancı diyarlarda hayata veda etmişler-
dir.Allah’ ın rahmeti üzerlerinde olsun.Vatana dönüşün olumlu kararları ve neticeleri ruhlarına ayan olacak İnşaallah.

Bütün Dünya’nın değiştiği günümüzde bize vatan kapıları açılmıştır.
Vatan özlemiyle yanıp tutuşan Ahıskalılar sonunda yurtlarına kavuşa-
caklar.Kimse ümidini kaybetmesin.

Ahıskalılar 1944 sürgünü nedeniyle 66 senedir kaybettiği Anavatanlarına dönmeye başladılar bile.Demir kapılar açılmıştır.Dön-
üşün Şiarı:Dostluk ve Kardeşlik çağrısıyla start verilmiştir,İnanç köprüsü kurulmuştur.

Not:Ya Rabbi,ne acıdır ki bazı Ahıskalı
Kardeşlerimiz Gürcistan veya Ahıska tarihinden
habersiz ola ola İnternet Sitelerinde enine uzununa Saçma sapan çıkışlarıyla (safsata yazılarıyla)Ahıskalıların yolunu kapatmaya çabalıyorlar.’’Çak çak başını yorar,Değirmen işini görer ‘’demişler ya.
Vatanımız Ahıska’ya dönmek meselesinde çalışanlarımız çalışıyorlar.
Öyle arkadaşlar…
Akıllarını başlarına toparlasınlarda ne yazdıklarını ve ne yazıcakların-
nın farkına varsınlar.Uğursuz yazı yazdıklarından vazgeçip pişman olsunlar.Haksızlık,hukuksuzluk,derbederlik,paramparça yaşamak canlarına değmedimi!Yeter artık!Hak yoluna gelelim.Milletimizin arzusunu yerine getirelim.

Ahıska’da yaşam nasıl olacağına kuşkuyla bakan,kalbi kırık,hayata ümitsiz bakan bazı ahıskalı kardeşlerimize anlatmak istiyorum.Gür-
cistan çok milletli cumhuriyettir.Kol kola verip bin yıllardan beri bir-
lik beraberlikle yanma yan barış içinde kardeşçe yaşayan Azeri kardeşlerimizi örnek olarak göstermek istiyorum.

Günümüzde 500 bini aşkın Gürcistan Azerileri Gürcistan’ı Ana vatan tutunup milletini kardeş sayıp gururla mutlu hayatlarını sürdürmekte-
ler.

1984-1997 13sene ailemle Ana vatan Ahıska özlemiyle Gürcistan’ın Haşur rayonunda yaşam sürecinde bölgenin:
Gardabani,Marneuli,Bolnisi,Dmanisi,Kareli ve diğer rayonlarında
kompaktta yaşayan Azeri kardeşlerimizin Gürcistan’a temelli adapte
olduklarını gördük.Hemde kendi gelenekleri,örf ve adetleri,kültürleri ve dini inançlarında hiçbir engel olmadan hayatlarını mutlulukla sürdürüyorlar.Onlar öz ana Azeri dilleri ile parelel gürcü dilinide ikinci ana dili gibi kabul etmeleri iki millet arasında hiçbir engel veya baryer olmadıklarının bilincindedirler.Onlar gibi ana vatanımızda mutluluk ile yaşamanın darısı başımıza.
Azeri Gücü hamkarlığı,birlik,beraberlik,birbirlerini kardeşçe görüşleri canlı örnek olacağının inancındayız.

Yıl 1901 Oşora muhtarı (Glava-Başkan)Resimde sağda ayakta duran Muhtar İdumalali
İskender Ağa.Yanında muhtar yardımcısı Oşoralı Müştak Efendi (Dedem Hamid Ağa'nın kardeşi)Oturanlar,SAğda yazıcı Tofik Efendi.Elinde kamçı olan üniformalı polis komiseri
Stepan Efendi.

Yıl 1912 Azgur kasabasında İlahiyet öğrencileri.Ortada Azgurlu Molla İsmail'in babası Molla Ali.

Onun yanında yabancı dil olarak rus dili muallimi başında şapkalı.Molla ile muallimin arasında

Abdullah Amcam (1898-1992) Kız öğrencilerin arasında sağdan dördüncü Azgurlu Bilor Muhrangil.

Resimdekilerden hiçbiri şu an hayatta değildir.Allah'ın rahmeti üzerlerinde olsun.Ruhlaınra El-Fatiha.Amin

YIL 1927 AZGUR KASABASI:Aydınlar ve öğrenciler okul binası önünde,Gürcistan Cumhuriyetinin 6.yıl dönümü tantanesinde iştirak etmektedirler.

Aşağıdaki resmin arkasına yazılan Rusça yazı ve Türkçe'ye çevirisi yukarıdaki resime aittir.

Not:Resimleri büyütebilmek için fotoğrafları üzerlerine tıklayınız.

Bu Rusça yazı resimin arkasında yazılmıştır.Resimdeki öğrencilerin arasında okul müdürü Azeri
Ali Mursakulof Hüseyinoğlu tarafından yazılmıştır.(Okul müdürü Ali Dayı Azgurlu Canogilin
Rahmet Bibinin kocasıdır (Rahmet Bibi'de Azgurlu Canogilin Mecid Ağa'nın kızkardeşidir.Mecid Ağa'da Bahadır Metan'ın kayınpederidir.) Resimdeki görünüş Gürcistan Cumhuriyetinin 6.yıl dönümüne bağışlanmış görünüşüdür.

YIL 1927 AZGUR KASABASI SAKİNLERİ.Gürcistan Cumhuriyetinin 6.yıl dönümü tantanesinde iştirak etmektedirler.

Bu Rusça yazı yukarıdaki resimin arkasındadır.Bu resimde Gürcistan Cumhuriyetinin 6.yıl
dönümünde Azgur sakinlerinin bir araya gelmesi.
Resimde:

1- İkinci sırada aşağıda sol taraftan dördüncü kaza partiye kamiteti katibi Tshadze
yoldaş.
2- Tshadze yoldaşın yanında beşinci Azgur'un temkom komitesi yoldaş Menafzade.
3- Birinci sırada (sağdan) beşinci Azgur kentinin gençler mektebinin direktoru Mursakulof Ali
Hüseyinoğludur.

Yıl 1941 Aspingza. Ortada Oşoralı Zodogilin Ahmet Aspinzade Okul müdürü, sağında ve solundakiler bayan Gürcü öğretmenler. Anser amcam ve Hasan eniştem, Seide Halamın kocası Azeri, önünde oğlu Tevfik. Tevfik Gence’de yaşıyor. Bu resimden 16 gün sonra Alman Savaşı patlak verdi. Erkeklerden ikisi hariç hiçbiri savaştan kurtulamadı. Allah’ın rahmeti üzerlerine olsun. İşte bu resim savaştan ve sürgünden önceki barış ve mutluluk içindeki yaşam tarzımızı gösteriyor.

Geçmişte biz Ahıskalıların ata dedelerimizin yaşadığı bölgede dilleri
ayrı dinleri ayrı kültürleri,örf ve adetleri ayrı insanlarla barış içinde yaşadılar.Bizlerde onların torunları olarak onlar gibi yaşadık,yaşıyoruz yaşayacağız.

1941-1945 2. Dünya savaşı olmasaydı 3.5 milyonu aşkın azınlık:Ka-
raçaylar,Çeçenler,İnguşlar,Kabardalar,Gagauzlar,Kırım tatarları,
Hemşinler,Kalmıklar ve Ahıskalıların sürgün olacaklarına sebep bulmak imkansız olurdu.

Yukarıda adı geçen ve sürgüne maruz kalan milletler 1956 Moskova
Kremil’in kararıyla memleketlerine döndüler.Ahıskalıların vatanlarına dönmeme nedeni ise hala bilinmiyor.Er mi geç hak yolunu bulacaktır.
Ahıskalılarımızın vatana dönmelelirin hızlanmasında,bu işte fedakar-
lık eden liderlerimize sabırlı ve cesaretli çalışmalarında başarılar arz
ederim.

Saygılarımla
Bahadır Ahıskalı Bursa

Bahadır Metan , Anne,Babası ve Gülağa İle Birlikte

2009-05-21T09:46:00.000-07:00

Yıl 1932 Resimde Makbule Halam ve Kocası Saroli Gülağa Eniştem.
Gori Şehri Harbi Garnizoni (Gürcistan) ,

Yıl 1934 Goriya Misafirlik (Gürcistan)
Oturanlar rahmetlik annem Hediye Hanım,kucağında 4 aylık Bahadır Metan (ben)
Annemin yanında Gorili hanım Efendi,onun yanında annemin amcası Goromalı Molla Haydar Hoca (118 yaş ömür gördü kabri Özbekistan'dadır.)
Yanında Gorili teyze,onun yanında da annemin bibisi kızı Zahide Halam

Ayakta olanlar ise sağda Seide Halam annemin bibisi kızı,yanında İbrahim Enişte Zahide Halamın kocası (1937'de babamın kaderi ile ile Onun kaderi aynı oldu; Sovyetler Rejiminin Kurbanı.), yanında Gorili Beyefendi,Onun yanında üniformalı Gori Harbi Garnizon Görevlisi Gülağa Eniştem. (1939-1940 Rus-Finlandya Savaşında şehit oldu.)
Onun yanında annemin bibisi kızı Makbule halam (Makbule Halam 1946'da Kazakisan Almatada çocukları ile sürgündeyken gece evinde tütün demetlediği sırada lambasına gaz yağı diye yanlışlıkla benzin koyar, Lambayı yakınca çıkan patlama ile kendisi de yanarak feci şekilde hayatını kaybeder.)

Bu resimlerdekilerden sadece ben Bahadır Metan hayattayım. Diğerleri Hakkın Rahmetine kavuşmuşlardır.Allah'ın rahmeti üzerlerinde olsun.

Not: Makbule Halam ve Gülağa Eniştemin yadigarları yani oğlu Aliko ve Torunları;
Aslan ve Ravşan Aile ve çoluk çocuk sahibi olmuşlardır. Mutlu yaşamlarını şu an Kazakistan'ın Merki şehrinde sürdürmektedirler.

Yıl 1935 Gori Şehri Gürcistan
Resimde Bahadır Metan Annesi Hediye Hanımın kucağında
Bahadır Metan'ın babası Enver Bey,

Solda üniformalı bey ise annemin bibisinin kızı Makbule Hanımın Kocası Gülağa Abdulganioğlu Orbeliani.
(Not: Gülağa eniştem 1939-1940 Rus- Finlandya savaşında şehit olmuştur.
Şehitlik belgesi aşağıdadır.)
)

Bahadır Metan, Bursa 2009

Ahıska Lehçesi

2009-05-06T05:50:00.001-07:00

Ahıskalılar vatandaş oldu, nüfus 60 bin arttı

2009-03-12T10:16:00.000-07:00

Türkiye, 1944 yılında Stalin tarafından yurtlarından edilen 60 bin Ahıska Türk'üne vatandaşlık hakkı verdi. Meclis'ten geçen düzenlemenin 1 Mart'ta Cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından imzalanmasıyla birlikte Türkiye nüfusu bir gecede 60 bin arttı.

Daha önce kaçak olarak çalışan Ahıskalılar, Türk vatandaşlarının sahip olduğu bütün haklara kavuştu. Tek şart; milli güvenlik ve dış politika açısından sakınca taşımamaları olacak. Devletin ilgili kurumları tarafından 'sakıncalı' olduğu bildirilen isimler hariç, 3 ay içinde başvuran herkes vatandaş olacak. Yıllardan beri 'vatansız halk' olarak bilinen Ahıskalılar, çeşitli ülkelerde olduğu gibi Türkiye'de de geçici ikamet belgeleriyle barınıyordu. 130 bin Ahıska Türk'ü, Stalin tarafından anayurtlarından sürgün edilmişti. Zorunlu yolculuk sırasında 17 bini çocuk olmak üzere 30 bin kişi hayatını kaybetmişti. Ahıskalıların büyük bölümü daha sonra farklı ülkelere yerleşti.

Zaman,11.03.2009

ZÜGÜRTLUH

2009-02-23T12:28:00.000-08:00

Ahıskalıların Ağzından;

ZÜGÜRTLUH

Habi nazda bir haberim yoğ iken Bahtım emedeni geldi zügürtluh.
Dedim işin nedir çekil buradan Döndi bir şamal vurdi zügürtluh.
Dedim senin insafın yohtur Dedi pehlivanım kuvvetim çohtur.
Üzerim iligin ilacın yohtur Çıhtide meydana durdi zügürtluh.
Dedi sene heç yohtur güneş İstersen çabala dünyayi dolaş.
Hersim çıhti buna tuttum bir güreş Kaldurdi yere çaldi zügürtluh.
Bir kereki çaldi çare olmadi Çoh ricalar ettim reva görmedi.
Dirgen,yaba,tırmıh kalmadi Dibe-köşeye daldi zügürtluh.
Dedim ne ararsın dibde köşede? Az kaldiki evi biden boşalda.
Siçredi ondanda çıhti koşada Oturdi de ondan güldi zügürtluh.
Dedim ondan gel aşşaği ensene Dedi ki söyleme deli efsane.
Başına çare gör davran sen sene Meger olacaği bildi zügürtluh.
Olacaği bildi kesti dilligi Ne ağırşah kaldi nede bir igi.
Gendi oldi bizim evin böyügi Bir kere dalıma bindi zügürtluh.
Bir kereki bindi enmez dalımdan Heç bir komşi benim bilmez halımdan.
Her terefi nohsan etti yolundan Kavice yahamdan tutti zügürtluh.
Tutti yahamdan oldi yüzbaşi Döndi dedi sensin yüzügün kaşi.
Beynava beninen kurma savaşi Kıtluh etti evi sildi zügütluh.
Evide sildi kalduh çaresiz Çoh eziyetler çektuh parasız .
Kazanda tavada kaldi kalaysız Parayide elimden aldi zügürtluh.
Parayi aldi olmadım gani Kurudi cesedim süzüldi kani.
Dostlar ahrebeler terk etti beni Başımıza bela oldi zügürtluh.
Başımıza bela oldi bişeden kanmaz Ne keder yalvarsam insafa gelmez.
Bir para istesem kimse inanmaz Bir kere fırsandi buldi zügürtluh.
Fırsandi buldi bele kalursa Umudum yok kimden imdat gelürse.
Eger şimdiden sora ömür kalursa Onide ortadan böldi zügürtluh.
Onide böldi kaldi birazi Elinde dönmedi hokka terazi.
Bir kere beninen sürdi garazi Bir zaman yanımda kaldi zügürtluh.
Yanımdaki kaldi geçti aralar Hele daha sağalmamiş yaralar.
Azar azar ele geçti paralar Dedim vadelerin doldi zügürtluh.
Vadeki doldi işi kurtardi Evvel ses verende hersi tutardi.
Şimdi gendi pişman oldi,utandi Dedimki sene ne oldi zügürtluh.
Dediki bene olacaği oldi kurudi cesedim yaprağım soldi.
Cesedim soğuldi vadeler doldi Suçuni boynuna aldi zügürtluh.
Suçuni boynuna aldi eksildi sesi O zaman getti hersi havasi.
Dedi sen ile eylemem besi Yüzi kuyli oldi bunda zügürtluh.
Yüzi kuyli oldi geldim postuna Yangınım varidi çıhtım üstüne.
Aldım degenegi girdim kestine Güç ile saman teptim postuna.
Güç bela ile öldi zügürtluh.

Hazırlayan: Bahadır Metan AHİSKALI

Mücadeleler içinde geçen bir ömür.

2009-02-17T08:56:00.000-08:00

Biz Ahıskalılarda şöyle bir değim var: ’’Salı günü yola çıkma işin rast gelmez’’.Hep düşünürdüm neden böyle diyorlar? Günlerin hepsi Allah’ındır.Kader de ne varsa çekilecek. Çünkü bu güne kadar kimse kaderinden kurtulamamıştır.Ama Ahıska ve Ahıskalıların tarihi ile az da olsa ilgilendiğim zaman baktım ki, o acı sürgün günü,Ahıskalıların Ahıska’dan komple çıkarıldığı o gün,yani 1944 yılı 14 Kasım günü haftanın Salı günü idi.O Salı günü insanlık tarihine acı ve kara gün olarak geçmiştir.Ve o Salı günleri sonralar Ahıska ve Ahıskalılar için uğursuz bir gün olmuştur.

Bahadır amca daha 10 yaşındayken hayat sahnesine bir mücadeleci gibi atıldı.Evet tam 10 yaşındaydı o soğuk ve acı günleri vagonlarda yaşadığı zaman.Evet 10 yaşındaydı Kurban bayramını vagonlarda ’’kutladığı’’ zaman.Bayramı insanlar vatanlarında,evlerinde akrabalarla, komşularla ve dostlarla beraber kutlarlar.Ama Ahıskalılar 1944 yılında 26 Kasım’da Kurban Bayramını Vatandan uzaklarda,hem de sürgün vagonlarında mekanı bile belli olmayan bir durumda ’’kutladılar’’.Tabii eğer buna kutlamak denirse.İnsanlık tarihinde her hangi bir kavimin Kutsal Bayramının sürgün vagonlarında, yolda giderken kutlanması görülmemiş bir olay idi.İşte bu olayları tüm Ahıskalılar gibi hala çocukken ve yetim olarak yaşayanlardan biri de Bahadır amca idi.

Bahadır amca Ahıskalılar için canlı bir tarihtir.O hayatı boyunca mücadele etmiş ve çok zorluklarla karşılaşmıştır.Ama bu zorluk ve sıkıntıları o bir mutluluk gibi gördü.Çünkü

bu mücadeleci insan dünya hayatının bir imtihan meydanı olduğunu çok iyi biliyordu.Bunun için de bu dünyadan hiçbir zaman ödül beklemedi.Zaten inancı gereğince de bu fani dünyadan ödül bekleyemezdi.

75 yıllık ömründe her zaman vatan hasretiyle yandı.Ve bu yangısı ile de insanlara kendisini gerçek ve örnek bir mücadeleci olarak ispatladı.O hiçbir zaman inancından ve karar-

lığından dönmedi ve kendini kaderine teslim etti.Kaderine teslim olmağı kendine bir sevap biliyordu.Evet o kendini hakikate vermişti.Ne mutlu ona ki, kendine böyle hayat ve yaşamı

seçmekle Güneş gibi parlak ve Cennet gibi güzel bir hayatı kurmuştu.

Tam 25 yıl oldu Bahadır amcayı tanıyalı.Az değil.Asrın dört de biri.Bu yıllar içinde ondan çok şey öğrendim.O benim için bir üniversite oldu.Öyle bir üniversite ki,tüm hayata bedel olmuştu.Daha erken tanımadığım için çok üzülüyorum.Bu yüzden Rabbime dua ediyorum ki,en az 100 yıl yaşasın. 100 yıl yaşasın ki,hiç olmazsa onunla ailevi dostluğumuz

50 yılı bulsun.Ve o zaman ben kendimi daha mutlu bir insan gibi sanırım.

Saygılarımla!
Dr.Yaşar Furkan

Tarih ve Doğu Dilleri Uzmanı

Bahadır Metan Enveroğlu

2009-01-31T13:39:00.000-08:00

Bahadır Metan ENVEROĞLU kimdir?

Tarih yazmak tarih yapmaktan zordur derler. Tarihi bir de bizzat yaşayan insanlardan dinlemek ve anlamaya çalışmak ise apayrı bir olaydır. Günümüzde yakın tarihin olaylarına bizzat şahit olmuş halen yaşamaya devam eden bir çok insan bulunmaktadır.Bu insanlardan birisi de Bahadır Metan Enveroğlu’dur. Bahadır Metan’ın hayatını kısa ve öz bir şekilde sizler ile paylaşmaya çalışacağım.

Bahadır Metan Enveroğlu 15.06.1934 yılında Gürcistan’ın Ahıska Bölgesininde (Aspindza Reyonunda) dünyaya gelmiştir. Annesi Hediye Hanım , babası Enver Metan Bey’dir. Annesi ,babası, kız kardeşi Bilor Hanım ve ailenin en yaşlı üyesi babaanne Mümine Hanım Gürcistan’ın Ahıska Bölgesinde 1944 Sürgününe kadar birlikte huzurlu ve mutlu bir şekilde yaşamışlardır.Ancak mutlu aile tablosu onlar için pek uzun sürmeyecektir.

Bahadır Metan'ın Arşivinden
Bahadır Metan'ın babası Enver Bey, annesi Hediye Hanım ve ortada Bahadır Metan.

1937 yılında Aspindza’da yaşayan ve Aspindza Eğitim Müdürlü’ğünde çalışan Bahadır Metan’ın babası Enver Bey’in evinin kapısı birgün hükümet görevlileri tarafından çalınır.Kapıyı açan Hediye Hanıma kocası Enver Bey’i sorarlar.Hediye Hanım da Enver Bey’in evde olduğunu,İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünde yapılacak olan toplantıya hazırlandığını ve kahvaltı yapmak üzere olduklarını söyler, görevlileri kahvaltıya buyur eder. Görevliler eve girmeyeceklerini söylerler. Görevlilerin geldiğini duyan Enver Bey onları hiç bekletmeden kapıya doğru ilerler. Daha sonra görevlilerden biri Enver Bey'in kulağına birşeyler fısıldar.Enver Bey Hanımı Hediye Hanım'a ‘ben birazdan dönerim’ diyerek görevliler ile birlikte gider.Bu ayrılıştan sonra Enver Bey bir daha evine hiç dönemeyecektir.

Bahadır Metan'ın Arşivinden
Ahmediye Camisi ve Medresesi şu andaki görünüşü

Ahıska Kalesi içinde 1749’da inşa edilen Ahmediye Camisi ve Medresesi bulunmaktadır. Bir zamanlar Ahmediye Medresesinde birçok İslam Alimi yetişmiştir. Bolşevik Rejiminde hükümet görevlileri tarafından yakalanan bu masum insanlar bu cami ve medreseye doldurulmuştur. Burada toplanan insanlar çeşitli işkencelere maruz kalmışlar,kimileri Sibirya’ya sürgüne gönderilmiş kimileri de şehit edilmişlerdir. Binlerce insan haksız yere Sovyet Rejimini kurbanı olmuştur. Bahadır Metan’ın babası da bu medresede hükümet görevlileri tarafından şehit edilmiştir. Bahadır Metan henüz daha üç yaşındadır ve tüm bu olup bitenlerden habersizdir.

Bahadır Metan'ın Arşivinden
Enver Bey'in Rus Dilinde Yazılmış Beraat Belgesi

Ne acıdır ki Bahadır Metan’ın babası Enver Bey’in suçsuzluğu yıllar sonra mahkeme tarafından kanıtlanmış ve suçsuz olduğuna dair beraati verilmiştir. Ancak bu gecikmiş karar şehit edilen Enver Bey’in ve ailesinin acılarını hafifletmeye yetmemiştir.

Tüm bu yaşanan olaylardan sonra üç yaşında öksüz kalan Bahadır Metan ailesi ile birlikte kendi köyleri olan Oşora’ya geri dönmüştür. Annesi Hediye Hanım altı aylık kız kardeşine hamile iken evin tüm sorumluluğunu üstlenmiştir.

Bahadır Metan 1941 yılında Oşora Mektebinde okumaya başlamıştır . O ve ailesi bundan sonra huzurlu bir hayat sürmeyi umut ediyorlardı ki bu sefer de 1944 sürgün faciası ile karşılaşacaklardı.

1944 de savaş Rusların lehine dönmeye başlamıştı. Kızıl Ordu 1944 yılı Kasım ayının 14 ünü 15 ine bağlayan gece iki yüz civarında Ahıska Köyünü basarak herkesi evlerinden dışarı çıkarmışlardı. ‘Almanlar gelip burayı bombalayacaklar, sizleri daha güvenli yerlere götüreceğiz, savaş bittikten sonra hemen yuvalarınıza döneceksiniz’ diye köylüleri kandırdılar. Herkesi Ağalık Bahçesi diye anılan meydanda topladılar. Uzun bir süre kendilerini götürecek arabaları beklediler. Nihayetinde toplanan insanları Amerikan Studabekir arabalarıyla tren istasyonuna götürürüler.Bu masum Ahıska Türklerini istasyonda bekleyen boş hayvan vagonlarına doldururlar. Böylelikle Ahıska Türklerinin meçhule yolculuğu başlamış oldu.

Yola çıkanların çoğu yaşlı,hasta,savaştan dönen yaralılar, kadın ve çocuklardı. Ruslar her istasyonda yemek ve ekmek vereceklerini söylemişlerdi. Ancak mevsimin kış olması nedeni ile alınan ekmek ve yemekler anında donuyordu. Öyle ki ekmekler balta ile kesilip dağıtılıyordu.

Ruslar her istasyonda mola anında vagonları tek tek dolaşarak hasta ve ölü olup olmadığını soruyorlar, ölenleri alıp götürüyorlar. Aileler bu durumda hasta ve ölüleri çarşaflara sararak gelen askerlere ‘yok’ cevabını veriyorlardı. Trenin ilk durduğu istasyonda gizli bir şekilde kazma ve kürek olmadan ölenleri kendi elleri ile gömüyorlardı.

Yirmi beş otuz gün hastalık,açlık ve sefalet içerisinde devam eden bu meçhul yolculuk (sürgün) sonunda ardında büyük kayıplar bırakarak sona ermiştir. Bahadır Metan tüm bu olayları henüz on bir yaşındayken yaşamış küçük bir çocuktur. Burada ancak bir kısmını sizlere aktarabildiğimiz yaşanan olaylar Bahadır Metan’ın hayatında unutulmaz ve derin izler bırakmıştır.

Gece yarısı Kazakistan’ın Çimkent vilayeti Sayram Rayonu Çernovodski (Karasu) Demir Yolu İstasyonuna gelen trenin vagon kapıları açılmaya başlanmıştır. Askerler gelen emirle herkesi vagondan apar topar aşağıya indirmeye başladılar. Evlerinden bazı ev eşyalarını getirebilenler ve getiremeyenler grup grup toplanmışlardı. İstasyonda kendilerini almaya gelecek olan öküz ve at arabalarını beklemeye başladılar. Mevsim kıştı ve hava oldukça soğuktu. Ertesi sabah beklenen arabalar gelebilmişti. Aileler çeşitli yerlere yerleştirilmek üzere arabalara bindirilirler.

Diğer Ahıskalı Aileler gibi Bahadır Metan ve ailesi de halkı Müslüman olan bir yere yerleştirilmişti. Yaşlılar ezan okuyup namaz kılarak bundan sonra aradıkları huzuru bulmak amacıyla Allah’a dua ettiler. Yerli halk yeni gelen misafirlerine sevgi ve ilgi ile yaklaştı. Bahadır Metan ve Ailesi buraya alışmakta zorluk çekmedi. Böylelikle Bahadır Metan’ın hayatında yeni bir sayfa açılmış oldu.

Burada Hükümet tarafından görevlendirilen Komisyon Bahadır Metan ve ailesini nüfusa kayıt ettiler. Çalışacak durumda olanlar Kolhoz (Kolektif Hocalık ) da çalışacaktır, okul yaşındakiler ise mektebe gidecektir.

Ardından yine Hükümet tarafından görevlendirilen Komisyon kendilerine yiyecek yardımında bulunur ve ekin ekmek için arazi verirler.

Acı günlerinin hatırası elbette hafızalardan kolay kolay silinmeyecektir. Ancak yine de Ahıskalılar vatanları olmadan hayatlarını gurbette şükran duyguları içerisinde devam ettirmeyi öğreneceklerdir.

Bahadır Metan 1944-1954 yılları arasında Kazakistan’da orta okulunu tamamlamıştır. Daha sonra tahsiline devam etmek için ailesi birlikte Özbekistan’a göç etmiştir. Tabi bu göç hiç de kolay olmamıştır. 1956’ya kadar onlara bir kazadan ikinci bir kazaya gitmek yasaktı. Özbekistan’a bu yüzden gizli ve kaçak olarak gitmişlerdir.

Bahadır Metan'ın Arşivinden
Ortaokul sonunda Bahadır Metan'ın çekilen bir fotografı

Bahadır Metan 1958 yılında Taşkent Endüstriyel Teknik Lisesinin inşaat fakültesini tamamlayıp Yeniyol, Çinaz, Akkorgan Rayonlarında 1984 yılına kadar inşaat yönetmeni olarak görev yapmıştır.

Bahadır Metan inşaat fakültesinin yanında iki üniversite daha bitirmiştir.

1963-1968 yılları arasında Taşkent Devlet Üniversitesi Tarih Fakültesini bitirerek,
gece okulundan (Lala Mektebi) Tarih Coğrafya ve Hukuk alanında öğretmenlik yapmıştır.

Tarih Fakültesinde okurken eş zamanlı olarak 1960- 1966 yılları arasında Taşkent Uluslararası İlişkiler Halk Üniversitesi Gece bölümünde Uluslararası İlişkiler eğitimi almıştır.

Daha sonra Sovyetler Birliği çapında Bilim Cemiyeti Taşkent Şubesinde faaliyette bulunmuştur.

Tüm bu parlak eğitim ve iş kariyerinden sonra Bahadır Metan yaşadığı hayat tecrübelerini ve vatan hasreti ile dolu duygularını geniş halk kitlelerine aktarmak amacıyla devlet yönetiminde görev almıştır. 1970 - 1980 yılları arasında Özbekistan'ın Akkorgan Rayonunda Milletvekilliği ve aynı zamanda Belediye Başkan yardımcılığı yapmıştır.

Bahadır Metan'ın Arşivinden
Bahadır Metan Milletvekili iken çekilen fotografı, Özbekistan

Bahadır Metan’ın hiç bitmeyen vatan özlemi onun içini kemirip durmaktaydı. En sonunda Gürcistan’ın Ahıska’ya 70 km uzağında bulunan Haşur Rayonuna ailecek göç etmiştir. Burada 13 sene Rusya’nın Roztov Şehri Haşur Şubesi Podşibnik Bilya fabrikasında baş mühendis olarak çalışmaya devam etmiştir.Böylelikle doğduğu, çocukluğunun geçtiği ve akrabalarının yaşadığı toprakları bir kez daha görme şansına sahip olmuştur.

Bahadır Metan'ın Arşivinden
Bahadır Metan'ın doğum yeri olan Aspindza Rayonunu ziyareti

1992 yılında Türkiye ile Gümrük sınır kapıları artık açılmıştır. Bahadır Metan birkaç defa Türkiye’ye turist olarak gidip gelmiştir. Türkiye’de akrabalarını arayıp onların çoğu ile buluşup kaynaşmıştır. Nihayetinde 1997 yılında Türkiye’ye ailesi ile birlikte kalıcı olarak gelmiştir.

Şu an ailesi ile birlikte Bursa’da yaşamaktadır. Emekli ve iki çocuk babasıdır. Çocukları Taşkent Devlet Üniversitesi mezunudurlar. İkisi de şu an Bursa’da müzik öğretmeni olarak çalışmaktadır. Bahadır Metan’ın eşi Medeiyet Hanım ise 40 sene Özbekistan’da Özbek Dili ve Edebiyatı Öğretmeni olarak orta okulda ders vermiştir. Şu an eşi de emeklidir.

Bahadır Metan'ın Arşivinden
Bahadır Metan'ın Türkiye'deki akrabaları ile buluşmasında çekilen bir fotograf

Bahadır Metan bu duygular ile hayata, vatanına ve akrabalarına gönülden bağlı bir insan. Bu uğurda çeşitli derneklere üye olmuş, onlara öncülük etmiş, çeşitli gazete ve dergilerde yazılar yazmıştır. Hayatını kendinden sonra gelecek olanlara ışık olmaya adamıştır, ilerleyen yaşı bu kutsal görevi yerine getirmesine mani olamamıştır halen mücadelesine devam etmektedir.

Bahadır Metan'ın çalışma masasında çekilen bir fotografı

Bahadır Metan yetmiş beş yıllık yaşadığı hüzünlü,sevinçli ve mutlu günlerini inançla, gururla ve şükran ile anıyor.

Bahadır Metan’ın hayatını ve hatıralarını burada anlatmaya ne kelimelerimiz yeter ne de zamanımız. Yetmiş beş yıllık dolu dolu geçen bir hayat dile kolay geliyor.

Bir milletin vatanı için verdiği bu mücadeleyi okudukça ve gördükçe vatanımızın kıymetini daha iyi anlıyoruz. Atalarımız da vatanımız için benzeri mücadeleler vermişlerdir. Bugün bir vatana sahip isek bunun Atalarımızın yapmış olduğu fedakarlıklar neticesinde olduğunu unutmamalıyız . En az atalarımız kadar vatanımıza sahip çıkmalıyız. Yaşanan olaylardan ve tarihten ibret almalıyız.

Özhan GÜRSOY,31.01.2009 BURSA

Bahadır Metan Enveroğlundan Mesaj

2009-01-17T10:25:00.000-08:00

İspanyol filozof George Santayana'nın çok bilinen sözü şudur;
''Geçmişi hatırlamayanlar onu bir kere daha yaşamaya mahkumdur''

Konfüçyüs de ''Eğer geleceği tahmin etmek istiyorsanız, geçmişinizi iyi bilin '' der.

Kaynak
Ezgi Başaran
ebasaran@hurriyet.com.tr

Diyorlar ki tarih tekerrür eder. Bir başka deyişle su akan yerinden bir daha akar.
Ben de diyorum ki yaşamın tadı, eziyetten geçer. Biz eziyet çeksek de yarına umutsuz bakmadık.

Ama artık ağlamak yok, yarınlara ümitle bakmak var. Dede baba yurdumuza yeniden çıkmak var.

Unutmayın ; ‘Hak verilmez, alınır..’ ama nasıl ? Kanla mı ? Hayır, kesinlikle hayır!
Bütün medeni milletler gibi biz de, dedelerimiz de kimseye zulüm etmedik. Fakat biz zulüm edenleri de susturmayı başardık. Boyun eğmedik. Tarih bunların en güzel kanıtıdır.
En önemlisi de dilimizi,dinimizi,kültürümüzü kaybetmedik. Aksine daha da inançla ve şükranla koruduk.

Kazançlı çıkan, doğru yolda hak yolunda olanlardır! O da biziz. Soydaşlarımız diye her zaman derdimize derman olan Türkiye’yi Allah u Teala başımızdan eksik etmesin.

1944 Sürgün olayını ben 11 yaşındayken ailemle birlikte yaşadım.
Sürgün söylenirken ağızda çok kolay telaffuz ediliyor. Bir de sürügünü yaşayandan ne demek olduğunu dinlediğinizde ; acı, ızdırap ve gözyaşları ile dolu günler, ayrılıklar ve parçalanmalar olduğunu anlayabilirsiniz. (Bu konuda çok yazılar yazılmış ve yazılacaktır da)

Kazakistan'da 10 yıl, Özbekitan'da 30 yıl, sürgünden önce ve sonrası Gürcistan'da 24 yıl, nihayet şu ana 11 yıldan beridir Türkiye'de yaşamaktayım.

75 yıllık hüzünlü, sevinçli ve mutlu günlerimi inanç ve şükran ile anıyorum.

Okuyucularımı sevgi ve saygı ile selamlıyorum

Bahadır Metan ENVEROĞLU, 2009 BURSA

Bahadır Metan'ın Yeğeni Anzor Bey ve Ailesi

2009-01-10T10:37:00.000-08:00

Bahadır Metan'ın yeğeni Anzor Bey ve Ailesi
2008 Özbekistan

Yaş Günü Tebriği

2009-01-08T06:51:00.000-08:00

Resimde Bahadır Metan'ın kızı Leyla
Almalıkta (Özbekistan'da) yaşayan Bilor Bibisinin yetmişinci yaşgününü
hepimiz adına tebrik ediyor ve Bilor Teyzesine sağlıklı,mutlu ve huzurlu bir ömür diliyor.
Doğum günü hediyesi olarak kendisine güzel bir pasta ile bu fotoğrafı tediye olarak gönderiyor.

Bahadır Metanın Ailesi

2009-01-08T06:47:00.000-08:00

(Soldan Sağa) Kızım Sevda, Annem Hediye Hanım, Ben Bahadır Metan, Gürcistan'a Özbekistan'dan misafir gelen kız kardeşim Billur Hanım, Kızım Leyla ve eşim Medeniyet Hanım
Gürcistan (Borcom) yıl 1985

Akrabaların Buluşması

2008-12-25T09:12:00.000-08:00

Resimde oturanlar; Sisina Hala (sağda), Murteza Dayı (Ayakta sağda) ,Ben Bahadır Metan,
Alıko (1939 Finlandiya Savaşı'nda şehit olan babası Gülağa, Annesi Makbule Hanım Almata sürgününde gece lambanın patlaması ile hayatını kaybetmiştir.Bunlar annemin bibisinin torunlarıdır.)ve eşi Balahanım ve Revşan.1943-1956 13 senelik Sibirya Kampı'ndan beraat eden Murtaza Dayı ana yurdu Azgur'da değil kız kardeşi Sisina Hanım ile Özbekistan'da buluştu.

Kim Kimi Arıyor ?

2008-12-21T09:58:00.001-08:00

Parçalanmış Aileler; Bir Dedenin Torunları

Benim kimsenin soyunu araştırmak haddim değil. Benim şecerem, benim öyküm bana yeterdi aslında. Ahıska Türkleri mal mülk, şan ve şöhret fakiri insanlar değildir. Ancak akrabalık bağlarını devam ettirme konusunda oldukça fakirdir.

Bu durum beni her zaman üzmüştür. Bu yüzden akrabalarımı araştırmayı ve onlar ile tekrar kaynaşmayı kendime bir borç olarak görüyorum.

Bir dedenin torunları olarak akrabalarımı araştırmak hem benim kendi isteğim hem de rahmetli Abdullah Amcamın vasiyetlerinden birisidir. Rahmetli Murteza Dayım da aynı fikirdeydi.

Yazdığım yazılar hemen hemen üç kuşağı; dedelerimizi, babalarımızı, kendimizi ve torunlarımızı kapsıyor.

Yazdıklarım arasında bazı yanlışlıklar ve eksiklikler olabilir. Okuyucularımdan bu konuda beni bağışlamalarını diliyorum. Düzeltebileceğimiz ve ilave edebileceğimiz konular olursa da
benim ile irtibata geçilmesini rica ediyorum.

Parçalanmışlığı ve vatansızlığı yaşayan biz Ahıska Türkleri olarak, sizlerin de benim ile paylaşacağınız duygu ve düşünceleriniz olabilir. Bu konuda sizlerden gelecek her türlü mesajı samimiyet ile bekliyorum.

Geçmişlerimiz ruhları rahat olsun.

Sizleri saygı ve sevgilerimle selamlıyorum.

Bahadır Metan ENVEROĞLU
BURSA, 24.12.2008

Resimde Bahadır Metan, Annesi Hediye Hanım, Eşi Medeniyet Hanım, Kızları Sevda ve Leyla

Azerbeycan Bakü, Abdullah Amcamın Oğlu

Doç.Dr. Fikret Metan, Hanımı ile Birlikte
Baku, Azerbeycan

Azerbeycan Bakü, Abdullah Amcamın Oğlu

Fuat Bey, Safiye Hanım ve Çocukları Elmar ve Lale ile Birlikte

Özbekistan,Taşkent

Resimde; Damat Namıkoğlu Ahmet Bey, Eşi Yeğenim Halide Hanım,
Çocukları Adil, Firuze, Saide ile Birlikte

Özbekistan, Taşkent'ten Misafir Namık Bey

Resimde; Sağdan sola küçük çocuk torunum Nadir, Ben Bahadır Metan, Yaşar Bey, Yaşar Bey'in Taşkentteki Abisi Namık Bey, Yaşar Bey'in Oğlu Bahadır, Bahadır Bey'in eşi Venera ve Damadım Natik Bey, Bursa

Vatansızlıktan Param Parça Aileler

Yıl 1988 Gürcistan yaşamımda Taşkent'ten gelen Azgurlu Namık Bey'in
oğlu Ahmet Bey, oğlu Adil ve Azerbeycan'dan gelen Cezayirağan'nın torunu Murteza Amca'nın oğlu damadım Natık Bey ve Ben Bahadır Metan, Gürcistan

Özbekistan, Almalık

Resimde ; Kız kardeşim Billur Hanım (ortada örtülü) ve yeğenlerim ve Hasibe'nin eşi sayın Casim Bey (televizyonun yanında beyaz gömlekli)

Özbekistan, Almalık

Resimde; Yeğenim Şakir Bey, Binalıoğlunun Düğünü

Amerika'daki Akrabalarım

Resimde; Azgurda 1930 larda okul müdürü olan Mehmet Metan Amcamın torunları
Başta Nezire Fazıl Kızı Matanova (sağda yeşil giysili)

Hacı Halay Amcam

Resimde; Akrabalarımızdan Hacı Halay Amca, Hacı Rukiye Ablam, torunlarıyla,
ben Bahadır Metan ve Kızım Sevda, Bursa

Armoni Müzik Merkezi

Resimde; Bursa Armoni Müzik Merkezi
Müdür Murat Kara Hoca,kızı,damadı ve öğretmenler
Sağda Sevda, solda Leyla ve bir öğrenci,Bursa

Cezayirağa'nın Rusya'da Kalan Torunları Amerika'da

RESİMDE

Oturanlar:Cezayir Ağa'nın kızı Sisina Hanım ,Sisina Hanım'ın kızı öğretmen Fazilet Hanım(ortada).Kızı öğretmen Nazira Hanım(sağda)ve yeğeni Larisa Hanım(solda).

Ayakta:Fazilet Hanım'ın oğulları Eldar, Bahtiyar ve gelinleri Elmira ve Asiya Hanım'lar.

Cezayirağa'nın Torunları ve Damatları

Resimde; Cezayirağa'nın oğlu Mehmet Amcamın kızları ve damatları
Mustafa Bey, Tuncer Bey ve Halis Beyler (İSTANBUL)

Amca Oğullarının Buluşması

Resimde; Cezayirağan'nın oğlu Mehmet Beyin kızı Kamile Hanım, oğlu Yaşar Bey
Rusya'da kalan Murteza Amcanın oğlu Natık Bey ile Buluşması
Arkada Kamile Hanımın Eşi Tuncer Bey (solda gözlüklü),
Bahadır Metan ve Sayın Teyzemiz (İSTANBUL)

Sünnet Düğünü, Mudanya, Bursa

Resimde; Cezayirağa'nın oğlu Mehmet Amcanın Yadigarları
Memhet Amcamın kızları, Kamile Hanım, Yeter Hanım
Sünnet Düğünü sebebi ile Onur , Abisi Çağın
Ben Bahadır Metan ve kızım Leyla

Hala,Dayı Kızları Buluşması, Bursa 2008

Resimde; Türkiye'deki Mehmet Amcamın kızları Kamile Hanım, Yeter Hanım, Songül Hanım
Rusya'dan gelip Bursa'ya yerleşen öz halaları
Cezayirağa'nın kızı Sisina Halalarının kızları Medeniyet ve Adalet Hanım ve amcaoğlu damadım Natik Beyler ile Kaynaşma.

İçlerinde ben Bahadır Metan, kızlarım Leyla masa yanında oturan
ikinci kızım Sevda,Yeter Hanım ile sarmaş dolaş
tablonun önünde ise Natik'in oğlu ( yani torunum ) Nadir,Bursa

Natik Bey'in Ankara'da bulunan Ahmet Amcasının Azerbeycan'da bulunan kardeşi Murteza Bey'e (Natik Beyin Babası) ve kız kardeşi Sisina ( Gülbaton) Hanıma gözyaşlarıyla yolladığı samimi mektup ve fotograflar Natik Bey'i çok etkilemiştir.

Bu olaydan sonra Natik Bey akrabalarına daha düşkün hale geldi.
2000 yılında Natik Bey ailesi ile Bursa'ya taşındı.
Bu tarihten sonra özellikle amcasının oğullarını bulup onlar ile kaynaşma ümidini taşımaktadır.

Natik Bey'in arzularından biri de başta Ahmet Amcasının oğlu Öner Hoca olmak üzere görüşemediği tüm akrabaları ile buluşmaktır.

Böylelikle akrabalık bağları kopmuş, parçalanmış aileler tekrar bir araya gelecek, geçmişimizi ve nereden geldiğimizi bizden sonraki nesillerimize de aktarabileceğiz.

1930 lu Yıllarda Rusya ve Ahıska

2008-12-16T10:46:00.001-08:00

Resimde. Cezayirağa'nın Rusya'da kalan oğlu Murtaza Bey (ortada ayakla) Sanktpetesburg üniversitesi öğrencisi.

Resimde, Cezayirağa'nın oğlu Murtaza Bey üniversiteden mezun olduktan sonra Bakü Bakanlığı'nda görev yaptığı 1939-43 yıllannda arkadaşlarıyla. (sol baştaki)

2. Dünya Savaşı sırasında KGB tarafından yurtdışında akrabaları olanlar gözaltına alınıyordu.
1930'lu yıllarda Rusya kaynıyor. Rus olmayanlardan aşırı korku içinde bulunan Devlet KGB vasıtasıyla halkı sindirmek için devamlı zulüm yapıyordu. Bundan en çok etkilenenler de Müslüman olmaları nedeniyle Türk toplumuydu. Bizler de Ahıska bölgesinde yasayan Müslüman Türkler olarak çok sıkıntılar çektik. Rus yönetimi bir yandan dini inançları yok etmeye çalışırken diğer yandan da milliyetçilik yaparak başta Türkler olmak üzere Rus olmayanlara hiç rahat yüzü göstermediler.

Yurt dışına yasadışı yollardan nasıl geçtiler. Bu kaçışları kimler organize ediyor gibi sorgulamalarla baskılar yapıldığı 1936 yılında Azğur.

Gora Dibi Meydanı denilen bir yerde bütün Azğur halkı Rus askerler tarafından toplanıyor. Halkın gözü önünde ayakları ata bağlanmış bir halde Mustafa isimli bir Ahıskalı sürüklenerek parçalanıyor. Cesedi halkın önüne getirilip bırakılıyor. Rus yetkililer bu kişinin yurtdışına insan kaçırmayı organize ettiğini iddia ederek cezalandırdıklarını söylüyorlar. Bundan sonra da yurtdışına kaçarken yakalanacaklar ile bunu organize edenlerin aynı akıbete uğrayacaklarını söylenerek halka korku veriliyorlar.

Yıl 1943 Süleyman adlı birisi gözaltına almıyor. KGB'nin sorgusundan sonra Azğur'da mağazada çalışan Canogilin Mecid'i tutukladılar. (Cezayirağa'nın eniştesi benim de kayınpederim olur) Mecidağa'ya diyorlar ki "Azerbaycan'a Bakü'ye gideceksin, kayınbiraderin Murteza ile görüşeceksin. Sınırdan geçenlerin kimler olduğunu ve sınırdan geçme işini kimlerin organize ettiğini öğreneceksin. Bize bu bilgileri getirirsen seni serbest bırakırız."

İstihbarat görevlilerinin serbest bıraktığı Mecidağa Bakü'ye gelerek kayınbiraderi Murteza Dayı ile görüşür. Buradaki Kız Kalesi yanındaki parkta oturup başbaşa rahat konuşurlar. Fakat onlara farkettirmeden bir KGB ajanı konuşmaları dinler ve merkeze bildirir. O gece Mecidağa ve Murtaza Dayı bir odada sabaha kadar bu konuyu konuşurlar. Murteza dayım "1933'ten 1939'a kadar benim hiç bir şeyden haberim yoktu. Babam üç defa beni Türkiye'ye götürmek için adam göndermişti ama ben gitmedim." diyor. Mecidağa'da "Murteza sen hiç üzülme Naziler Moskova'nın göbeğine kadar geldiler. Stalingrad bomba yağmurunda. Sovyetler Birliği sallanıyor. Bir şeyler olacak ama ne olacağını bilemiyorum." diye konuşur. Sabah oluncada Murteza Dayım eniştesi Mecidağa'yı Bakü-Tiflis trenine bindirerek yolcu ediyor. Evine dönüncede kendisini bekleyen KGB ajanlarınca tutuklanarak Tiflis Kalesi Cezaevine konuluyor.

Daha sonra Trende yolculuk yapan Mecidağa da yolu kesilerek trenden indirilip Tiflis Kalesine başka bir odaya hapsediliyor. Meğer Murteza Dayının yatak odasında ki konuşmalarda KGB tarafından dinlenmiş. İkisini birbirlerinden habersiz olarak sorguya çekiyorlar. Çeşitli işkencelere uğratılan bu insanlardan istedikleri gibi bir bilgiye sahip olamayan Ruslar, bu kez de Sisina Halamı gözaltına alıp aynı yerde başka bir odaya hapsediyorlar. (Mecidağa'nın eşi, Murteza dayının kızkardeşi benimde kayın validem olur) Daha sonra Sisina Halanın kaldığı odaya bir Azeri kızını "suçlu" olarak atarlar. Daha sonra bilgi almak için görevli bir ajan olduğu anlaşılan bu kız, üstü başı yırtık yüzünde yara izleriyle sanki dövülmüş gibi bir halde bulunuyor. Azeri kızının yanına gelen Sisina Hala, kızı yerden kaldırarak soruyor, ''Kızım nedir bu halin. Seni de mi benim gibi suçsuz yere buraya attılar.'' diyor. Kız da '' Evet hala hiç sorma ya seni?'' der.Halam da. ''Kızım iki de bir bana Baban ve kardeşlerinin Türkiye'ye geçmelerini kim organize etti. Kim, kim ?'' diye sorup duruyorlar. '' Ben nereden bileyim kim. Ben onlara diyorum ki, 1936'da Azğur'da bizim evin az ötesinde "Gora Dibi" meydanında tüm Azğur halkını toplayıp gözleri önünde Mustafa isminde birisinin ayaklarını ata bağlı şekilde parcalanıncaya kadar sürüyüp "Kim bundan böyle adam geçirmeyi organize ederse böyle olacak " dediler. '' Benim bütün görüp bildiğim bu diyorum anlamıyorlar. 40 gündür buradayım. Yemeden içmeden yaşamaya çalışıyorum kızım." diye anlatır bu ajan olduğunu bilmediği kıza başından geçenleri.

40 gün sonra Sisina Halayı serbest bırakmaya karar verirler. Önce kocası Mecidağa ile görüştürürler. Mecidağa gördüğü işkencelerden şuursuz bir şekilde "Onlar Öteye geçerken ben onların eniştesi değildim diyorum. Onlarda yalan konuşuyorsun diye beni döverek ve işkencelerle bu hale soktular. Bedenimde sağlam yerim kalmadı. Buradan sağ çıkma şansım yok. Hiç olmazsa sen bildiklerini doğru anlat da çık buradan çocuklarımız öksüz kalmasın." diye konuşuyor. Sisina Hala konuşmaya başlayınca sorgu yapan kişi yanlarına gelir. Sisina Hala " Mecit onlar giderken biz daha nişanlıydık sen bunu unuttun mu. " diyerek görevliye döner," Sen kocamı bağışla. Hepten aklını kaybetmiş. Hiç bir şey hatırlamıyor. Affedin de çocuklarımıza gidelim." der. Ancak görevli sadece Halamı serbest bırakarak '' burada olan biteni sakın kimseye anlatma '' diye tembihliyor.

Aç ve susuz geçen 40 gün sonra evine dönen Sisina Halayı çocukları dahi tanıyamıyor. Çok zayıf ve bitkin bir hale gelmişti. Bu sırada Murteza Dayım da sorgusunda diyor ki '' Benden istediğiniz nedir. Ne biliyorsam söyledim ya. Babam beni Türkiye'ye götürmek için adam gönderdi ben gitmedim, suçum bumu yoksa '' Uzun süre işkence gördükten sonda Mecidağa ve Murteza Dayı Sibirya'ya sürgüne gönderiliyorlar.

Stalin'in ölümünden sonra Moskova'nın Yüksek Mahkemesi kararıyla 1956'da Murteza Dayı beraat ederek evine yollanıyor. Sözde evine dönüyor ama geride bir şey kalmamış. Özbekistan'da sürgünde bulunan kırkardeşi Sisina Halanın yaşadığı Taşkent vilayeti, Akkurgan rayonu Alim kent kasabasına gider. Hayatını burada sürdürür. 49 yaşma gelen dayım burada evlenir ve çocukları olur.

Cezağirağa'nın oğlu Murteza Dayı 13 sene Sibirya Kampında kaldıktan sonra beraat etmiştir. Geri döndüğünde vatanı Ahıska'yı maalesef bulamayacaktır.
Bu hadiseden sonra Özbekistan'da sürgünde bulunan kız kardeşi Sisina (Bahadır Metan'ın kayınvalidesi) Teyze ile buluşacaktır. Resimde Murteza Dayıyı ve Sisina Teyzeyi görmektesiniz.

Resimde oturanlar; Sisina Hala (sağda), Murteza Dayı (Ayakta sağda) ,Ben Bahadır Metan,Alıko (1939 Finlandya Savaşında şehit olan babası Gülağa, Annesi Makbule Hanım Almata sürgününde gece lambanın patlaması ile helak olmuştur.Bunlar annemin bibisinin torunlarıdır.)ve eşi Balahanım ve Revşan.

Cezayırağa nın oğlu Murteza, eşi Sitare Hanım çocukları Natik.Rafik.Nadir ve Naile ile birlikte

Ömrü Rus Zulmü ile Geçen Murteza, hayata ancak 49 yaşında başlayabildi.

Murteza Dayı 1943'ten 1956'ya kadar Sibirya Kamplarında Yaşadı.

Murtaza dayı Sibirya kampında ortada bulunmaktadır.

Murtaza Dayı, ömrünün en güzel yıllarını Sibirya'da sürgün hayatı yaşayarak geçiriyor. Burada kendisine Geyikler, Geyik arabaları ve kızakları arkadaşlık ediyor.

Murteza Dayı 1956'da Beraat Ediyor (sağda)

Resimde Cezayirağa'nın oğlu Murtaza Dayı, beraat ettikten sonra Sibirya kampındaki iş arkadaşıyla vedalaşıyor.

Suçsuz yere yıllarca ceza gören Murteza Dayı sonunda özgürlüğüne kavuşuyor. Yanda Rus Mahkemesinin beraat kararı. Sibirya'dan ayrılan Murtaza Dayı yeni bir hayata adım atıyor.

(Üstte) Gence'ye gelerek normal hayata başlayan Murtaza Dayı Mühendis olduğu yıllarda.

Samimi Bir Türk İşadamı Gazete İlanı İle Türkiye'de Cezayir Ağayı Arıyor

Sibirya kampından sonra normal hayata dönen Murteza Dayıyı güzel günler bekliyordu. Kendi yurdunda olmasa da yine bizim yurdumuz sayılan Azerbaycan'da arkadaşının yardımı ile bir fabrikada Mühendisliğe başlar. Burada evlenir ve ailesi olur. Bundan sonra akrabalar arasında yavaş yavaş irtibatlar kurulmaya başlanır. 1956'da Sibirya kampından dönerken Murteza Dayı bir Türk işadamı ile tanışıyor, ikisi de Türk olduktan için hemen kaynaşırlar. Murteza Dayı, samimiyetine inandığı bu Türk işadamına ailesiyle ilgili gizli bilgileri anlatır. Babası Cezayirağa ile kardeşleri Ahmet ile Mehmet'in Türkiye'de yaşadıklarını ve onları bulup kendisinden haber vermesini istiyor. Babası ve kardeşlerini bulunca da kendisine durumlarıyla ilgili haber yollamasını ister.

Gerçekten iyiniyetli ve samimi olan bu Türk işadamı, Türkiye'ye döndükten sonra Cezayirağa ile çocuklarını arar. Bulamayınca da belki bir gören olur ümidiyle gazeteye ilan verir. Cezayirağa'yı tanıyanlardan birisi bu ilanı görerek hemen haber verir. O sırada Digor'da yaşayan ve oğlundan haber alan Cezayirağa sevinçten gözyaşlarına boğulur. '' Oğlum Mehmedimin 8 kızından sonra 9. erkek doğuşu ve benim ona Murteza Yaşar ismini vermem uğur getirdi. Murtezamın haberi geldi. Allahıma şükürler olsun..''

1965 yılında ki gelişmeler neticesinde Türkiye ile Rusya arasında yumuşama olur ve iki ülke arasında yavaş yavaş ilişkiler başlar. Turizm, Posta hizmetleri ve alışveriş gibi faaliyetlerin başlamasıyla, Rusya ile Türkiye arasında ki bölünmüş aileler irtibat kurmaya başlar. Bu yıllarda Murteza Dayıya, Sisina Halaya kardeşi Ahmet Bey'den mektuplar yollanır. Aileler arası mektuplaşmalar başlar. Birbirlerine resimler yollanır. Türkiye'den Rusya'ya gidenler vasıtasıyla da yeni haberler ve selamlar ulaştırılır.

Resimde Cezayirağa'nın oğlu Ahmet ile Murteza'nın birbirlerine yazdıkları mektuplardan örnekler. Karşılıklı mektuplaşma ile aileler birbirlerinden haberdar olabilirdiler.

Bahadır Metan 75 Yaşında ve Tek Gayesi Aileleri Buluşturmak

1970 yılında Ankara'dan Ahmet Amca, kardeşi Sisina Halaya Moskova Büyükelçiliği vasıtasıyla davetiye vizesi gönderir. İşlemler bitince KGB görevlisi Gani Bey benimle görüşerek Sisina Halanın Türkiye'ye tek başına gidemeyeceğini ve benim onunla beraber gitmem gerektiğini söyledi. Ben bu teklife çok şaşırmıştım hemen kabul ettim. Ancak Gani Bey bana çeşitli şartlar koydu. " Türkiye'de SSCB'yi hiç bir şekilde kötülemeyeceksin ve geri dönünce de Türkiye'yi övmeyeceksin" Bunun üzerine ben gitmekten vazgeçtim. Gani Bey de konuyu kapadı.

KGB Sisina Halayı Türkiye'ye göndermedi. 1980'de Türkiye'ye giden Ahıskalı Halitbek Ahmet Beyin adresini alarak kendisini bulup görüştü. Ahmet Amca Halitbek ve arkadaşlarını misafir etti. Halitbek geri döndüğünde Sisina Halaya kardeşi Ahmet'ten selam ve babası Cezayirağa ve büyük kardeşi Mehmet'in ölüm haberlerini getirir. 1984'te tekrar Türkiye'ye gitme imkanı bulan Halitbek, bu seferde Ahmet amcanın ölüm haberini getirerek bizleri üzdü.Böylece kardeşler özlem ve hasret içerisinde bu fani dünyayı terk ettiler. Rusya'da kalan Murtaza dayı ile Sisina Halanın çocukları 1997 ve 2000 yıllarında Türkiye'ye göç ederek Bursa'ya yerleştiler. Türkiye'de ki Mehmet Amcanın yadigarları ile buluşarak samimi görüşmelere devam ediyorlar. İnşaallah şimdi bunlar Ankara'da ki Ahmet Amcanın yadigarlarını bulup görüşmeye çalışıyor, işte o zaman yeniden akrabalık bağları kurulmuş olacak.

Bu satırların yazarı olan ben Bahadır Metan Enveroğlu, 1992'de Sarp ve sonradan Posof gözü sınır kapıları açılınca ilk olarak Türkiye'ye turist olarak geldim. Önce Kars Digor bölgesindeki akrabalarımı bulup görüştüm. Sonra da Bursa'da yaşayan Nusret Amcamın oğlu Ali Metan ile 4 saat kadar görüştüm. Diğer oğlu Erdinç ile görüşemedim. Ankara ziyaretimde ise bibilerim Kebire ve Nazirelerle sağ iken görüştüm. Orada Bülent Beyle tanıştım. Orada kaldığım gece Ahmet Amcanın oğlu Öner Bey'le tanıştırdılar. Öner Bey beni kırmayarak daveti kabul etti. Öner Beye Rusya'dan getirdiğim akraba fotoğrafları ve mektupları gösterdim. Selamlarını da ilettim. Bir daha ki gelişimde damadım Natik Beyi de getireceğimi söyledim. Natik Bey ötede kalan Murtaza Amcanın oğludur. 1995'te Natik Bey ile İstanbul'a gelmek nasib oldu. Ankara'ya geldiğimizde ise Öner Hoca ile görüşmek kısmet olmadı. Ona ulaşamadık. Şimdi bu üç amcaoğulları Türkiye'de buluşturmak istiyorum. Bununla birlikte uzak-yakm akrabalarımla birlikte birbirinden ayn düşmüş Ahıskalı Türklerin de kavuşması için uğraşıyorum. Ayrı düşmüş dedesi bir aileleri buluşturmak en büyük maksadım. İnşaallah bir gün gelir herkes yakınlarını bulup kavuşur.

Sınırlar bir zaman demir pencereler gibi
Kan ve gözyaşıyla ağlayan akrabalar..
Sınırlar açıldı, inanç köprüsü kuruldu
Artık akrabaların kavuşma vakti geldi

Bahadır AHISKALI
BURSA

Ahıskalı Cezayir Ağa ve Seyfettin Efendinin Yaşam Mücadelesi

2008-12-16T09:34:00.000-08:00

Cezayirağa'nın Şeceresi

Geçmiş Olan Daha Gelecektir, Gelecek Olan İse Buradadır
Gerçek İnsanların Gerçek Hikayesi

Dedeleri Bir Olanların Torunları Birbirine Yabancı Kalmasının Nedeni Nerede ?
Daha onbir yaşındayken Ailemle Sürgün Olayını Yaşadım

" Alman savaş uçakları bugün veya yarın buraları da bombalayacaklar. Sizleri buradan daha güvenli yerlere götüreceğiz. Savaş bitince hemen yuvalarınıza, evlerinize geri döneceksiniz." diyerek kandırılan toplam 220 köye yakın Ahıskalı Müslüman aile çoluk çocuk, yaşlı genç, savaştan dönen yaralı ve sakat demeden hayvanların taşındığı vagonlara doldurularak trenlerle sürgüne gönderildiler. Yaklaşık 20-25 günlük tren yolculuğu gece gündüz durmadan devam etti. Orta Asya ve Kazakistan çöllerine sürülenlerin yanısıra Alman savaşında Almanlara esir düşenlerin aileleri de Sibirya kamplarına sürüldüler.

Bu sürgün olayını ben daha 11 yaşındayken ailemle birlikte yaşadım. Sürgünlük söylerken çok kolay telafuz ediliyor. Bir de sürgünü yaşayandan ne demek olduğunu dinlediğinizde, acı, ızdırap ve gözyaşıyla dolu günler geceler, ayrılıklar ve parçalanmalar olduğunu anlayabilirsiniz. (Bu konuda çok yazılar yazılmış ve yazılacaktır da...)

Benim sizlere aktaracağım bu olaylar Ahıska bölgesinde yaşanmış gerçek bir hayat hikayesidir. Sürgünden önce Cezayirağa ve Azğur'da kalan annesi Naile Nine (vefatı 1937), eşi Zübeyde Hanım (vefatı 1933), kızı Gülbaton (Sisina 1909 Azğur doğumlu, vefatı 1984 Özbekistan Taşkent vilayeti. Akkorgan rayonu Alimkent kasabası) ve Rusya'da kalan oğlu Murteza (1910 Azğur doğumlu 1979'da Azerbaycan'ın Gence şehrinde vefat etmiştir. Bunların başıma gelenler.. Neler neler ve daha neler..

Cezayirağa'nın Rusya'da Ekim ihtilalinden sonra Azğur yaşamı biraz farklıydı, zenginliği yeterli, çoluk çocukları, akraba ve tanış biliş çevresi geniş bir yaşam sürdürmüştür. Ama bazı sıkıntılarıda yok değildi. Bazı kıskanç insanlar tarafından tarladaki ekinleri yakılmış, bağ ve bahçelerindeki ağaçların büyük bir bölümü kesilerek zarara uğratılmıştı. Böyle olumsuz davranışların verdiği sıkıntılar nedeniyle Cezayirağa ailesi ile birlikte Ahıska şehrine taşınıyor. Burada bir kahve ocağı açarak çalıştırmaya başlıyor. Dayı bibi çocukları olan Seyfeddin Efendi ile de burada dükkanları bulunuyor. Alışverişle de uğraşıyorlar.

Rusya'da ihtilalden sonra 1918-1922 yılları arasında iç savaşlar patlak veriyor. Bu savaşların nedeni Bolşevikler ile Menşeviklerin anlaşmazlıklarıydı. Bu sıralarda bir kaç Ahıskah Müslüman köylerine düşen toplar (bombalar) nedeniyle soykırım tehlikesinden endişe eden halk panik halde köylerini terk ederek ormanlara kaçtılar. Birkaç Azğurlu ailede Cezayirağa'nın Ahıska'da ki evine sığınmışlardı.

Aylarca süren bu sıkıntılı durum barış anlaşmasıyla sona erdi. Kaçan aileler köylerine, evlerine geri döndüler. Terk edilen evlerden bazıları ise yağmalanmışlardı. Bazı köy ve evlerde ise mübarek inekler doğum yapmış memelerinden sütler akıyor, tavuklar yumurtlamış ve kümesler yumurtalarla dolup taşmıştı.
İşte böyle insanoğlunun başına neler neler gelebiliyormuş.
Yukarıda anlatılan olayların detaylarını İndusali Tüti ninem ve Musa dedemden dinlemiştim.

Yıl 1926-1928 arasıydı. Sovyet hükümeti Kolhoz ve Sovhoz (kollektiv ve sovyet tüzüğü) sistemini yürürlüğe koydu. Bu sistemle kişilerin özel mülk sahibi olması yasaklandı. Şahıslara ait bütün özel mülklere Sovyet Hükümeti tarafından el konuldu. Mülk sahiplerininde büyük bir bölümü Ruslar da dahil Sibirya kamplarına sürgüne gönderilerek mahkum edildi. Bu insanlardan büyük bir bölümü sürgün sırasında hayatlarını kaybettiler.

Bu uygulamalardan Cezayirağa ile Seyfeddin Efendi de zarar görenlerdendi. Bu iki insanda mallarına el konularak Sibirya kamplarında mahkum edildiler. Bir buçuk yıl kadar sürgün yaşayan iki dost, bir görevlinin yardımı ile Sibirya'da ki sürgün kampından kaçtılar. Çok güç şartlarda ve sefaletli bir şekilde yapılan yolculuktan sonra bir gece vakti Azğur'daki evlerine ulaştılar. Cezayirağa sabaha karşı geldiği evinin penceresine yavaşça vurarak ev halkını uyandırmak istiyor. Ramazan ayı olması münasebetiyle zaten kızı Sisina (Gülbaton) sahur yemeği hazırlamaya kalkmış ve sacda bazlama pişirecekmiş. Pencere tıklamasını duyan Sisina perde arasından bakınca babasını görmesiyle birlikte koşarak kapıyı açmış. Bu arada heyecan ve sevinçten " Babam geldi, babacığım " diye yüksek sesle bağırıyor. Babası da " Kızım sus, sus kimseler duymasın ben kamptan kaçtım geldim. Çabuk eve girelim" diyerek eve girerler. Evdekiler sevinç gözyaşlarıyla babalarına sarılıyorlar ancak bu fazla uzun sürmüyor. Bu 10-15 dakikalık kısa görüşmeden sonra Cezayirağa cebinden bir pırlanta yüzük ve bir çift küpe çıkararak "Kızımcan bu sana benden, Ben buralardan uzaklaşmak zorundayım. Türkiye'ye gidiyorum. Arkadaşlarım beni kapıda bekliyorlar. Şimdi gidiyorum ama hiç üzülmeyin en kısa sürede geri dönüp sizleride buradan kurtaracağım. " diyerek ev halkıyla vedalaşır.

Cezayirağa (1872 Hırtız -1964 Kars) tek başına , Seyfeddin Efendi ise tüm ailesiyle (eşi Hacer Hanım, oğullan Alaaddin, Nusreddin, kızları Kebire ve Nazire hanımlar) Süleyman adındaki bir Azğur'lunun aracılığı ile Azğur'dan Kobeze yoluyla Blordza'yı geçip Türkiye'ye geçtiler.

Türkiye'de bir süre kaldıktan sonra Cezayirağa Azğur'da kalan aile fertlerini teker teker yanına getirebilmek için harekete geçer. Güvendiği birisine ailesinin adresini vererek memleketine gönderir. Bu kişiyede şu tembihte bulunur. '' Azğur'da çarşı kahvesine gidersin. Kahveciye söyle ki ben Azğurlu Hacıgilin Mecidağa'nın misafiriyim. Beni onların evine götürmeye yardımcı olurmusun de. Orada sana yardımcı olurlar.'' Mecidağaya herşeyi anlatırsın, iş biter. Aracı kişi Azğur'a gider ve çarşı kahvesini bulur. Kahveciye olan biteni anlatır. Hikayeyi dinleyen kahveci orada birisini göstererek; '' Şu karşıda oturan Cezayirağa'nın damadı Mecid'tir. Git ona anlat o seni Hacıgilin Mecidağa'nın evine götürür ''der. Azğurlu Canogilin Mecidağa (kayınpederimdir) Türkiye'den gelen misafiri Hacıgilin Mecidağanın evine götürür. Mecidağa misafiri samimi bir şekilde karşılayarak derdini dinler. Meseleyi anlayan ev sahibi, "Biz misafirimle anlaşırız. Sen artık gidebilirsin" diyerek enişte Mecidağa'yı yollar.

O gece misafirle Mecidağa anlaşırlar. Misafir Cezayirağa'nın Azğurda ki oğlu Mehmet Beyi alarak Türkiye'ye döner. Cezayir Ağa diğer iki oğlu Ahmet ve Murtaza Beyleri de getirtmek için aracı yollar. Aracı Ahmet Bey'i evinde bulamaz. Çünkü o sırada Ahmet Bey kendi başına Badela'dan Türkiye'ye geçmeyi başarıyor. Evde bulunan Murteza Bey ise babaannesi Naile nineyi, hasta yatan annesi Zübeyde Hanımı ve kızkardeşi Sisina'yı sahipsiz ve yalnız bırakmak istemediğinden Türkiye'ye gelmeyi kabul etmiyor.

Daha sonraları ise Gürcistan ile Türkiye sınır kapılarında sıkı kontroller başlar. Sınırdan geçmek imkansızlaşır. Böylece Türkiye'ye geçebilerler. Türkiye'de, Gürcistan'da kalanlarda Gürcistan'da bir ömür hasret ve özlemle yaşıyorlar. Cezayirağa herşeye rağmen Azğur'daki ailesini Türkiye'ye getirmek için çaba sarfetsede bir netice alamaz.

Cezayirağa, oğulları Ahmet, Mehmet Beyler önce Ardahan'a sonrada Kars'ın Digor bölgesine yerleştiler.Mehmet bey Türkiye'de bulunan Varhanlı Mirzaağa'nın kızı Pamuk teyzeyle, Ahmet Bey ile yerli Ruhibe Teyze ile evlendiler ve hayırlı çoluk çocuklara sahip oldular.
Şu anda ne Cezayirağa, ne Mehmet ve Ahmet amcalar ne de Sisina Teyze hayattalar. Onlar Allah'ın rahmetine kavuştular. Murteza Amca da öyle. Allah'ın rahmeti üzerlerine olsun. Amin.

Resimde, 1956 yılında Digor'da Cezayirağa oğlu Mehmet Bey, Pamuk Teyze 8 kız 9. erkek 1956'da doğan ve Cezayirağa ismi veren Murtaza Yaşarlar ile bir arada.
Mehmet amca 1953'ten 1960 yılına kadar üç seçim kazanarak Digor Belediye Başkanlığı yaptı.

Resimde, Cezayirağa'nın oğlu Ahmet Bey, gelini Ruhibe Teyze, çocukları Öner, Tuğrul, ve Semra. Ahmet Amca Adapazarı'nda Nahiye Müdürlüğü ve çeşitli yerlerde başkanlık yaptı. Soldaki oğlu Ankara Üniversitesinde Prof.Dr. Öner Hoca.

1992 yılında sınır kapıları açılınca ilk kez Türkiye'ye turist olarak gelmek kısmet oldu. Bu ilk ziyaretimde Ahıskalı akrabalarımı ve hemşehrilerimi aramak için Kars'a ve Digor'a gittim. Digor'da Cezayirağa ailesinden, gelini Pamuk Teyze başta olmak üzere kızları Yüksel, Aysel ve Gönül hanımlar, oğlu Yaşar Bey, eniştelerden Mustafa Bey, Ahmet Bey ve Digor'da bulunan Ahıskalılarla samimi görüşmelerimiz oldu. İstanbul'daki Asya, Kamile, Güler, Bursa'daki Yeter, Songül Hanım ve aileleri ile telefon görüşmelerimiz oldu. Daha sonrada karşılıklı görüşme imkanı bulduk. Halen görüşmeye devam ediyoruz.

Resimde 1992 yılı ziyaretim sırasında Cezayiroğlu yadigarlarından Mehmet Amcanın eşi Pamuk Teyze, kızları Aysel, Gönül ve Yüksel hanımlar. Oğlu Yaşar Bey ve eşi Asuman hanım. Torunları Korkmaz ve Mehmet Yavuz. Damatları Ahmet Bey ve yaşlı dünür Ziya Amca.

1992 yılında ki ziyaretimde Digor kabristanında yatan Cezayirağa'yı ziyaret ettik. Torunu Yaşar Bey ile birlikte Kabri başında ruhuna fatiha okuduk.

Digor'da ki bu ziyaretlerimden sonra Digor kabristan'ınını da ziyaret ettik. Rahmetli Cezayirağa ile Mehmet Amca burada yatmaktaydı. Sayın Mustafa Toktaş ve Yaşar Bey ile birlikte Digor kabristanında ki ziyaretimiz sırasında Cezayirağa ile oğlu Mehmet Amcanın ruhlarına Fatihalar okuduk. Bu ziyaretten sonra ben öğrendiğim yeni adresleri bulmak için tekrar yollara düştüm.
İkinci ziyaretim Kars'a idi. Burada da Ahıskalı akrabalarım ve dostlarım vardı. Ziyaretlerde bulundum ve samimi görüşmeler oldu. Burada Seyfeddin Efendinin torunu, Nusret Amcanın kızı olan Gülfen Hanım öğretmenlik yapıyordu. Okul çıkışında Gülfen Hanımla Kars'ın merkez kabristanına ziyarete gittik. Burada Seyfeddin Efendi ile akrabadan Hırtızlı Abo Arslanoğlu'nun kabirleri vardı. Ruhlarına Fatihalar okuyup dualar ettik.

Kars Merkez mezarlığında Gülfen Hanım ile Bahadır Metan Seyfeddin Efendinin kabri başında. Oşora'da ki kardeşlerinin kabrine serpmek üzere kabrinden bir miktar toprak alıp götürmüştüm.

Kars Merkez mezarlığında ki ziyaretim sırasında Ahıskalı akrabam Abo Arslanoğlu'nun kabri başında ruhuna Fatiha okurken.

Sınır Kapıları Açılınca 1992'de Türkiye'ye Gelerek Akrabalarımı Buldum

Seyfeddin Efendi'nin oğlu Alaaddin Metan
(1901 Azgur -1961 Ankara)

Seyfettin Metan Oşoralı Aliağa'nın oğludur.Annesi Hırtızlı.Azgurdan Hacer Hanım ile evleniyor ve orada yaşıyor.Seyfeddin Efendi zenginliğinden dolayı (''Kulak'' olarak adlandırıldı.)dayı bibi çocukları olan Cezayir Ağa ile birlikte Sibirya Kampına bir ömür boyu gönderiliyor.(1928) Sibirya Kampı'nda bir müddet kalarak Ahıska'dan tanıdığı orada görevli olan birisinin yardımı ile Seyfeddin Efendi ve Cezayir Ağa kamptan kaçıyorlar.Gece yarısı gizlice Azgur'a gelerek Seyfeddin Efendi tüm aile ferdiyle Cezayir Ağa ise bir kısım ailesi ile Türkiye'ye geçerek canlarını kurtarıyorlar.
(1874 Oşora -1958 Kars)

Seyfeddin Efendi'nin oğlu Nusrettin Metan

(1905 Azgur -1978 Kars)

Mürsel Oğlu Asım Seyfeddin Efendi'nin kardeşinin oğlu
(1902 Oşora-1983 Ankara)

Mürsel Oğlu Nufil Seyfeddin Efendi'nin kardeşinin oğlu
(1912 Oşora -1977 İstanbul)

Resimde; Kebire teyze, Asim Efendi, Kebire Teyzenin oğlu Feridun Bey Hanımı ve Çocuğu. Nusret Amcanın oğlu Erdinç Bey, ailesi ve çocukları.

BİR DEDE'NİN TORUNLARIYIZ

Seyfettin Efendinin Kardeşi Mürsel Efendinin oğlu Asım Efendi (sol başta),
Hanımı Nuriye Hanım
Gelin Güzide Hanım ve eşi Bülent Bey
Asım Efendinin Kızı Türkan Hanım ve Eşi (Ankara)

Kebire Teyzenin oğlu Bülent Bey ve Ailesi

Bahadır AHISKALI
BURSA

Vatan ve Bayrak Hasreti ile Yaşıyoruz

2008-12-16T08:53:00.000-08:00

Rahmetli Turgut Özal, Orta Asya ve Kazakistan gezisi sırasında Ahıska Türkleri ile görüşerek, Ahıska Türkferi'nin vatanlarına dönmeleri için yardımcı olmak için söz vermişti ve 150 aileyi Türkiye’ye getirmişti. Ancak bu karar yeterince uygulanmadı. Şimdi Ahıska Müslümanları, Türkiye Hükümeti'nden kendilerine sahip çıkmalarını ve Ahıska Müslümanlarının kendi öz vatanlarına dönmeleri için gerekli girişimlerde bulunmalarını istiyorlar. Yoksa Ahıska Türkleri, yiyecek içecek fakiri değiller, çalışıyorlar ve hayatlarını sürdürüyorlar. Ama söylediğim gibi Ahıska Türkleri fakirdir ama vatan fakiridir. Vatanlarına kavuşmayı, vatanlarında bir bayrak altında yaşamayı özlüyorlar.

Ahıska Gürcistan'ın güneybatısında Türkiye'nin kuzey doğusunda, Ardahan ilimize sınır teşkil eden dağlık bir bölgedir. Bu bölge, kuzeyde Borjom, güneyde Çıldır düzlüğüne, doğuda Borçaliye batıda Acar topraklarına dayanır. Ahıska, Adıgön, Aspinza, Ahılkelek, ve Boğdanovko gibi önemli yerleşim birimleri ile, 200'den fazla köyün merkezidir. Ahıska şehrinin yüzölçümü 6260 km2 büyüklüğündedir. Bu topraklar tarıma ve hayvancılığa çok elverişlidir. Bu bölge Gürcistan'da, "Meskhet Cavaheti" olarak anılmaktadır. Orada yaşamış Türklere "Meskhet Türkleri" veya Ahıska Türkleri denilir.

Ahıskalılar, 1826-1829 Osmanlı-Rus savaşına kadar diğer Türk boyları gibi Osmanlı hakimiyeti altında yaşamış, bu savaşı Rusların kazanmasıyla da zorunlu olarak Rus hakimiyeti altına girmişlerdir. '' Ahıska bir gül îdi gitti. Bir ehli dil idi gitti. Söyleyin Sultan Mahmut'a İstanbul'un kilidi gitti."

Ancak 1826 Osmanlı-Rus Savaşı ile her ne kadar Ahıskalılar Rusların hakimiyetine girmişseler de, Çarlık devrinden 1917 Bolşevik İhtilaline kadar Ahıskalılar yaşamlarını dil ve dinlerinde zorlama olmadan sürdürdüler. Camilerimizde ezanlar susmamıştı.

1917 Bolşevik ihtilali ile, "Ahıska Türklerinin" dil ve din özgürlükleri yasaklandı. Minarelerden ezan sesleri susturuldu. Camilerin ve Medreselerin çoğu yıkıldı. Geriye kalanların ise minareleri yıkılıp depo veya ambar olarak kullanıldı. Din adamlarını, ilim sahibi Müslüman Ahıskalıları asıp kestiler. Kalanları da ömür boyu Sibirya kamplarına sürgün ettiler.

Ahıska Vatan toprağıdır. İnsan herşeyden vazgeçer ama Vatan toprağından asla ve asla vazgeçemez.

Aşağıdaki resimler 1901 ve 1912 yıllarında Ahıska'nın Oşora ve Azgur kasabasında çekilmiştir.

Yıl 1901 Oşora Köyü Muhtarı (Glava-Başkan) Resimde sağda ayakta duran Muhtar (Rus Glava) İdumalali İskender ağa. Yanında Muhtar Yardımcısı Oşoralı Müştak Efendi. Oturanlar, sağda yazıcı Tofık Efendi. Elinde kamçı olan Polis komiseri Stepan Efendi.

Yıl 1912 Azgur kasabasında İlahiyat öğrencileri. Resimde İlahiyattan İsmail Hoca'nm babası Ali Hoca. Yanında Rus yabancı dil öğretmeni Hoca ile öğretmen arasında Abdullah Amcam (1898-1992) Kız öğrenciler arasında sağdan dördüncü sıradaki Bilor Hanım Muhrangil.

Kolhoz, Sovhoz (özel mülkiyetsiz kollektif ve Sovyet tüzüğü) sistemini gönüllü ad verip itirazlara bakmadan mecburileştirdiler. Özel mülkiyeti yasakladılar. Devlet tarafından mülk sahiplerinin mülklerine el konuldu, müsadere edildi. "Kulak,burjuy" diyerek '' Halk düşmanı, millet düşmanı, vatan hainleri ''diye adlandırarak suçladılar ve cezalandırdılar. '' Mülkiyet elden gitti, hayatın tadı tuzu kalmadı '' diyerek bir kısım Ahıskalılar Türkiye'ye göç ettiler. Ahıska Türklerinin başka bölgelere göç etmelerini önlemek İçin Bolşevikler 1930'lu yıllarda Türkiye sınırını sıkı bir kontrol altına aldılar. Bundan sonra Türkiye'ye gidenler Türkiye'de, Gürcistan'a gidenler de Gürcistan'da kaldılar.

1937 yılında ise bütün Sovyetler Birliği'nde olduğu gibi Gürcistan'da da daha fazlasıyla aydın insanları toplayarak tutukladılar. Bunları adaletten uzak bir şekilde sorgusuz sualsiz kurşuna dizdiler. Bir kısmımda Sibirya kamplarına ve yer alt madenlerine tutsak olarak çalışmaya mahkum ettiler. '' Bu zulme maruz kalan insanların büyük çoğunluğu da Ahıska Türkleri idi. Bu haksız ve keyfi uygulanan baskı, ve zulümden benim ailemde nasibim aldı. Çeşitli işkencelere maruz bırakılan insanlar arasında rahmetli babamda bulunuyordu. Bu işkence ve zulümler neticesinde Bolşevikler katlettikleri Ahıska Türklerini, Ahıska kalesi içinde toplu mezarlığa gömüldüler. Allah'ın rahmeti onların üzerine olsun. '' Bu toplu mezarlığa Ahıska Kalesi içinde bulunan tarihi eserlerimiz şahitlik etmektedir. Bunlardan içinde yıllarca ilim tahsil edilen ve çok sayıda Ahıskalı alim yetiştiren Ahmediye Camisi ve Medresesi bulunmaktadır. Günümüzde ise, Sahipsiz ve ilgisiz durumdaki bu tarihi mekanlar viraneye dönmüş bir halde bulunmaktadır.

Bu Resimlerde Bolşevik Zulmünden Geriye Kalanlar

Hacı Ahmet Paşa tarafından 1749'da Ahıska Kalesi içinde inşa edilen Ahmediye Camisi (sol başta) ve medresesi (ortada). Bu tarihi eserler halen sahipsiz ve virane bir halde bulunuyor. 1937 yılında Bolşeviklerin zulümleri sonucu on binlerce Ahıska Türk'ü bu cami ve medreseye doldurulup işkenceler ile şehit edildiler. İşte bunlardan biriside benim babamdı. Daha sonra ise yapılan mahkemelerde suçsuz oldukları tespit edilip beraat ettiler. Ancak on binlerce insan çoktan asılmışlardı.

Yukarıdaki resim 1937 yılında çekildi. Bu resimde rahmetli Annem Hediye Hanım, rahmetli babam Enver Bey ile henüz üç yaşında bulunan bendeniz Bahadır.

1930-1940 yıllan arasında değişik zulümlere maruz kalan Müslüman Ahıska Türkleri Rus-Alman savaşı sırasında da büyük kayıplar verdiler. 1944 Kasım ayının 14'ünü 15'ine bağlayan soğuk bir kış gecesi Kızıl Ordu tarafından yataklarından kaldırılan Ahıska Türkleri, hayvanların taşındığı tren vagonlarına doldurularak uzun sürecek bir yolculuğa çıkarıldılar. "Meçhul yolculuk" adını verdikleri bu hadise Ana vatandan sürgün edilişin başlangıcıydı.

Tarih bin dokuz yüz kırk dört senede,
Trenler düzüldü demir yollarda.
Nice canlarım kaldı gözü elinde.
Köylere selamet kal diyen ağlasın.

Yurdumuzdan çıktık kuş fosilleri,
Gurbette geçirdik yıl asırları.
Kırgın olup kesti çok nesilleri.
Her familyadan tek tek kalan ağlasın.

Mahrum olduk bahçelerden bağından,
Çıktı ferman aktı kanım tenimden.
Halkın feryadından ahuzarından,
Gökler şimşek çaktı, bulut ağladı.

Bizler için çok büyük zulümler etti.
Halkımızın içinde hastalık bitti.
Milletin yarısı cennete gitti.
Yollarda ölenin, kalanı ağlasın.

Bugün 300 bini aşkın nüfusuyla, Orta Asya, Kazakistan, Azerbeycan, Ukrayna, Rusya ve son olarak da Amerika'nın çeşitli bölgelerinde paramparça olmuş dağınık ve perişan bir halde yasayan Ahıskalılar, kendi vatanlarına ve bayraklarına kavuşabilecekleri günü özlemle ve hasretle bekliyorlar.

Ortak değer yargılarına sahip olmamız sebebiyle Türkiye'den destek bekleyen Ahıskalılar. vatanlarına kavuşabilmenin sadece Türk Devletinin siyasi ağırlığını göstermesiyle mümkün olabileceğine inanıyor ve ağabey olarak gördükleri Anadolu insanına bu ümitle bakıyorlar.

1930-40 yılları arasında değişik zulümlere maruz kalan müslüman Ahıska Türkleri Rus-Alman savaşında da büyük kayıplar verdiler.

Ruslar; Almanlar köyünüzü bombalayacak diye kandırdığı Ahıskalıları Köylerinden çıkarıp trenlere doldurup sürgün ettiler.

1944 yılında savaşın Rusların lehine dönmeye başlamasıyla, Ruslar Kasım ayının 14'ünü 15'ine bağlayan gece 200 civarında Ahıska köyünü basarak herkesi evlerinden dışarı çıkarıp köy meydanlarında topladılar. Rus komutanlar köylüleri '' Almanlar gelip buraları bombalayacaklar. Köyde kalırsanız boşu boşuna ölürsünüz. Biz sizleri daha güvenli yerlere götüreceğiz. Orada her türlü ihtiyacınız devletimiz tarafından karşılanacak. Savaş bittikten sonra da yuvalarınıza dönüp normal hayatınızı sürdüreceksiniz '' diyerek kandırdılar. Bütün Ahıska köylerini bir kaç saat içerisinde boşalttılar. Bizim köyümüzde de aynı şeyleri yaşadık. Panik içindeki insanlarımızı apar topar köyümüzün ağalık bahçesi denilen mevkiinde topladılar. Burada alabilecekleri zaruri bazı eşyalarla birlikte tüm köylüleri bir süre araba gelecek diye meydanda beklettiler. Ben on yaşlarındaydım. Herşeyi bu gün gibi çok iyi hatırlıyorum. Daha sonra çok büyük olan Amerikan studabekir arabalarıyla tren istasyonuna götürüldük. Köylerden toplanan Ahıskalılar burada birikmişti. İnsanlarımız hayvan taşınan vagonlara sıkıştırılarak dolduruldu. Bir gecede yapılan bu operasyonla binlerce Ahıskalı ardarda trenlere doldurulup meçhul bir yolculuğa çıkarıldılar.

Yolculuğa çıkmadan önce Ruslar bize her istasyonda yemek ve ekmek verilerek ihtiyaçlarımızın karşılanacağım söylediler. Yaklaşık 4-5 saatte bir istasyonda durduk. Ancak mevsimin kış olması nedeniyle her yer karlı buzluydu. Bize verilen yemek ve ekmekler donmuş haldeydi. Ekmekler baltalarla parçalanıp dağıtılıyordu. Yemek kazanlarının üzerinde de oluşan buz tabakası kırıldıktan sonra kepçeyle soğuk yemek veriliyordu. Vagonların içi de buz gibi soğuktu. Her yer soğuk, yediğimiz içtiğimiz de soğuk. Bu zulmü ben daha çocuk yaşta gördüm ve bizzat yaşadım.

Bu meçhul yolculuk sırasında çok kayıplar verdik. Çünkü yola çıkanların çoğu yaşlı, çocuk ve hastalar ile savaştan dönen yaralı ve sakatlar idi. Hatta her durduğumuz istasyonda Rus askerleri vagonları tek tek kontrol ederek hasta ve ölü var mı diye soruyorlar, ölüleri alıp götürüyorlardı. Bu durum üzerine büyüklerimiz aralarında anlaşarak ölü ve yaralıları çarşaflar altında gizlemeye başladılar. Sonra ilk durulan istasyonda gizlice gömüyorlardı. Kazma kürek olmadığı için elleriyle mezar kazılıyordu. Bazen bu iş uzun süründe yollarda kalanlar oluyordu. Treni kaçıran bu kimselerden bazıları kendi imkanları ile meşakkatli bir yolculuktan sonra ailelerine ulaşabilirken bazıları da yolculuk sırasında soğuktan donarak ölüyordu.

Gittikçe daha da güçlenen şartlarda devam eden tren yolculuğu 25-30 gün kadar sürdü. Bu sırada açlık ve soğuk nedeniyle meydana gelen hastalıklardan çok sayıda kayıplar verildi. Bu tren yolculuğunu yaşamış birisi olarak olanların hepsini anlatmaya benim lügatim yeterli gelmiyor. Ne zaman bu yolculuğu anlatmaya başlasam o günkü eziyetler ve zulümler gözümün önünde canlanıyor ve aynı heyecanı ve üzüntüyü tekrar yaşıyorum.

Yaşardık Kafkasta çok güzel yerde,
Avcılık ederdik Kekliğe Kurda,
Üç kardaşımla dört bacım nerde,
Ana-Babadan ayrı düşen ağlasın.

Gurbet elde kaldık çok yıldan beri.
Herkese Bağdattır kendinin yeri,
Rabbim rızkımızı çevirsin geri,
Babamın vatanı diyarı ağlasın.

İkinci Dünya savaşında Almanlara esir düşenlerin aileleride Sibirya kamplarına bir ömür sürgüne mahkum edilip yollandılar. Almanlara esir düşenleri Naziler çeşitli işkencelerle insanlık dışı uygulamalarla hayatlarına son verdiler. Hayatta kalıp Rusya'ya geri verilen esirler ise sınır kapılarını geçer geçmez kurşuna dizildiler. Binlerce Ahıskalıyı savaş nedeniyle kayıp verdik. Bir de Rusların zulmünü eklerseniz devamlı eziyetli ve kayıplarla geçen bir yaşantımız oldu.

Halen 300 binin üzerinde olduğu tahmin edilen Ahıska Türklerinin büyük çoğunluğu Orta Asya, Kazakistan ve Azerbaycan'da yaşıyor. Özbekistan'da yaşanan 1989 Fergana faciasından sonra ise Rusya ve Ukrayna'nın 28 ayrı bölgesine dağıtılan insanlarımız, paramparça ve perişan bir halde yaşamaktadırlar. Bu da yetmezmiş gibi Amerika'nın çeşitli bölgelerine göçler başladı. Amerikan Hükümeti daha da çapkın mı davrandı Rusya'da ki zor durumda bulunan ve ikinci Fergana soykırımı tehlikesi içinde yaşayan Ahıskalılara. Bunun nedeni nerede acaba?..

Günü günden artar acı,
Gurbet elde kardaş bacı,
Ayrılığın yok ilacı,

Yazdım ağlıya ağlıya.

Rahmetli Turgut Özal, Orta Asya gezisi sırasında Ahıska Türkleri ile görüşerek, Ahıska Türklerinin vatanlarına dönmeleri için yardımcı olmak için söz vermişti ve 150 aileyi-Türkiye'ye getirmişti. Ancak bu karar yeterince uygulanmadı. Şimdi Ahıska Müslümanları, Türkiye Hükümeti'nden kendilerine sahip çıkmalarını ve Ahıska Müslümanlarının kendi öz vatanlarına dönmeleri için gerekli girişimlerde bulunmalarını istiyorlar. Yoksa Ahıska Türkleri, yiyecek içecek fakiri değiller. Çalışıyorlar ve hayatlarını sürdürüyorlar. Ama söylediğim gibi Ahıska Türkleri fakirdir ama vatan fakiridir. Vatanlarına kavuşmayı, vatanlarında bir bayrak altında yaşamayı özlüyorlar.

Azıcık Amerika'ya göç konusunda;

Ahıska Türkleri Cemiyeti Rusya'nın Krasnodar Başkanı" Krasnodar'da yaşayan bizler istemeyerek mecburen Ameriye'ya göç ediyoruz. Biz başta Moskova'da ki Türkiye Büyükelçiliği olmak üzere tüm yabancı büyükelçilere durumumuzu bildirir bir rapor sunduk. Verdiğimiz raporlarda, 15 seneden bu yana Krasnodar Valiliği'nin Ahıskalılara sadece Türk ve Müslüman oldukları için yaptığı zulümleri açıkladık.Bir kaç ay sonra Amerika Büyükelçiliği'nden olumlu cevap geldi. Uluslararası İnsan Haklan Temsilcileri gelerek bir kaç gün Ahıskalıların evlerini dolaşıp bilgi topladılar. Daha sonrada Amerika Göçmen bürosu tarafından göç formları dağıtıldı. " Bu formda ki şartları kabul ederseniz sizleri Amerika'ya göçmen olarak kabil ederiz." dediler. Bunlar çok zor şartlardı. Ama mecbur olduğumuz için bu zor şartları kabul edip istemeyerek ABD'ye gitmeye karar verdik. Evet neticede dilimizi ve dinimizi kaybedebiliriz. Ama bunun sebebi biz değiliz. Bize sahip çıkmayan, el uzatmayan, bizi tek başımıza bırakanlar bunun sebebidir. Biz vatanımızı seviyoruz. O toprak için bile olsa canımızı feda edebiliriz. Lütfen bize sahip çıkın. Vatanımızda yaşama yollarını bize açın. Çok acı ama bu bir gerçektir."

Bu yurda diyarlar pazar,
Halkım diyar diyar gezer.
Biz ki olduk candan bezer.

Gördüm ağlıya ağlıya..

Uluslararası arenada; Bakın ben Ahıska Türklerine, yanı Türk ve Müslüman olan topluma sahip çıktım diyerek dünyanın gözüne mi girmek istiyor Amerikalı cenaplar. Ahıskalılar isteseler idi onlar, bu vatansız milleti öz vatanlarına dönmeleri için gerçekten yardımcı olabilirlerdi. Amerika bir şey istedi mi hangi devlet karşı çıkar ki..

Her şeyde bir hayır vardır derler ya.. Belki de Amerika'ya göç eden Ahıskalılar birlik içinde hareket ederek orada bir lobi oluşturup cefakar Ahıskalıların vatan sorunlarını çözmede etkili olacaklardır İnşallah diye ümit ediyorum.

Vatanım Kerbelam Mekkem Medinem,
Her zaman kalbimde ziyaretin var,
Ana vatanımız toprağı taşı.
Zerresi benim için sanki altındır.

Vatan için mihribandır yüreğim,
Dilimin ezberi gözümün nuru.
Vatan için kızıl kandır yüreğim,
Gel ye Berzar kesme gümenin senin.

Ben vatanıma kıblem kabem demişem,
Atasına ben merdane yanmışım.
Bu hasret bana Yaradandandır.
Bu iş Yaradandandır değil insandan.

Bilirim gece ve tez siz gideceksiniz,
İnşallah görecek vatanım seni.

Ahıskalılann esasen tek bir arzusu vardır o da vatan sahibi olmak, bayrak sahibi olmak, bir bayrak altında kendi vatanında yaşamaktır,

Stalin'in ölümünden sonra Moskova 1956 yılında bir karar alarak her bir azınlık millet insan haklarına sahiptir. Haksız olarak sürgüne gönderilenler vatanlarına geri dönebilirler, diye açıklamıştı. Bunun üzerine 1944 yılında vatanlarından sürgün edilen Balkarlar, Karaçaylar, İnguşlar, Çeçenler, Gagauzlar, Kalmıklar, Kırım Türkleri ve diğerleri toplam 3 milyonu aşkın insan kendi vatanlarına döndüler. Ama maalesef Ahıskalılar halen vatanlarına dönemiyorlar.

Bayrakları bayrak yapan.
Üstündeki kandır,
Toprak eğer uğrunda,
Ölen varsa VATAN'dır. (M.A.Ersoy)

Bu vatansızlığın nedeni nerede?

Biz vatanın neresindeyiz. Ayrılık ölümden beter demişler ya, hani zor durumda kalan Ahıska Türklerini devlet kanalıyla masrafsız getireceğiz diyen TBMM'nin kararı var ya, işte bu kararın uygulanmasını yıllardır bekliyoruz. Türkiye sınır kapılarının açılmasıyla çeşitli yollarla buraya gelen Ahıskahların çoğu zor durumda.

Allah'u Teala Türkiye'yi başımızdan eksik etmesin. Her felakette soydaşlarımız diyerek dünyanın her yerindeki Türklere sahip çıkmaktadır. Bizlere de ulaşmış, dertlerimize derman olmuştur. Ancak biz Türk hükümetinin daha çok şeyler yapabileceği inancını taşıyoruz. Biraz daha gayret sarf etsek, sabır etsek, vatan kapılanda açılır. Bir gün biz Ahıskalıların da yüzü gülecektir İnşallah.

Bahadır AHISKALI

BURSA

Her şeyin bittiği yerde yeni dünyalar başlar

2008-12-16T07:11:00.000-08:00

Acı İlaçlara Alıştık, Ama Vatansızlık Acısına Alışmak Çok Zor

Yurdumuzdan çıktık kış fasılları,
Gurbette geçirdik yıl asırları
Kırgın olup kesti çok nesilleri,
Her familyadan tek tek kalan
Ağlasın.

Bizler için çok büyük zulümler etti.
Halkımızın içinde hastalık bitti.
Milletin yansı cennete gitti.
Yollarda öleni, kalan ağlasın.

1937—Atam Kabri Ahıska Kalesinde
1957- Ninem Kabri Kazakistan çölünde
1994- Anamın Kabri Azeriler elinde.
Benim kabrim bilmem kalacak nerede.?
Kabirler bir yanda, Ruhlar bir yanda.

Her şeyin bittiği yerde yeni dünyalar başlar.
1944

Kasım ayının 14'ünü 15'ine bağlayan soğuk bir kış gecesi Kızılordu tarafından yataklarından kaldırılan Ahıska Türkleri hayvanların taşındığı tren vagonlarına doldurularak uzun sürecek bir yolculuğa çıkarıldılar.
"Meçhul Yolculuk" adına verdikleri bu hadise, Anavatan'dan sürgün edilişinin başlangıcıydı.

Tarih bin dokuzyüz kırkdört senede
Salonlar düzüldü demir yollarında
Nice canların kaldı gözü elinde
Köylere selamet kaldiyen ağlasın

Bugün 300 Bini aşkın nüfusla Orta Asya ve Kazakistan'ın , Azerbaycan ve Ukrayna, Rusya'nın çeşitli coğrafyalarında paramparça dağınık halde yaşayan Ahıska Türkleri, kendi vatan ve bayrağına kavuşabilecek günü özlemle bekliyorlar.
Ortak değer yargılarına sahip olmamız sebebiyle Türkiye'den destek bekleyen Ahıskalıları Vatanlarına kavuşabilmenin sadece Türkiye'nin siyasi ağırlığını göstermesiyle mümkün olabileceğine inanıyor ve Ağabey dedikleri Anadolu insanına bu ümitle bakıyorlar.

Ahıska Türkleri, 1826-1829 Osmanlı Rus savaşına kadar diğer Türk Boyları gibi Osmanlı hakimiyeti altında yaşamış, bu savaşı Rusların kazanmasıyla da Rus hakimiyeti altına zorunlu olarak girmişlerdir.

Ağustos 1828 de tüm şehir halkı katledilerek Ahıska yakılarak yıkılarak Rusların eline geçti.

Ahıska birgül idi gitti, bir ehli dil idi gitti,söyleyin Sultan Mahmut'a, İstanbul'un kilidi gitti.

Ancak 1826 Osmanlı Rus savaşı ile her ne kadar Ahıska Türkleri Rusların hakimiyeti altına girmişse de Çarlık Devrinden 1917 Bolşevik ihtilaline kadar Ahıskalılar yaşamlarını Dil ve Dinlerinde zorlama olmadan sürdürdüler. Camilerimizde Ezan sesleri susturulmamıştı.

Aşağıdaki resim 1912 yılında Ahıska'nın Azgur Kasabasında çekilmiştir.
Resimde bulunanlar ortada İlahiyattan ismail Hoca, yine ora kısımda Rus yabancı dil öğretmeni, Hoca ile Öğretmen arasında Abdullah (1898-1992) amcam. Kız öğrenciler arasında Billur Hanım vb.

1917 Bolşevik İhtilali üe Ahıska Türklerinin Dil ve Din Özgürlükleri yasaklandı. Minarelerden Ezan sesleri susturuldu. Camiler ve Medreselerin çoğunluğu yıkıldı. Geriye kalanların Minareleri yıkılıp depo olarak ambarhanelere çevrildi. Din adamlarını hocaları astılar,kestiler kalanları ömür boyu Sibirya kamplarına sürdüler.

Kolhoz, Sovhoz (özel mülkiyetsiz kollektif ve sovyet tüzüğü ) sistemini gönüllü ad verip itirazlara bakmadan mecburlaştırdılar, özel mülkiyeti yasakladılar. Devlet tarafından mülk sahiplerinin mülklerine elkonuldu, müsadere edildi. Mülk sahiplerinin adını (kulak, burjuy) diyerek '' halk düşmanı, millet düşmanı, vatan hainleri '' diye adlandırılarak cezalandırıldılar.

Mülkiyet elden gitti. Yaşamın lezzeti kalmadı. Diyerek bir kısım Ahıskalı Türkler Türkiye'ye göç ettiler. Rusya dan Ahıska Türkleri nin göç etmelerini önlemek için Bolşevikler 1930 'lu yıllarda Türkiye sınırlarını sıkı kontrol altına aldılar. Bundan sonra Türkiye'ye gelenler Türkiye'de, Gürcistan'da kalanlarda Gürcistan' da kaldılar.

1937'de bütün Sovyetler Birliğinde olduğu gibi Gürcistan'da daha da fazlasıyla aydınların çoğunu tutukladılar. Adaletten uzak bir şekilde kurşuna dizdiler. Bir kısmını Sibirya kaplarına ve
yer altı madenlerinde tutsak olarak çalışmaya mahkum ettiler.Bununda cezaların ağırlıklarının çoğunluğu bizim Ahıskalılara düştü. Bu haksızlıkların içinde Ahıska Kalesinde idam edilenler içerisinde benim de Rahmetli Babam bulunmaktadır. Bu idam edilenler Ahıska Kalesi Toplu Mezarlığında bulunmaktadırlar. Allahın Rahmeti üzerlerinde olsun. Bu toplu mezarlığa şahitlik eden ve içerisinde tutsak edilen bir zamanlar içerisinde ilim tahsil edilen medresenin durumu virane haldedir. Virane halini gösteren resim aşağıdadır.

1930-1940 yılları arası değişik zulümler yasayan Ahıskalılar Rus Alman savaşı ile de büyük kayıplar verdiler.

1944 te savaşın Rusların lehine dönmeye başlamasıyla , Ruslar 1944 yılı Kasım ayının 14'ünü 15'ine bağlayan gece 200 civarında Ahıska Köylerini basarak herkesi evlerinden dışarı çıkardılar. "Almanlar gelip burayı bombalayacaklar, sizleri daha güvenli yerlere götüreceğiz,savaş bittikten sonra hemen yuvalarınıza döneceksiniz." Diye kandırdılar ve köyleri iki-üç saat içerisinde boşalttılar. Tabii herkes bir panik içerisinde apar topar evlerinden çıkarılarak Ağalık bahçesi diye adlandırılan meydanlığa milleti yığdılar. Gece sabaha kadar, sabahtan akşama kadar gelecek arabaları beklettiler. Sonra Amerikan stulabekir arabalarıyla tren yolu istasyonlarında bekleyen hayvan vagonlarına doldurdular. Bir akşamda tamamlanan bu operasyonla Ahıskalılar meçhul yolculuğa başladılar. Yolculuğa başlamadan önce Ruslar bize her istasyonda yemek ve ekmek verileceğini söylediler. Ancak mevsimin kış olması nedeniyle istasyonlardan alınan yemek ve ekmekler donuyordu. Ve ekmekler ancak baltalarla kesilerek dağıtılıyordu. Bu Zulmü ben 11 yaşımda yaşadım ve gözlerimle gördüm Bu yolculuk sırasında Ahıskalılar büyük kayıplarla yolculuklarını tamamladı. Çünkü yola çıkanların çoğu yaşlı , çocuk ve hastalar ile savaştan dönen yaralı ve sakatlar idi. Hatta Rus askerleri her istasyonda duruşta vagonlara tek tek gelerek hasta ve ölü olup olmadığını soruyor, ölenleri alıp götürüyorlardı. Bu durum üzerine büyüklerimiz hasta ve ölüleri sorduğunda bunları çarşaflara gizleyerek "yok" cevabını veriyor, trenin ilk durduğu istasyonda gizli ve kürek ve kazma olmadan ölenleri çöllerde kumlara elleriyle gömüyorlardı.Hatta bu şekilde cenazeleri gömerlerken uzun zaman geçmesi sebebiyle trenin kalkmasına yetişemeyenler oldu. Bu yetişemeyenlerin bazıları çileli kendi imkanlarıyla ailelerine ulaşmayı başardı. Fakat ölülerle kalanlar çok oldu.

Tren yolculuğu açlık,hastalık, sefalet içerisinde kayıplar verilerek yirmi beş ila otuz gün sürdü. Bu tren yolculuğunu yaşamış birisi olarak olanların hepsini anlatmaya ne lügatim yeter ne de zamanım.Bu yolculuğumu anlatmaya başlasam o günkü yaşadıklarımı aynen yaşıyor ve heyecanlanıyorum.

Yaşardık Kafkas'ta çok güzel yerde
Avcılık ederdik kekliği kurda
Üç Kardaşım ve dört Bacım nerde
Ana - Babadan ayrı düşen ağlasın.

Zeynul Oşoralı

İkinci Dünya savaşında Almanlara esir düşenlerin ailelerini de Sibirya kamplarına bir ömür sürgüne mahkum ettiler.Almanlara esir düşenleri Naziler çeşitli işkencelerle insanlık dışı azaplarla hayatlarına son verseler de , Malesef Ruslara geri verilen esirleri de gümrük kapılarından geçer geçmez kurşuna dizdiler.

300 binin üzerinde tahmin edilen Ahıska Türkleri büyük çoğunluğu Orta Asya ve Kazakistan'da diğerleri ise Azarbaycan'da , 1989 Fergana Faciasından sonra ise Rusya ve Ukrayna'nın 28 bölgesinde param parça ve perişan bir halde yaşıyorlar.
Ahıskalıların esasen tek bir arzusu vardır. O da vatan sahibi olmak, bayrak sahibi olmak,bir bayrak altına toplanmaktır.

Stalin'in ölümünden sonra Moskova 1956 yılında bir karar alarak her bir azınlık millet insan haklarına sahiptir. Haksız olarak sürgüne gönderilenler vatanlarına geri dönebilirler diye açıklamıştı.Bunun üzerine 1944 yılında Vatanlarından sürgün edilen Balkarlar,Karaçaylar,İnguşlar,Çeçenler,Gagavuzlar,Kalmıklar,Kırım Türkleri vb. diğer milletler (toplam 3 Milyon civarında ) kendi vatanlarına dönerken maalesef Ahıskalılar vatanlarına dönemiyorlar. Bu vatansızlığın nedeni nerede?

"Bayrakları bayrak yapan üstündeki kanlardır;
Toprak, eğer uğruna ölen varsa Vatandır.
(M.A. Ersoy)

Biz vatanın neresindeyiz.

Vatan sevgisi imandandır. Allahü Teala Türkiyeyi başımızdan eksik etmesin.Her felakette soydaşlarımız diyerek ulaşmıştır, dertlerimize derman olmuştur. Biraz daha sabır etsek biz Ahıskalıların da yüzlerine gün çalar İNŞAALLAH.

Rahmetli Turgut ÖZAL orta Asya ve Kazakistan gezisi sırasında Ahıskalılarla görüşerek Ahıska Türklerinin vatanlarına dönmelerine yardımcı olmak içinsöz vermeşti ve 150 aileyi Türkiye'ye getirmişti. Ancak bu karar yeterince uygulanmadı. Şimdi Ahıska Türkleri Türkiye Hükümetinden kendilerine sahip çıkmalarını ve Ahıskalıların kendi öz vatanlarına dönmeleri için gerekli girişimlerde bulunmalarını istediler. Yoksa Ahıska Türkleri yiyecek, içecek fakiri değildirler. Çalışıyorlar hayatlarını sürdürüyorlar. Ama deminde söylediğim gibi Ahıska Türkleri fakirdirler. Vatanlarına kavuşmayı, bir bayrak altında yaşamayı özlüyorlar.

Ayrılık ölümden beter demişler ya hani zor durumda kalan Ahıska Türklerini Devlet kanalıyla masrafsız getireceğiz diyen TBMM nin karar icrası. Yıllarca bekliyorlar, Ahıskayı bekliyen gibi.

Ahıska Dergisi "AHISKA" ve " Ahıskanın Sesi" gazetesi de Ahıska Türklerinin aynası olması münasebetiyle teşkilatçılarımızı yürekten kutlar bu şerefli çalışmalarında başarılar dilerim.

SAYGILARIMLA
Bahadır AHISKALI
BURSA

Yetmişli Yıllarda Bahadır Ahıskalı

2008-12-15T10:42:00.000-08:00

Bahadır Ahıskalı'nın Özbekistan'daki Milletvekilliği Döneminde Çekilen Fotograf

(1970-1980 Yılları Arası)

Bahadır Metan ve Eşi Medeniyet Hanım (edebiyat öğretmeni)

Biz Osmanlıyız

2008-12-14T09:26:00.000-08:00

AHISKALI ABDULLAH METAN HAMIDOGLU
"BİZ OSMANLIYIZ."

TÜRK DÜNYASINDA EN AZ BİLİNEN VE EN AZ YAYIN YAPILAN TOPLULUK AHISKA MÜSLÜMANLARIDIR.

Hamid Ağa'nın oğlu, Seyfeddin Metân'ın yeğeni Abdullah Metan (1898-1992)

ACILI AHISKA GÜNLERİNDEN BİR HATIRA

TARİHİNİ BİLMEYENLERİN COĞRAFYASINI BAŞKALARI ÇİZER...

Rahmetli Abdullah Metan; " Biz Osmanlıyız. Osmanlı olmaktan gurur duyuyoruz."

Abdullah Metan. 1934 yılında ailesiyle Türkiye'ye göç etmek isledi. Kendisine göç etmek için yardımcı olacağını söyleyen birisi devreye girdi. Aracılık yapan bu kimiyle Türkiye yolunu çıkarlar. Ancak aracılık yapan şahıs ihanet eder. Abdullah Metan ve ailesini gümrüğe götürüp görevlilere ''Bunlar Türkiye'ye kaçıyorlardı, ben onları yakalayıp getirdim'' diyerek teslim eder.

Bu kaçma teşebbüsünün başarısız olması nedeniyle dört yıl hapis cezasına çarptırılır. Ceza süresince Volga-Don Elektrik Santrali İnşaatında çalıştırılır. 1938 yılında beraat etmesine rağmen, serbest bırakılmayarak 15 sene evine dönmemek şartıyla Dağıstan'da çalışmaya mecbur ediliyor.

Burada üniversiteden sınıf arkadaşı olan ve Derbent'le Eğitim Müdürlüğü görevinde bulunan arkadaşının yanına gider. Arkadaşının yardımıyla bir okula matematik öğretmeni olarak tayin edilir.

1953 yılında Stalin'in ölümüne kadar ailesi ile burada yaşar. Daha sonra 1953'te Azerbaycan'a döndü. (Kendisi 1930'da Azerbaycan Bakü Devlet Üniversitesini bitirmişti) Baku'nun Merdeken kasabasında 256 nolu okulda öğretmenliğe devem etti Hayatının son dönemin burada geçiren Abdullah Metan, 1992 yılında vefat etti.

Benim amcam olan Abdullah Metanın önemli nasihatleri vardı. 1991-92 yıllarında Şovyetler Birliğinin dağılmaya başladığı dönemlerdi. Demir Perdeler yıkıldı. Dış ülkelere sınır kapıları açılmaya başlamıştı. Bu sırada 93-94 yaşlarında olan Abdullah Amcam bana şunları söyledi:

" Biz Sovyetler Birliği döneminde yurtdışında veya Türkiye'de akrabalarımız var diyemezdik. Diyenlerde çeşitli şekilde suçlanarak cezalandırılırdı. Hatta bazıları Sibirya kamplarına sürgün edildi. O dönemler geride kaldı. Zaman değişti Türkiye'de akrabalarımız yok değil var. Var.var,var. Aç not defterini yaz. ''

Amcam bana ailemizle ilgili bütün bilgileri yazdırdı.
Amcam Seyfettin Metan 1874 Oşora doğumlu. Azgur'dan evlendi ve orada yaşadı. Oğulları Alaaddin 1901 Azgur doğumlu. Nusreddin 1906 Azgur doğumlu, kızlın Kebire 1909 Azgur dogumlu. Nazire 1912 Azgur- doğumlu Mürsel Amcamın beş oğlundan Nazım ve Ahmet hariç diğer üç oğlu Türkiye'deler..

Asım 1902 Oşora doğumlu, Kazım 1905 Oşora doğumlu, Nufil 1912 0şara doğumlu.

Bana bu tarihleri veren Amcam şu tavsiyede bulundu ;

" Benim yaşım 93 oldu. Türkiye'yi görmek ve orada yaşamak bana nasip olmadı. Sen inşaallah gideceksin oraya. Artık sınır kapıları açıldı. Bundan sonra akrabalarımı, yakınlarımı sen bulacaksın. Türkiye'ye gideceksin ve bizleri oradakilere anlatacaksın. Belki orada bizi hatırlayanlar olur. Belki bizim neslin torunlarını bulursun oralarda. Tekrar akrabalık bağlarını kurarsınız. "

Amcam 1992 yılında vefat etti. O günden sonra bende Türkiye'ye gelerek akrabalarımı araştırmaya başladım. Yıllardır süren bu çabalarımla
bir çok ailenin buluşmasına vesile oldum. İnşallah bundan sonra Ahıska'lı akrabakalarımızın ve yakınlarımızın buluşmalarına gayret etmeyi sürdüreceğim.

Ahıska Türklerinin başına gelenleri, Türk dünyası dahi
bilmiyor.

Birinci Dünya Savaşı Kayzer Almanya'sının mağlubiyeti ile tamamlanmıştı. Rusya'da ise 1917 İhtilali nedeniyle millet iki cepheye bölünmüştü. Bir kısmı Bolşevik diğer kısmı da Menşevik olarak birbirleri ile savaşmaya başlamışlardı. Rusya'da ki bu iç savaşlar 1918 yılından 1924'e kadar sürdü.

Azerbaycan'da Musavatçılar, Ermenistan'da Daşnatlar, Gürcistan'da Menşevikler, Rusya'dan koparak bağımsızlıklarını ilan elliler. Bunların içinde bağımsız Gürcistan Cumhuriyeti üç sene kadar sürdü. 1921 yılında Kızılordu işgaline uğrayan Gürcistan'da ilk Gürcistan Cumhurbaşkanı Noya Cordanya Hükümeti dağıtıldı ve yerine Bolşevik Hükümeti kuruldu.

Bolşevik-Menşevik çatışmalarının sürdüğü 1919'un karışıklığı arasında Abdullah Metan, Azgur'dan amcası Seyfettin Amcanın evinden ayrılıp Oşora'ya giderken Azgur Ağara yolu üstünde bir grup Menşevik tarafından yakalanıyor.

Bu gurubu yol kesen soyguncular olduğunu zanneden amcam Abdullah, kolunda taşıdığı çok az bulunan ve altın olan kıymetli saatini yol kenarına atıyor. Yakalayanlar amcamı sorguya çekiyorlar. Menşevikler kimlik tespiti yapmaya çalışırken oradan geçen birisi yol kenarındaki saati farkediyor.

Bu kişi kargaşadan istifade ederek kimseye belli etmeden saati yol kenarından alıp cebine koyarak oradan uzaklaşıyor. Amcam da bunun farkına varamamıştı. Daha sonra ise bu grup amcamı apar topar Ahıska garnizonuna götürüp gözaltında bulunan kalabalığın içine atıyorlar.

Sorgu sırası amcama gelince Garnizon Komutanı Zoryan amcamı makamına getirtip sorguya çekiyor. "Yavrum sen ne sebeple buraya getirildin" diye soruyor. Amcamda " Ben Azgurdaki Seyfettin amcamın evinden Oşorada ki evime dönüyordum. Yolda yakalayıp buraya getirdiler." diyor. "Peki oğlum sen Oşorada kimlerdensin" diye soruyor komutan. Amcam da Aşahki Oşoralı Hamid Ağanın oğlu Metangildenim deyince. Komutan Zoryan iki Garnizon görevlisini çağırarak "Bu delikanlıyı Oşoraya gideceği yere götürüp teslim edin, başına birşey gelmesin." der.

Yolda terk edilen saat ise çok zaman geçmeden harika bir şekilde sahibinin eline geçiyor. Saatin yol kenarına atılmasını fark edip gizlece alan yolcu, Azgurlu Canogillerin ve Seyfettin Efendinin yakın komşuları çıkıyor. Azgurlu Mampre isimli bu kişi daha sonra amcama saatini teslim ediyor.

YIL: 1984 .. Bu zamana kadar köprünün altından çok sular aktı...
40 senelik vatan özlemiyle Özbekistan sürgününden Gürcistan'a öz anavatanımız Ahıskaya izin verilmeseler de 70 km mesafedeki Haşur Kazasına gidip yerleştik. Vatan kokusuyla ve vatan hasretiyle tam 13 yıl komşularımızla dostça barış içinde güzelce yaşadık. Taa 1997'de Türkiye'ye ailece göç edene kadar.

Gürcistan'da 1984-1997 arası 13 senelik yaşantımız süresinde, köyüm Oşoraya ailece sık sık ziyarete giderdik. Köyümüze diğer köyler gibi bizim de sürülmemizden hemen sonra Gürcistan'ın diğer bölgelerinden olan Kuteisi, Raca ve Acara bölgelerinden daha sonraları büyük imtiyazlarla göç edenler ile yakından tanış olduk. Barış ve dostluk içinde temaslarımız oldu. Gürcistan Haşur yaşamımızda Azerbaycan'dan Abdullah Amcam bizleri ziyarete gelirdi.

Özbekistan sürgün günlerimizde de öyle idi. Abdullah Amcam Ahıska sürgününü yaşamadı çünkü onlar o zaman Dağıstan sürgünündeydi. 1953 yılında Stalin'in ölümünden sonra beraat etti ve Azerbaycan'a döndü. Merdekan kasabasında ortaokul öğretmeni olarak hayatının sonuna kadar yaşadı.

1984 yılında Gürcistan yaşamımızda bizi ilk ziyarete geldiği zaman Abdullah Amcam, 1919'da ki Azgur olaylarını bizlere anlattı. Bana Azgur'a gidip gitmediğimi sordu, ben gidiyorum deyince de bana bir görev verdi. " Azgur'a bir dahaki gidişinde Mampregili bulacaksın. Belki şu anda hayatta olmayabilir ama sen ailesini bul. 1919 olaylarını benim sana anlattığım gibi sen de onlara anlatacaksın. Benim onlara borcum kalmasın. Birde şu küçük hediyemi onlara götür. " diyerek bir paket verdi. Bunun üzerine bende çok geçmeden ailemle Azgur'a gittim. Azgur'da daha önceden tanış olduğumuz ( eşim Medeniyetgille Canogillere kapı komşusu olan) Manuşak hala oğlu taksici Aşot, Arpen Hala Mutaiyanlarla (Azgur'lu Mamahlardan Ömer Amcanın karısı) görüşüp Mampregilleri sorunca onlara komşu olan Maprenin kızı Yeva'yı çağırdılar. Ben onlara amcamın Azgur'da 1919 yılında yaşadığı olayları anlattım ve gönderdiği hediyeyi Yeva Hanıma verdim. Geçmişte yaşanmış böyle bir olaya şok oldular ve amcama teşekkür edip samimi selamlarını yolladılar.

Ahıska'da farklı dinlerin mensupları barış içinde yaşıyorlardı..

Bu olay bana şunu hatırlattı. Atalarımız boşuna dememişler;" iyilik et, taş altına koy. Bir gün gelir o iyilik seni bulur." diye.

NE MUTLU İMİŞ OSMANLIYIM DİYENLERE..

1971 yılında yıllık tatilim döneminde Kuzey Kafkasya Stavrapol ülkesi Kıslavodski dinlenme Sanatoryumundan çıkarak parka gittik. Parkın bir köşesinde yaşlı bir adam Kuk üste oturarak gelip geçenlere salatalık turşusu ve salamura satıyordu. Ben de bu yaşlı adamın yanından geçerken selam verdim. Yaşlı adam birden yerinden sıçrayarak ayağa kalkıp selamımı aldı. Yürürken yaşlı bir adamı nasıl olurda genç birisinin selam vermesiyle heyecanlanıp ayağa kalkar diye düşündüm. Hemen geriye dönüp yaşlı satıcının yanına gittim. '' Amca sormak ayıp olmazsa bana nereli olduğunu söylermisin ? '' dedim. O da hiç tereddüt etmeden güzel bir Türkçesiyle "Hayastanlıyım" demez mi. (Yanı Ermenicede Ermenistan demek) Ben bu cevap karşısında bir defa daha şaşırdım. "Nasıl olur amca, Hayastan'da Türkler var mı ? diye sorunca yaşlı satıcı içini çekerek " Ah oğlum, Ah. Biz eskiden Osmanlıydık. Kahrolsunlar aramıza nifak sokanlara. Oğlum biz bir zamanlar Erzurum'da yaşadık. Taşına toprağına kurban olduğum Erzurum'da..." derken öfkeyle ve heyecanla cebinden mendilini çıkarıp akan gözyaşlarını silmeye başladı. Bu yaşlı Ermeni satıcı Türklere ve Osmanlıya olan muhabbetini elinde olmayarak haliyle bize gösteriyordu...

Bende bir insan olarak- geçmişin zigzaglarında dolaşarak o günleri hayalen gözümün önünden geçirirdim. Biz de çok tekrar edilen "Ne mutluymuş Osmanlıyım diyenlere.." sözü hatırıma geldi ve bende "Nereden, nereye " diyerek derin bir "Ahh.." çektim.

Bahadır AHISKALI
BURSA

1956'da Ahıskaya Dönen 7 Aile ve 1957'de Dönen 45 Ailenin Çileli Hikayeleri

2008-12-14T08:42:00.000-08:00

1944'te Moskova Kremlin kararı ile Orta Asya, Kazakistan ve Sibirya'ya sürgüne gönderilen Rus vatandaşlarından 3,5 milyon kişi 1956 yılında alınan bir kararla azad edildi. Bunların içinde Karaçaylar, Çeçenler, İnguşlar, Balkatlar, Kalmınlar, Gagavuzlar, Kürtler, Hemşinler ve Kırım Türkleri bulunmasına rağmen Ahıska Türkleri yoktu. O günden bu yana Ahıska Türkleri olarak halen vatan ateşiyle yanıyoruz. Kendi yurtlanna dönemeyen Ahıskalıların bu vatansızlığının sebebi nedir acaba...

AHISKALI KÖŞELİ DAYIDAN SÜRGÜN HİKAYESİ

BÜYÜK ZORLUKLARLA GELDİĞİMİZ VATAN TOPRAKLARINA SOKULMADIK

Kremlin kararları sonucu devlet imkanlarıyla yurtlarına gönderilen sürgünlerin içinde Ahıskalılar yoktu. Vatan hasretiyle yanan Ahıskalı sürgünler biraraya gelerek bu işe bir çözüm bulma arayışına girdiler. Ahıska köylerinin aile reislerinden Halid, Niyaz, Cesim, Hamdi, Ayvaz, Niyaz ve Ellez Beyler bir araya geldiler. Sözlerini bir kaba koydular ve Ahıskadaki köylerine kendi imkanlarıyla dönmeye karar verdiler. İşte bundan sonra başlarına neler geldiğini Köşeli Dayı'nın hatıralarından dinleyerek öğreniyoruz..

Ahıskalıların dramını ancak Ahıskalılar bilir. Bu dramı yaşayan ve bir çok olaya da tanıklık eden Köşeli d-Dayı'dan bize bunları anlatmasını istedik. O da genç nesillere ibret olması için başından geçenleri bize aktardı.

1956 yılında Moskova Kremlinde alınan bir kararla, 1944'te Orta Asya. Kazakistan ve Sibirya'ya sürgün edilen milletlere vatanlarına dönme izni verildi. Bunların arasında Ahıskalı Türklerde vardı. Bu karar nedeniyle sürgünde bulunan Sür ve Tatanış köylülerinden oluşan 7 aile vatanları olan Ahıskaya dönme kararı aldı. Bir ay süren tren yolculuğu ile vagon içinde ev eşyaları ve çoluk çocukları ile Ahıskaya döndüler. Bu ailelerden Halid Dayının 40 kovan arısı da göç edenlerin arasındaydı. Ahıskaya geldiklerinde şehir içi tren yolu istasyonunda sevinçle vagon kapılarını açtılar. "YAŞASIN VATANA GELDİK" diye heyecanla ve sevinçle ev eşyalarını vagondan indirmeye başladılar. Arı kovanlarımda dikkatle indirerek vagondan biraz öteye dizdiler. Köylerini hatırlıyan yaşlılardan bazıları hiçbir şeye bakmadan sevinçle köylerine doğru koştular. Vagonda kalan gençler ile kadınlar ev eşyalarını indirmeye devam ettiler.

Bu olayı haber alan yerli hükümet görevlileri istasyona yetişerek vagonlarda kalan eşyaları indirtmediler. Köylerine doğru koşanlarında önünü keserek yakalayıp vagonlarına geri getirdiler. İndirilen ev eşyalarımda vagonlara zorla geri yüklettiler. Vagonun yakınında bulunan arı kovanlarının ise farkına varmamışlardı. Farkına varmışsalar da boş olduklarını zannetmiş olmalılar ki hiç bir müdahalede bulunmadılar. Ahıskalıların vatana dönme kararını yeterince uygun değil diye bahane ederek gelenlen tren vagonlarına geri doldurup Gürcistanın batısına Rusya'nın Krasnodar bölgesinin sınırına yakın Abaza'nın Gantiadi tren yolu istasyonuna iade ettiler. Ahıskalı aileleri Moskovadan karar gelene kadar burada tam üç ay vagonların içinde beklettiler.

ONLAR VATAN İÇİN SAVAŞTILAR

2. Dünya savaşından yaralı dönen ve göğsü madalyalarla dolu olan Ahıskalı gazilerden Halil Dayı, 1944'e kadar kendi köyünde (Sür köyünde) değirmencilik yaptı. Aynı zamanda çok iyi bir arıcı olan Halil Dayı pehlivanlığı ile de çevrede tanınırdı.

ÖZGÜR ARILAR

Sürgün dönüşünde yaşlı arıcı Halil Dayı vatanına sokulmayınca vagondan aşağı atlayarak biraz ileride bulunan arı kovanlarının yanına koştu. Herkesin şaşkın bakışları arasında arı kovanlarının kapaklarını açıverdi. Bir anda her taraf kovandan çıkan arıların vızıltılarıyla doldu. Herkesi şaşırtan ve korkutan bu olay karşısında hükümet memurları ile orada bulunanlar vagonların arkasına kaçarak bölgeden uzaklaşmaya başladılar. Tam bu sırada lokomotifde harekete geçmişti. Yavaş yavaş hareket etmeye başlayan trenin vagonuna atlayan Halil Dayı vagon kapısına sıkıca yapışarak dışarıda vızıldayan arılarıyla şu sözleriyle vedalaştı.

" Arıcanlarım, kusura bakmayın sizleri bırakıp gitmek zorunda kaldık. Bizleri vatanımıza kabul etmediler, geri çevirdiler. Bizlere güçleri yetti. Fakat sizlere güçleri yetmeyecek. Bari vatanımızda sizler "ÖZGÜR YAŞAYIN" Bizlerde er geç vatana döneceğiz. Şimdi sizden ayrılıyoruz. Sizler şu an bizim nişanımız olarak Gürcistanlı Ahıskalı oldunuz. Bizim vatanımızın ne kadar güzel olduğunu sizlerde anlayacaksınız. Burada pambuk yok, üzerinize zehirli butifoz sepmezler sizler serbestsiniz Özgürsünüz. Kimse sizi tutamaz. Tutsalar bile sevine sevine kendilerine mal ederler. Vatansız Ahıskalılar sağolsun diyerler akli salim İnsanlar. Haydi hoşçakalın arıcanlarım."

Tren yavaş yavaş hızlanınca Halil Dayı mübarek ellerini anlarına ve vatanına sallaya sallaya gözyaşlarıyla Ahıskadan uzaklaştı.

Vatanımın ala çiçek meşesi,
Vatan ki diyerler yürek köşesi,
Göçüp yürmek bizim halgın peşesi,
Vatanı görmezden ölen ağlasın.

Not: Ben ailemle 1984'te 40 senelik sürgünlükten sonra Özbekistan'dan Gürcistan'a anavatana döndüm. O zamanın şartlarına göre Ahıskay'a yerleşemesem de 70 km yakınında ki Haşur rayonunda ailemle yaşama imkanım oldu. 1997'de Türkiye'ye göç edene kadar 13 sene burada yaşadım. Burada bulunduğum zamanlarda sürgünde bulunan Ahıskalılardan çok gelip gidenler oldu. Beni Ahıska'ya köylerini ziyarete çağırıyorlardı. Bende ilk fırsatta Ahıskaya giderek burada tanışlarımı ziyaret edip, rahmetlik olanların kabirlerini ziyaret ederek bu mübarek insanların ruhlarına fatihalar okudum. İşte benimle aynı zamanda Ahıska'ya ziyarete gelenlerden biriside rahmetli usta arıcı Halid Dayı'nın oğlu usta arıcı Nazır Beyde vardı. Bizim kapı önü Çançur (Kara eriğe benzer) bahçemizin bir kenarında birkaç arı kovanını fark eden arıcı Nezir Usta benden izin isteyerek arı kovanlarına bakmaya gitti. Hemen kovan kapaklarını açtı. Ben maske takmasını söyledim. O "Gerek yok. Ben maske kullanmıyorum." dedi. Bana burada ailesinin başından geçen bazı hadiseleri anlattı. 1956'da 7 aile ile birlikte Ahıska'ya dönen babası Halid Dayı ile 40 kovan arının hikayesinide burada bana anlatmıştı. 1956'da Ahıska'dan geri dönmeye mecbur edilen ve Moskova'dan olumlu karar gelene kadar üç ay vagonlarda bekletilen aileleri temsil eden Halid Dayı ile Ağalı Bey bu olayla ilgili Moskova'ya arzuhallerini anlatan bir protesto mektubu yazıp gönderdiler. Aradan üç ay geçtikten sonra Moskovadan olumlu cevap geldi. Fakat cevap yazısı gelene kadar bu aileler vagonda çok zor şartlar altında yaşamak zorunda kaldı. Yerleşme izni verilen Ahıskalı ailelere Abaza Bölgesi Gali Rayonu sidi savhozuna ev ve işyerleri temin edilerek samimiyetle kabul edildiler.

AHISKALILAR ÇALIŞKANDIR.

Abaza bölgesine yerleştirilen Ahıskalı aileler kısa zamanda burada yaşayan ahaliyle kaynaştılar. Ahıskalılar çalışkan insanlar oldukları için kendi ihtiyaçlarını karşılayacak işler yapıp kimseye yük olmadılar. Kısa zamanda bölgeye adapte oldular. Yaşamlarını burada sürdürmeye devam ettiler.

İKİNCİ BİR OLAY, KEŞKE OLMASAYDI

Ahıskaya vatana dönmek arzusuyla aynı bölgede ikinci bir yolculuk yine 1957 yılında yaşandı. Sür ve Tatanuş köylerinden (Ahıskanın anayurdu köyleridir) oluşan 45 aile 8 yük vagonu ile Özbekistan'dan tren yoluyla Gürcistan'a Ahıska bölgesine Kuteisi şehrine yakın Samtredi tren İstasyonunda Tifüsten olumlu bir karar alınıncaya kadar beklediler. Bu arada ailelerin reislerinden Taştan Kakunaşvili, Şamil Kakunaşvili ve Binalı Zetiaşivililer kestirme yoldan Krasnovad(Türkmenistan-Bakü feribotuyla Hazar denizinden geçip Tiflis'e geldiler.

AHISKALI LİDERLERİN HÜKÜMETLE GÖRÜŞMESİ

Taştan, Binali ve Şamillerde Gürcistan Komünist Partisi Merkez Komutanının birinci sekreteri Mcavanadze tarafından kabul edildiler. Kabul sırasında diğer Ahıskalılardan Mugarettiler. Zanavlıler, Smadaliler, Valeliler, Kıkinetliler, Kıldelı'er,Sürüler ve diğer Ahıska köy temsilcilerininde davet edildiklerini gördüler. Buradaki temsilcilerin büyük çoğunluğu savaş gazileriydi. Yaralı ve sakat olanlarla birlikte hepsinin göğüsleri başarı madalyaları ile doluydu. Böyle bir ortamda görüşme yapıldı

AHISKALILARIN İSTEKLERİ HAKLI BULUNUYOR..

Mıcavanadze temsilcileri kabulü sırasında çok iyi ve samimi davrandı. Ahıskalı
delegeler, sürügüne gönderilen Ahıskalıların vatanlarına dönmesine ve kendi köylerine
yerleşmesine izin verilmesi istediler. Moskova'da alınan karar gereği bu taleplerinin
Gürcistan Hükümeti tarafından kabul edilmesi gerektiğini söylediler.
Ahıskali temsilcileri dikkatle dinleyen Mcavadnaze, istekleri haklı bulduğunu ifade etmesine rağmen mevcut koşullarda bu isteği yerine getirmeye gücü yetmeyeceğini söyledi. Ahıska bölgesinin dış devletlere sınır bölgesi olması sebebiyle Rus Harbi gücü askerlerinin kontrolü altında bulunduğunu söyleyen Hükümet yetkilisi Mcanavadze," Sınır kapıları ve Ahıska bölgesi bu askeri gücün kontrolünde Bu şartlar altında sizleri o bölgeye yerleştirmeye ne benim ne de hükümetimin gücü yetmez. Ancak eğer kabul ederseniz Ahıska bölgesi hariç Borjoma kadar Batı bölgelerimize yerleşebilirsiniz. Oraları size verebilirim. Oralara yerleşmenize yardımcı olabilirim. İş konusundada sorun olmaz. Yeni araziler açabilirsiniz. Köyler kasabalar ve tarım yerleri hayvancılık elinizde olur. Herkes kendi işinde serbest çalışabilir. Kamu hizmetlerini de kendiniz yapabilirsiniz. Kendi öz vatanınız gibi yaşayabilirsiniz. İyi düşünün ve bunları milletinize anlatın " dedi.

Bu teklif karşısında Ahıskalı temsilciler neredeyse anlaşmak üzereydiler ki, birden bir itiraz ile karşılaştılar. Mugaretli Mustafa Beridze isimli Ahıskalı temsilci " öz be öz vatanımız olursa olsun, olmazsa başka bir yere gerek yok" diye itirazda bulunup kaba konuşmalar yaptı. " Zorunlu olsa da Ahıskayı alacağız. Moskova kararını vermiştir. Olsada Ahıska olmasada Ahıska " diye diretince bir anda ortalık karıştı. Bu itiraz karşısında Mcavanadze çok fena kızdı. Kremlini yöneten Nikita Kruşçev'in bacanağı olan ve bu nedenle kendine güveni fazla olan Mcanavadze Ahıskalıları makamından uğurlayarak. '' Ben size olabilecek işi anlattım. Sizler anlamadınız, yada anlamak istemediniz. Şimdi gidebilirsiniz. Bir daha iyice düşünüp öyle karar verin." diye konuştu.
Ahıska'ya dönme konusunda ümitsiz durumda kalan Ahıskalı delegeler, kalpleri buruk bir şekilde vagonlarda bekleyen ailelerinin yanına geldiler. Burada yakınlarının " Ne oldu. Ahıskaya yerleşebilecekmiyiz. İzin aldınız mı? '' gibi sorularıyla karşılaştılar. Ancak red cevabı herkeste bir üzüntü havası meydana getirmişti. Bu sırada içlerinden birisi şöyle bir teklifte bulundu: " Neden Gürcistan'da kalmıyoruz ki. Bizden önce 1956'da Ahıska'ya gelen 7 aile tren istasyonundan geri çevrilince Batı Gürcistan'ın Abaza bölgesinde ki Gali rayonuna yerleştiler. Orada güzelce yaşıyorlar. Bizde gidip oraya yerleşelim.'' Bu teklif hepsine makul görünüyor ve liderleden Taştan, Şamil ve Binalılar taksi kiralayarak direkt Gali rayonuna geliyorlar. Burada daha önceden gelip yerleşen Ahıskalı temsilci Halit Dayı ile görüşüp isteklerini anlatıyorlar. Daha sonra birlikte Savhoz Direktörünün yanına gidiyorlar. (Kolektif Şirketi Sovyet Tüzümü Başkanı) Devlet yetkilisinin de onayı ile 45 Ahıskalı aile bu bölgeye yerleşiyor.

Direktör yetkili Halit Bey'e bu Ahıskalılar da sizin gibi çalışkan olursalar sorun olmaz diyor ve Tren yolu idaresi yetkilisini arıyarak Ahıskalılara kendi bölgesine yerleşmesine izin verdiğini ve getirilmelerini istiyor. Bu telefon konuşmasından sonra Ahıskalıtarın bulunduğu 8 yük vagonu iki saat içinde Gali istasyonuna getiriliyor. Burada ailelerin eşyaları kamyonetlerle Savhoz evlerine taşınarak yerleştiriliyorlar Bölgede yaşayanlar tarafından samimi karşılanan Ahıskalılar hemen ortama adapte olup işlerini kurup çalışmaya başlıyorlar. Herkes kendi geçimini temin edecek duruma geliyor.

Fakat bu durum çok uzun sürmüyor Gürcistan'ın Maharadze rayonunda yaşayanlardan Ahıskalı Mugaretli Kara Beridze diye birisi Gali rayonuna gelir. Burada yaşayan Ahıskalılara kendi yaşadığı yerde çok geniş araziler bulunduğunu ve buraya göç ederlerse daha iyi yaşayabileceklerini ve göç etmeleri için kendilerine yardımcı olabileceğini söyler. Ahıskalılar bu kişinin etkisinde kalırlar. Ahıskaya dönene kadar bu geniş yerlerde daha iyi şartlarda yaşama hevesiyle ikna olurlar ve hiç beklemeden göç etmeye karar verirler. Yaşadıkları Savhozun direktörü çok üzülür. ''Gitmeyin burada kalın'' der. Ama ne çare artık göç hazırlığı başlamıştır. 40 kamyenetle eşyalarını taşıyıp Maharadze rayonuna gelip yerleştiler. Öyle zannediyorlardı ki. Ta Ahıska vatan yolu açılana kadar burada kalınacak ve başka bir yere göç edilmeyecekti.
Ancak hiçte düşündükleri gibi olmadı. Başlarına nereden ne geleceğinin farkında değildiler. Yıl 1960 Haziranın 10'uydu. Mesai bitiminde bütün Ahıskalılar Savhoz kulübünde toplantı var diye davet ediliyorlar. Toplantıda önemli bir mesele görüşüleceği söylenerek Ahıskalıların durumu hakkında açıklama yapıldı. Savhoz direktörünün sözleri Ahıskalılarda şok tesiri yapmıştı. Direktör. "Biz sizleri çok sevmiştik. Halende seviyoruz. Ama ne çare bizde vazifemizi yapmak zorundayız. Azarbeycan'da Mevlüt Bayraktar diye bir Ahıskalı çok miktarda araziler almış. Burada yeni yeni köyler ve Kalhozlar teşkil ediyormuş. Büyük tarım alanları açmış, susuz yerlere kanallarla su götürmüş, kısa zamanda buraları verimli yerler yapmış Ahıskalılar esasen çiftçilikte usta ve tecrübeli oldukları için hayvancılık, bağdarcılık ve pamukçulukta size ihtiyacı varmış. Iskan olarak da devlekt kanalıyla sizleri biraraya getirmek istiyormuş. Azerbaycan hükümeti ile Gürcisten hükümeti Bu konuyla ilgili olarak Tiflis'te anlaşma yapmışlar. Bu nedenle sizler oraya gideceksiniz. Tren vagonları hazır vaziyette sizleri bekliyor." diye konuştu.

İŞTE SIRADA Kİ OLAY

45 Ahıskalı aile tren vagonlarına doldurulup Azarbeycan sınırına kadar uğurlanıyor. Gürcistan'dan Azerbaycan'a geçiyorlar ama Ahıskalılar Bayraktarın davetine pek sıcak bakmıyorlar. Bu belkide bizim için hazırlanan bir oyun diye düşünüyorlar. Sonrada söylenen yere gitmekten vazgeçiyorlar. Azerbaycan'a girince Kazak rayonu Akıstepe bölgesindeki Poylu istasyonunda treni durdurarak aşağı iniyorlar. Hemen yakındaki Şaumyan kalhozuna yerleştiler. Burada daha önce bir kısım Ahıskalı aile yaşamış ve tek katlı evler yapmışlar. Terk edilen bu evlere yerleşerek yeni bir hayata başlıyorlar. Fakat burada da fazla barınamıyorlar. Gali özlemiyle tutuşan aileler tekrar göç ediyor ve trenle eski yaşadıkları yere geliyorlar. Ancak 1957'de Savhoz direktörünü küstürüp ayrılan Ahıskalıları görünce tanıyan Diröktör geri kabul etmek istemez. Bunlar çok sürmeden yine başka yerlere göç etmek isterler diyerek vagonlardan inmelerine izin vermez. Direktör." Geri döneceksiniz, eğer gitmemek için direnirseniz zorla yollarım. Vagonları mühürleyip Kazakistan'a gönderir, sizi de uçağa bindirir aynı yere yollarım." der. Ufak çapta direnişler olur ama Polis ve Jandarmalar kalmalarına izin vermez. Geri dönmek zorunda kalırlar. Hükümet yetkilileri '' Gürcistan hariç nereye isterseniz sizi göndeririz '' dediler. Bu durum karşısında şaşkına dönen Ahıskalı aileler farklı düşüncelere kapılarak bölündüler. Bir kısmı Azerbaycan'a Mevlüt Bayraktar'ın Adigön Kalhozuna ve kalanı da Köşeli Dayı ailesiyle birlikte Ermenistan'ın Noyanberyan rayonu Lembeli üzüm Savhozuna gitmeye karar verirler. Bu bölgeye daha önce 20 Sür'lü aile yerleşmişti. Böylece bu aileler yeni yerlerine yerleşirler ve 1960 Ekim ayından 1963 Mayıs ayına kadar burada yaşarlar.

Haçanki belirsiz bizlerin yeri,
Cabbar ile Battal giyer gederim geri,
Yollarda parası yiten ağlasın,
Böyle bir şaşkına düşen ağlasın.

Köşeli Dayının anlattığına göre burada da huzur bulamayan Ahıskalılar, ne olursa olsun Gürcistan olsun diyerek yeniden göç etmeye karar verirler. Köşeli Dayı ile birlikte 14 aile bu kez Tiflis'e yakın Gardabanı rayonu Candar Savhozu'na gelirler. Buraya gelmelerinin sebebi de yine Kaval lakaplı Ahıskalılardan oda Köşeli birisinin bu savhoza 500 aile yerleştirme planı olduğu ve çok iyi imkanlar sağlanacağını söylemesi. Böylece yeni bir göç ve yeni bir yaşam başlar. Fakat bu da uzun sürmez. Yine aynı şeyler yaşanır. Mevlüt Dayının bizi davet ettiği ve geniş imkanlar bulunduğu söylenerek göç etmeye zorlandık. Yine 14 aile kamyonetlerle Mevlüt Dayının Adigön kalhozuna geldik. Burada karşımıza çıkan Mevlüt Dayı bize kızarak sert davrandı." Kim davet etti sizleri buraya. Niye geldiniz?" deyince biz şok olduk. Zaten bitkin bir haldeydik. Sovyetler birliğinde gidecek yerimiz kalmamıştı. Nereye gitsek kovuluyorduk. Vatansızlıktan ne hallere düşmüştük. Vatanımız olsaydı böyle olmazdı. Mevlüt Dayının bu davranışı üzerine biz orada oyalanmayıp bize hayır getirmesi duasıyla İran yoluna düştük. Bizleri takip eden Azerbaycan istihbarat görevlileri yolumuzu çevirdiler. Meseleyi anlayınca da bizi tekrar Mevlüt Dayı'nın kalhozuna getirdiler. Burada Mevlüt Dayı'nın makamında istihbarat görevlileri ile uzun süren tartışma sonucunda yerleşmemize izin verildi. Adigön Kalhozunda 1967 Eylül'üne kadar üç sene yaşadık. Daha sonra ise karşıda bulunan Sabırabat rayonunda Sur kalhozu teşkil edildi ve biz buraya taşındık.

Burası artık Sovyetlerde ki son durak oldu. Köşeli Dayı ve ailesiyle birlikte 14 Ahıskalı aile burada güzel bir yaşam sürdüler. 1989 yılına gelindiğinde Türkiye sınır kapılarının açılması üzerine Köşeli Dayı ve ailesi Türkiye'ye göç etti. 1933 yılında Ahıska'nın Sur köyünde dünyaya gelen Köşeli Dayı, yıllarca çektikleri sıkıntılardan sonra aradığı mutluluğu Türkiye'de buldu. Bursa'da mutlu ve huzurlu bir yaşantısı olan Köşeli Dayı ilim irfan sahibi bir insandır. İyi ve kötü günlerinde insanımızın yardımına koşan Köşeli Dayı İmam olmayan yerlerde imamlıkta yapıyor. Yaşı 70'in üzerinde olmasına rağmen Ahıskalılann Ankara Derneği Bursa Şubesinde Başkan Mevlüt Bey ile birlikte faaliyette bulunuyor. Vatan uğruna çektiği sıkıntılardan dolayı Köşeli Dayı'ya geçmiş olsun diyerek Türkiye'de ki yaşamında can sağlığı uzun ömür ve mutluluklar diliyoruz.

Kafkas halkı bu zulmü çekmez,
Yüz yılda geçse meyil dökmez.
Gideceğiz diye bostan ekmez,
Böyle kırk fıkire düşen ağlasın,
Bozulup gidende kalan ağlasın.

Bahadır AHISKALI
BURSA

Ahıska Vatan Mücadelesi

2008-12-14T05:25:00.000-08:00

Hiçbir şey kesin değil, hiçbir şey imkansız değil..

AHISKALILAR ENİNDE SONUNDA VATANLARINA KAVUŞACAKTIR.

Ahıskalıların Anavatana dönme mücadelesi tam 64 yıldır sürüyor. Bu mücadele anavatan topraklarına dönene kadar devam edecektir. Hiç ümidimizi kaybetmeyeceğiz. Bu konuda yapılan çalışmalar neticesinde Avrupa Birliği’nin ısrarlı baskıları sonucu Gürcistan parlementosu olumlu kararlar almaya başladı. Önümüzde ki günlerde bu daha güzel gelişmeler olacaktır. Ahıska Türkleri durmadan yılmadan çalışmalıdırlar.

Evimizi köyümüzü aldılar,
Mecnun gibi sahralara saldılar,
Bize lazım değil İslam dediler,
Bizim halimizi gören ağladı.

Vatana umursuz olmak,
Bugün bize yakışır mı?

Bu işte yorulmak, yılmak,
Deyin bize yakışır mı?

İnsaf edin gelin yola,
Muhkem verelim kolkola,
Öz yurdumuz ola ola,
Sürgün bize yaraşır mı?

Bazı Ahıskalı kardeşlerimiz vatana dönme konusunda ümidini yitirmişler, Artık biz vatanımıza dönemeyiz yaşadığımız yerleri vatan edinelim diye karar vermişler. Buna rağmet milletimiz büyük çoğunluğu yaşlısı genciyle Öz vatanımıza dönebileceğimiz inancını taşımaktadır. Candan vatanseverliğimiz devam etmektedir. Ama ne yazık ki vatanda doğanların ve vatanın değerini bilenlerin büyük bir kısmı vatan özlemiyle yabancı diyarlarda hayata veda etmişlerdir. Vatana dönüşün olumlu kararları ve neticeleri ruhlarına ayan olacaktır inşaallah.

Mukaddes inancını kaybetmeyen Ahıskalılar er veya geç vatanlarına döneceklerdir. Bizler vatanı görecek ve orada yaşama hakkına sahip olacağız. Bu böyle sürmeyecek. Bütün dünyanın değiştiği günümüzde bize vatan kapıları açılacaktır. Vatan özlemiyle yanan Ahıskalılar sonunda öz yurtlarına döneceklerdir. Kimse ümidini kaybetmesin.

Dinleri ayrı, Milletleri ayrı olsada dost olup barış içinde
çalışmışlar, yaşamışlar, yaşadık ve yaşayacağız..

Oşora, Laşhev, İndusa, Kemze, Ota, İdumala köylerinden oluşan Nahiye veya Muhtarlık (Muhtar-Glava) İdumalalı İskender ağa sağda ayakta, yardımcısı Oşoralı Muştak efendi, Mürsel Hamid ve Seyfeddin efendi olarak dört kardeşten biri. Oturanlar sağda Tevfik efendi yazıcı, elinde kamçı Stepan Efendi polis komiseri.

Yıl 1934 Gori’ya misafirlik. Gori şehri (Gürcistan) oturanlar rahmetlik annem Hediye Hanım, Kucağında 4 aylık bahadır Metan (ben) Annem yanında Gorulu Hanımefendi,onun yanında annemin amcası Molla Haydar Goromalı (118 yaş ömür gördü, kabri Özbekistan’da) yanında Gorulu Teyze, onun yanında da annemin Bibisi kızı Zahide Halam, ayakta olanlar sağda Seide Halam annemin bibisi kızı, yanında İbrahim Enişte Zahide bibinin kocası, (1937’de babamın kaderi ile onun kaderi aynı oldu: Sovyetler rejiminin kurbanı.) Yanında Gorulu beyefendi, onun yanında üniformalı Gori Harbi Garnizon görevlisi (1939-40 Finlandiya savaşında şehit oldu.

(Yukarıdaki ki Rusça belge ona ait.) Onun yanında da karısı Makbule Halam annemin bibisi kızı (Makbule Halam 1946’da Kazakistan’da sürgündeyken gece evinde tütün demetlediği sırada Lambasına gazyağı diye yanlışlıkla benzin koyar. Lambayı yakınca çıkan patlama ile kendisi de yanarak feci şekilde hayatını kaybeder.) Bu resimdekilerden sadece ben Bahadır Metan hayatta bulunmaktadır. Diğerleri Allah’ın rahmetine kavuştular.

Bu gerçek dostluğun belgeselini resimler anlatıyor..

Yıl 1912 Resimde Azgur kasabasında İlahiyat öğrencileri. Azgurlu Molla İsmailin babası Ali Hoca ortada, yanında yabancı dil olarak Rusça muallimi başında şapkalı. Hoca ile muallimin arasında Abdullah amcam (1898-1992) Kız talebelerden sağdan ikinci Azgurlu Bilor Hanım Muhrangil.

Yıl 1937 Resimde Oşora. Sağda Oşoralı Adilhan okul müdürü, yanında Anser amcam öğretmen ve Sergo Gürcü dili öğretmeni. ( Resim dedemin kardeşi Mürsel Efendinin bahçesindeki kocaman ceviz ağacının kökleri üstünde çekilmiştir. Ceviz ağacı arasında üstte soğuk çeşme mevcut idi. Önünde aşağıda küçük ırmak suyu yukarı Oşoradan akıp gelirdi.)

Babam Enver, annem Hediye ve ben üç yaşındayken. Annem Goroma köyünden Oşoraya gelin gelmiş.Babam 1930’larda Hırtız’da öğretmen, Adıgönde okul müdürlüğü, sonrasında Aspinzada Eğitim Müdürlüğü’nde görevli ve Eğitim Müdürü vazifesini yürütürken tutuklandı. Babam Sovyet rejiminin kurbanı oldu.

Babam hakkında Gürcistan Yüksek Mahkemesi tarafından verilen beraat belgesi. Ancak çoktan olan olmuştu. Bu kararda Ahıskalı Türklere yapılan zulmün bir belgesi olarak elimizde kaldı.

( Annemin hatırasından; Aspınza’da durduğumuz evde sabahleyin erken dış kapı döğüldü. Babam lavobada imiş kapıyı annem açıyor. Kapıda ikisi üniformalı birisi sivil üç hükümet görevlisi '' Metanov Enver evde mi diye '' soruyor. Annem '' buyurun girin evde kahvaltı sofrası hazır '' diyor. Onlarda '' içeri girmeyiz kendisini çağır '' diyorlar. Babam geliyor. Onlar babamın kulağına bir şeyler fısıldıyor. Babam arkasına bakarak '' Hediye Hanım ben biraz sonra gelirim telaş etme '' diyerek görevlilerle gidiyor. Arkasından annemin bibisinin kızı gelip babamı soruyor. Annem olayı anlatıyor. “ Eyvaaah, Onu da götürdüler. Baksana çarşıya, yakaladıklarını götürüyorlar.” diyor. Bunu duyan annem fenalaşıp bayılıyor. Kendine gelince acı akibetle karşı karşıya kalıyor. Sonradan babam hakkında beraat kararı veriliyor ama iş işten geçmiş oluyordu.

Oşora’da öğretmen karı-koca, Anser Amcam ve Narınç Hanım ile bizim evde duran Nahiye doktoru Valiko. İkiside Alman savaşına gittiler. Amcam dönmedi. Dr. Valiko’dan da haber alınamadı.

Yıl 1981 Oşora. Resimdeki bu evde; ben Bahadır, babam Enver, dedem Hamid, Hamid Ağa'nın kardeşleri Muştak, Mürsel, Seyfettin ve Mavi Bibiler dünyaya gelmiştir.

Dedem Hamid Ağa'nın dokuz çocuğu; Abdullah Amcam (1898 Oşora - 1992 Bakü), Adalet Bibim ( 1896 Oşora - 1957 Kazakistan ), Rıza Amcam ( 1901 Oşora - 1926 Oşora), Ziya Amcam ( 1903 Oşora - 1925 Oşora ), Gayet Bibim ( 1905 Oşora - 1975 Buhara , Özbekistan), Mehmet Amcam ( 1906 Oşora - 1937 Azgur ), Ahmet Amcam ( 1908 Oşora - 1981 Bakü), babam Enver (1912 OŞora - 1937 Ahıska Kalesi ), Anser Amcam (1914 Oşora - 1943 Alman Savaş'ında şehit oldu).
Yukarıda adları geçenler bu evde dünyaya gelmişlerdir. Şu anda bu doğmuş olup sağ olan sadece ben Bahadır ve kız kardeşim Bilor ve çocukları hayattadır.
Geçimişlerimizi rahmet ile anıyoruz..

Oşora 1981 yılı. Resimde bizim evin balkonunda bizden sonra evimizde yaşayan Bushrikidzeler ailesi. Şöförümüz Azgurlu Manuşak Halanın oğlu Şota ve benim ailem. Eşim Azgurlu Canogilin Medeniyet, Kızlarım Sevda ve Leyla Oşoradaki kendi evimize yıllar sonra misafir olarak gitmiştik. Burada hem sürgünlük acısıyla ağladık, hemde vatanımıza ve doğduğumuz eve gelmenin sevinciyle ağladık. Çünkü dünya gözüyle bir defa daha anavatımızı görmek arzusuyla yanıp tutuşuyorduk. Anavatanımı görmek, doğduğum yere gelmek bizleri çok heyecanlandırmıştı.

Dağ dağa kavuşmaz, insan insana kavuşur..

Resimde, eski Oşoralılarla yeni Oşoralıların biraraya gelişi. Oturanlar soldan sağa ben,annam, Milez Dayı, Oşoradan gelenler Givi. Aleksandr, Meri yanında Hoşi Hanım kocası bibimin oğlu Abdurrahman çocukları Enver, Sevile. Kızlarım Sevda, Leyla ve makam şöförüm Hayrullah.

Yıl 1981. Ben Önbekistan’da yaşıyorum ve Ahıska milletvekiliyim. Resmi izinli olduğumuz bir zamanda ailevi topraklara ziyaret etme isteği içimi kaplıyor. Hemen ailemi toplayıp Oşora’ya doğru yola çıkıyoruz. Sürgünlük zamanında elimizden alınan evimizin ve köyümüzün halini merak ediyordum.

Bizden sonra da çok değişiklikler olmuştu. Peşimizden köyümüze ve evimize Gürcistan’ın batı bölgesi Raça ve daha sonra Acara bölgelerinden göçler olmuştu. Zorunlu olarak tazminatlarla yapılan bu göçlerde bize ait ev ve araziler başkalarına verildi. Hatta Acarlara iki katlı evler yapılarak verildi. Yıllar sonra gittiğim Oşorada güzel günler geçirdim. Bu bölgeye yerleştirilenler bizimle samimi ilgilendiler. Burada kendi evimide ziyaret edip bizim aile evimizde oturan aile ile tanıştık. Bizleri çok iyi karşıladılar. Ayrılırken de bizim için büyük bir piknik organize ettiler. Çok iyi ağırladılar. Bende kendim ve ailem adına teşekkür ederek Taşkent’e davet ettim. Bu arada bizi uğurlayanlardan '' Eee Dorogoy (değerli) Bahadır, Özbekistan nerede bizler nerede, Tiflis’e dahi gidemiyoruz. Oraya nasıl geliriz '' dediler. Ama ben onlara ısrarla adresimi vererek “ Dağ dağa kavuşmaz, insan insana kavuşur” deyip adresimi verdim. Doğduğum topraklardan hüzünle ayrılıp Taşkent’teki evimize döndük.

Kısa bir süre sonra sürpriz bir şekilde Oşoradan mektup geldi. Yollayanlar ise bizim evde oturan aile idi. Mektupta, '' Oğlumuz Soso Koberidze, Afganistan savaşında ayağından yaralanıp Taşkent Harbi Gospitalinde yatıyormuş. 04.09.1981’de bizi Taşkent havaalanında karşıla. Oğlumuzu görmeye geliyoruz. '' diyorlardı. (Asker Soso’nun annesi ve dayısı bizim evde doğmuştur.) Onların Taşkent’e gelmesine üç gün kalmıştı. Mektubu aldıktan sonra ben evime öğle yemeğine gelmiştim. Mektubu evdekilere okuyup “Hazır olun Taşkent’e Gospital’e gidiyoruz.” dedim. Hemen hazır oldular. Birde yiyecek sepeti hazırladık. Kısa zamanda Gospitala vardık. Burası hükümet tarafından sıkı yönetim altında tutuluyordu. Konuştuğum görevlilerden birisi her gün onlarca yaralı ve 50-60 kadar teneke tabut geldiğini söylüyordu. Biz Afganistan’dan yaralı gelen Gürcistan’lı Soso Koberidze’yi ziyarete geldik deyince, izin almak için Gospital Albay Palkovnik’e başvurmamaızı söylediler. Ben de odasına girdim. O harbi üniformalı idi. '' Dinliyorum, buyur '' dedi, '' Ben akrabamız Afganistan’dan yaralı gelmiş (Akrabası olmayanlara izin verilmediği için böyle söyledim.) izin verin ziyarete geldik.'' Askerin adını soyadını sordu, söyledim. Sonra benim kimliğime baktı. Bana dönerek “ Dorogoy nasıl akrabasınız anlamadım. O Koberidze sen Metanov?” dedi. Ben dedim ki '' Tovarış Polkovnik bu uzun hikaye, Bizleri 1944’te buralara sürdüklerinde onlarıda Gürcistan’ın öteki bölgesine bizim yerlerimize zorunlu sürmüşler. Ben ve ailem bir süre evvel köyümüze ve evimize ziyarete gittik. Orada bizim evde doğan annesi ve dayısı ile samimi görüştük. Bu sırada soso savaştaydı.
Biz onlarla bir ev iki aile gibi dost olduk. bende onlarda aynı evde doğdukları için birbirimizi yarım akraba olarak kabul ettik.''

Beni dinledikten sonra “ Tamam ben sizi anladım. Girin Gospital avlusuna dışarıda sandalyeler var orada oturup bekleyin.” diyerek iltifat etti. Çok geçmeden beklediğimiz yere doğru Gospital kapısından iki koltuk değnekli aksaya aksaya çok düşkün çocuk kadar birisi o yana bu yana bakınarak geliyordu. O tanıdık bildik akrabalarını arıyordu ama göremiyordu. Şaşkın şaşkın önümüze kadar geldi. Ziyaretine gelen arkabalarını arıyordu. Biz onun soso olduğunu tahmin ettik. Sandalyeden kalkıp yanına gittim. '' Sen Soso’musun '' dedim. Şaşkın bir şekilde '' evet benim'' dedi. Bende onu ziyarete gelenlerin biz olduğunu annesi,babası ve dayısının üç gün sonra Gürcistan’dan kendisini ziyarete geleceklerini söyleyince yüzüne renk geldi. Bizde onu yanımıza oturttuk. Kısaca durumu anlattık. O Afganistan’da esaretteki korkusunu halen üzerinden atamamış kekeliyerek konuşuyordu. Ona Oşora daki bizim evin balkonunda onun ailesi ile birlikte çekildiğimiz resmi gösterdim. Resimde dayısının karısı ve çocuklarını görünce şaşırdı. '' Resmi abin Sezer çekti '' dedim. O biraz rahatladı ama yine hüzünlendi. Çünkü çok fazla yaralı geldiği için hafif yaralıları Türkmenistan’ın Mari şehrine gönderiyorlardı. Soso’da yarın sabah oraya gidecekti. Annesiyle babasını göremeyecekti. Ben fazla uzun konuşmadan '' haydi gidelim kazarmaya arkadaşlarını da çağır birşeyler atıştırın ben de komutanla görüşeyim '' dedim. Komutana gidip durumu anlattım. Anne, babası gelene kadar üç gün daha Soso’yu burada tutmasını rica ettim. Uzun yoldan çok masraf ederek geleceklerini, çocuklarını görmeleri için kolaylık göstermesini istedim. Mari şehrine gitmelerinin zorluğunu anlattım (700 km daha uzakta) Komutan isteğimi geri çevirdi olmaz dedi. Yüksek sesle bana; “ Annesiyle babasına söyle dua etsinler ki oğulları yaralı da olsa sağ olarak geldi. Her gün 50-60 tabut geliyor buraya. Ağır yaralıları dahi buruda fazla tutamıyoruz. Mari Gospitalinde rahat ederler. Tez iyileşir. Emir verilmiştir. Geri adım atılmaz.” dedi. Sonrada Mari Gospitalinin adresini vererek bizi kapıya uğurladı.

“ Sen anne-babasını oraya yollarsın orada görüşürler.” dedi. Durumu Soso’ya anlattık. Çok üzüldü. Sonra da cebinden kendisinde bulunan aile resimlerini ve annesine yazdığı küçük bir mektubu vererek “ Annem bunları alınca sağlıklı olduğumu anlar niye burada yok diye fazla üzülmez. Mari’de görüşürüz.” diyerek bizlerle vedalaştı.

Üç gün sonra Akkorgan’dan ben eşim Medeniyet Hanım Taşkent havaalanına Gurastanlıları karşılamaya gittik. Bizi görürgörmez annesi hemen, “Haydi Bahadır bizi oğlum Soso’nun yanına götür, onu çok özledim.” dedi. Bunun üzerine bende Soso’nun bana verdiği mektubu ve resimleri ona verdim. Bir yandan sevinerek bir yandanda üzülerek gözyaşları ile mektubu okudu. “Haydi hemen Mari’ye gidelim” dedi. bende Mari’ye onlar için üç bilet aldığımı ancak uçağın iki gün sonra uçacağını söyledim. Sonrada “ Haydi oturun arabaya şimdi bizim eve gidiyoruz. Benim misafirimsiniz. İki gün bende kalacaksınız.” diyerek onları evime götürdüm. Zamanı gelince de onları uçağa bindirerek Mari’ye yolcu ettim. 10 gün orada oğullarıyla kalarak Soso’yu Tiflis Gospitalına transfer yaptırdılar. Daha sonra bana yolladıkları mektupta, Aşırı sıcaklardan 10 günde on kilo verdiğini yazarak, Bizim yaşadığımız yerler cennet gibiymiş te farkında değilmişiz diyorlardı.

Hoşbaht değil gurbetlerde şah olan,
Hoşbaht insan vatanında olandır.
İnsan demem vatanından yılana,
Rast gelmedin hiç gurbette gülene.

Kazakistan ve Özbekistan Yaşantımızdan Acılı Ama Gerçek Hatıralar

1944-1954 yıllarında Kazakistan Sayram rayonu.1954-1984 yıllarında Özbekistan Akkorgan rayonu. Yukarıdaki resimde Taşkent Devlet Ped. Enstitüsü bitirmiş olanların venetkası (Tablosu). Yukarıda ortada Bahadır Metan Sınıf rehberi.

Yıl 1981 Akkorgan Özbekistan. Resimde sürgünde yaşayan Ahıskalıların bir kaçı. İşte bu insanlardan çoğu vatan özlemiyle ah vah ile ömürlerini geçirdiler. Ne vatanı ne de Türkiye’yi göremeden gidenlerde var.

Nerede üç-beş Ahıskalının başı bir araya gelse ilk mesele vatan konusu olmuştur. Bu resimlerde 1981 yılında çekilmiş Ahıskalıların hasret toplantılarından.

Resimde ev sahipliğini yapan Şurdolu İsmail Şubladze kardeşleri ile birlikte

Azgurlu Halis Kahramanoviç, Edhemşah Aznaurov, Albert, Milez Hacievler, Hurolu Murtez Şükrüoğlu, Çorçanlı Kerimcan Vasipov, Murefetddin Bey, Rejisörümüz Kerim Bey Rayon Statistik Baş Karması Başkanı İlyas Bey...vs.

Üst resimde ayakta konuşan Bahadır Metan.

1984-1997 arası 13 sene Vatanım Ahıska özlemiyle Gürcistanda yaşadığımız günlerden bir resim. Bağımsız Gürcistan Birinci Cumhurbaşkanı Zivyad Gamsahurdıya (ortada) ile ben ve kızlarımdan Leyla ile Ahıskalıların vatanlarına dönmeleri konusunda görüşürken.

Gürcistan Birinci Cumhurbaşkanı olacak Zivyad Gamsahırdıya ile kalabalık bir toplantıda Ahıskalılar konusuna değinerek meselemizi anlatırken, üniversite öğrencisi bir genç kızın vatan Ahıska’ya dönme konusunda ateşli itirazlarda bulunup sert konuşması beni ve Leylayı çok üzdü. Bende sabır etmeden “ Gamsahurdıyaya Zivyed Konistantinoviç niye izin veriyorsun böyle provokasyon çıkışlara, Ahıskalıları böyle mi anlatıyorlar millete” deyince, o da bana '' Bahadır pust govaryat (koy söylesinler) söz erkinliği varya '' diyerek susturdu.

“Çak çak başını yorar, değirmen işini görer.” Ahıskalılar uyumuyorlar. Hak yolunu bulacak diye ümidi kesmiyorlar. Vatana dönmek konusunda çalışıyorlar. Hayatta çekilen dertlerin içinde en ağırı vatan derdidir. Çünkü vatansız hiç bir şey olmaz. Vatansız insanın ne yüzü güler, ne işi yürer, hiç bir şey olmaz.
Gürcistan yaşantımızdan diğer resimler (1934-1944 onbir sene, 1984-1997 onüç sene)

Bu resimde Özbekistan’dan Gürcistan’a Haşur Rayonuna göç ettiğimizde ev alıp yerleşinceye kadar bizi kendi evinde harçsız masrafsız ağırlayan Kukura Haçidze ile iki aileyle beraberiz. Onlarla da diğer komşularımız gibi çok samimi yaşadık.

Yine samimi komşularımızdan birisi olanPogos Ağa ve eşi Elene Hala, oğulları Şota, Volodya gelini ve torunu Maya. Biz yaşadığımız yerlyerde komşularımızla çok samimiydik. Resimde elimde Pogos ağanın vefatı nedeniyle elimde portresi ile taziyeye gitmiştim.

VATAN YOLU AÇILMIŞTIR, MUTLU GÜNLER GELİYOR..

Üstteki resimde, devamlı bizleri destekliyen Sn. Omazı Çheidze ve akrabam Cavid eşi Antika, yanında bacımın kızı Hacibe çoluk çocuklarıyla.

Nerede olursak olalım, Ne kadar normal ve iyi şartlarda yaşasak ta yaşayalım, benimde herkes gibi kendi toplumumda kendi vatanımda yaşamaya hakkım var. Diğer makalelerimde '' Acı ilaçlara alıştık ama vatansızlık acısına alışmak çak zor '' ve “ Her şeyin bittiği yerde yeni dünyalar başlar” başlıklarını kullanmıştım.

Ahıskalılar nerede olurlarsa olsunlar Ahıskalıdırlar. Bunu inkar edenler Ahıskalı değildirler. “ Soyunu yitiren, soysuz olur.” demişler. Kimsenin soyunu sopunu bulmak benim görevim değil. Kendi öykümü düzenlemek bana yeter. Benim aile secerem ve kimliğim benim kim olduğumu gösterir.

“Oğlum, sen otobüs kaçırmış bir milletin çocuğusun.”
Sen tarihini bilmezsen coğrafyanı başkaları çizer. Sen Ahıskalı müslümansın. Sen bununla gurur duymalısın.

Yurdumuzun ala çiçek meşesi,
Vatan ki diyerler yürek köşesi,
Gurbetçilik bizim halgın peşesi,
Vatanı görmezden ölen ağlasın.

O güzel Allahım yolumu açsın,
İyi hava isteyen vatana kaçsın
Soğuk pınarlardan suyunu içsin,
Ala göz yaşını silen ağlasın.

Kadir mevlamın dermanı çoktu,
Allahtan gelenin heppisi hakdır,
Yüz yılda dursak binamız yoktur,
Bozulup gidende kalan ağlasın.

Yeter bunca zulüm olmaz ey Allahım,
Vatan deyip çektik, hala çekeriz,
Etme bizi gurbetlerde padişah,
Vatanımda torba takda dilendir.

Bahadır AHISKALI

BURSA

Bahadır Metan'ın Okul Yılları

2008-12-01T08:13:00.000-08:00

Fotografta 1947 yılında Kazakistan’ın Sayram Rayonu Karamurt Köyünde ilkokul sınıf arkadaşlarımla birlikteyim.Ortada saygıdeğer öğretmenimiz Molla Eke hemen O’nun sol tarafında tek Ahıskalı olarak ben Bahadır Metan yer almaktayım.

Ahmet Metan Hamidoğlu Amcam

2008-12-01T08:08:00.000-08:00

Ahmet Amcamın ömrünün son yıllarına ait bir fotografıdır. (1908 Oşora – 1981 Baku)
Ahmet Amcam 1926-1930 yılları arasında Azerbaycan’da Ağamalioğlu Lisesini okumuştur. Lise eğitimini tamamladıktan sonra ömrünün sonuna kadar (yaklaşık 51 sene) Baku Ziraat Bakanlığında Toprak İşleri Mühendisi olarak çalışmıştır.

Fotografta Ahmet Metan Hamidoğlu ve Eşi Dr. Noğul Hanımla birlikte görünüyor .(BAKÜ)

Vatanına hasret Ahıskalılar

2008-11-29T11:36:00.000-08:00

Ahıskalı Türkler 1944’ten bu yana 60 yıldır vatanlarına hasret ateşi içinde çileli bir hayat sürmektedirler. Bugün sizlere bu insanlardan sevdiğimiz bir dostumuzun hayat hikayesini aktarmak istiyorum:

Ahıskalı Türk Murtaza İzzetoğlu , 10.05.1936 yılında Gürcistan’ın Ahıska ilçesinin, Ağzur kasabasına bağlı, Temlala köyünde doğdu. Babası: İzzet Arifoğlu, 1892 yılında, annesi Hatice Toramankızı ise 1900 yılında aynı yerde doğdular. Babası 1971 yılında, annesi ise 1973 yılında, Özbekistan Cumhuriyeti’nin, Taşkent vilayetine bağlı Akkurgan ilçesinin Alimkent kasabasında vefat ettiler.

Bütün Ahıskalı Türkler gibi, Murtaza İzzetoğlu ailesi de suçsuz olmalarına rağmen, 14 Kasım 1944 tarihinde Stalin’in emriyle, Gürcistan’ın Ahıska ilçesinden, Özbekistan’a sürgün edildi. Ailesi ile birlikte İlk sürgün edildikleri yer olan Semerkand vilayetinde ilkokul, ortaokul, lise ve 1954-1959 yıllarında da Semerkand Devlet Üniversitesi’nin Fizik-Matematik Fakültesi’nde 5 yıl eğitim alan ve Fizik-Matematik öğretmeni olarak mezun olan Murtaza İzzetoğlu, askerliğini Türkmenistan’da yaptı ve önce teğmen, daha sonra da üsteğmen ve yüzbaşı oldu.

Üniversite’de eğitim aldığı yıllarda Ahıskalı Türk İtibar Ali Kızı hanımefendi ile evlenen Murtaza İzzetoğlu, 1959 yılında ailesiyle birlikte, Semerkand vilayetinden, Taşkent vilayetine taşındı ve burada akrabalarının bulunduğu Akkurgan ilçesinin, Alimkent kasabasına yerleşti.

1959-1990 yılları arasında, Taşkent vilayetinin, Akkurgan ilçesine bağlı Alimkent kasabasında, 11 yıllık orta okullarda öğrencilere fizik, matematik ve astronomi derslerini okutan Murtaza İzzetoğlu, aynı zamanda, okul müdür yardımcısı görevini de yaptı. Altı çocuğunu: Mihriban, Muhabbet, Muhammet, Meryem, Ahmet ve Mustafa ‘yı ilkokul, ortaokul, lise ve üniversitelerde okutan Murtaza İzzetoğlu’nun 31 yıl içerisinde okuttuğu öğrencileri arasında Özbekistan’da ve diğer ülkelerde çalışan yüzlerce yüksek görevli yönetici ve uzman var.

Murtaza İzzetoğlu, ayrıca, hayatı boyunca Ahıskalı Türklerin haklı davasına sahip çıktı ve büyük mücadele vererek, yıllarca halkına hizmet etti. Her zaman fakirin, yetimin, yaşlı ve hastanın yanında oldu.

1989 yılında Özbekistan’ın Fergana vilayetinde ve daha sonra da 1990 yılında Taşkent vilayetinde meydana gelen olaylardan sonra, Murtaza İzzetoğlu ve ailesi Özbekistan’dan, Ukrayna’ya göç etmek zorunda kaldı.

Ukrayna’nın Donetsk vilayetinin, Slavyansk şehrine bağlı, Çervonıy Moloçar kasabasına yerleşen Murtaza İzzetoğlu ve ailesi, 1990-1993 yılları arasında, Ukrayna’daki Ahıskalı Türkler ile Ukrayna “Vatan” ve “Anadolu” Cemiyetlerini kurarak, Ahıskalı Türklere büyük hizmetler verdiler ve yıllarca devam eden mücadeleden sonra Türkiye’ye gelmeyi başardılar. Murtaza İzzetoğlu, 1997 yılında “Ahıska Tarihi ve Bazı Hatıralar” , 1999 yılında “Ahıskalı Evliyalar” ve 2003 yılında da “Ukrayna’da Ahıska ve Tatar Türkleri” kitaplarını yazdı ve yayınlattı.

Murtaza İzzetoğlu, bu kitapları Türkiye’deki, Avrupa, Amerika, Avustralya’daki ve Bağımsız Devletler Topluluğu’na bağlı, Rusya, Ukrayna, Azerbaycan, Özbekistan, Kazakistan, Kırgızistan ve diğer ülkelerdeki Ahıskalı Türklere, vakıf, dernek ve federasyonlara ve yetkililere gönderdi. Murtaza İzzetoğlu, son dört sene ağır hasta ve felç olmasına rağmen, “Ahıskalı Türklerin Kutub Yıldızı” adlı son kitabını da yazıp, bitirdi ve 20.10.2004 tarihinde İstanbul’da vefat etti. Allahü teâlânın rahmeti üzerine olsun.

M.Necati Özfatura,03 Aralık 2004 Cuma

Ahıskalı,Artık Ahıska'ya Dönmek İstiyor

2008-11-29T05:39:00.000-08:00

Hırtız Köyü ve Kalesinin özlemi ile Türkiye'de yaşayan Hırtızlılar...

Hırtız Köyü ve Kalesi

Akrabalarım
Bursa manzaralı Çekirgedeki evlerininde balkonda birlikte yemek yemekteyiz.
Ortada Hacı Halay Amcam, Hacı Rukiye Ablam ,Oğulları İsmail Bey ve ben Bahadır Metan

Ahıska pedagoji lisesini tamamlayan akrabamız (sağ sütun en üstte )
Şöhret Hala hala hayatta (87 yaşında)
beyi Mustafa Dayı ve kızı Gülüş Hanımlar Bursa'da yaşıyorlar

Hırtızlı Akrabalarımız

Mustafa Dayı (90) (soldan ikinci) ,

Eşi Şöhret Hala (87) (sağdan ikinci)
Oğlu Zakir Bey, Kızı Gülüş Hanım
ve ortada damadım Natık Bey

Hırtız Köyü ve Kalesi

Ahıskalılar Vakfı’nın kuruluşu

2008-11-27T11:29:00.000-08:00

5 Haziran 1997 tarihinde Ahıskalılar Vakfı kuruldu. Kuruluşunda başta; İhlas Holding Yönetim Kurulu Başkanı Dr. Enver Ören olmak üzere, insani yardımı ile İhlas Holding Başdanışmanı Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş, İhlas Vakfı Mütevelli Heyeti Başkanı Av. Mehmet Okyay, Türkiye Gazetesi Muhabiri Mehmet Oğuz, Uluslararası Ahıskalı Türkler Federasyonu Genel Başkanı Maksut İzzet, Uluslararası Ahıskalı Türkler Federasyonu Yönetim Kurulu Üyesi Murtaza İzzetoğlu, Uluslararası Ahıskalı Türkler Federasyonu Yönetim Kurulu Üyesi ve Ukrayna Ahıska Türkleri Anadolu Cemiyeti Başkanı Muhammet İzzetoğlu, İzmir Ahıska Türkleri Temsilcisi İbrahim Mehrali, Ahıskalı Türkler Mustafa İzzetoğlu, Ahmet İzzetoğlu, Av. İbrahim Gazigil, Recep Ercüment Konukman, Tamer Ekinci, Selami Turan, İlham Ensaroğlu, İlham Habiboğlu, Balabek Feyzullayev ve 1990 yılından itibaren Türkiye’ye göç etmiş ve İstanbul’da yaşayan Ahıska Türklerinin Temsilcilerinin payı vardır. Ahıska Türklerinin Temsilcileri tarafından daha önce, Ahıska Türkleri Vakfı’nın Kurucular Heyeti Başkanlığı’na seçilen Muhammet İzzetoğlu kuruluşunda yaptığı ilk konuşmada, kendisinin henüz Türk Vatandaşı olmadığından dolayı, Ahıska Türkleri Vakfı’nın Kurucular Heyeti Başkanlığı görevine, Uluslararası Ahıskalı Türkler Federasyonu Genel Başkanı Maksut İzzet’in de teklif ettiği, Türk vatandaşı olan Türkiye Gazetesi Muhabiri Mehmet Oğuz’un seçilmesini teklif etti. Daha sonra bir konuşma yapan İhlas Vakfı Mütevelli Heyeti Başkanı Av. Mehmet Okyay da, hukuken, Türk vatandaşı olan kişinin seçilmesinin doğru olacağını söyledi. O dönemde İhlas Holding Başdanışmanı olan Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş ise yaptığı konuşmasında, Ahıska Türklerinin problemlerinin çözüme kavuşturulması için Türkiye’de ve İstanbul’da vakıf ve derneklerin kurulmasına ihtiyaç olduğunu kaydetti. Daha sonra, Vakıf Kurucuları bir hatıra fotoğrafı çektirdiler. İstanbul’da 5 Haziran 1997 tarihinde kurulan Ahıska Türkleri Vakfı’nın adı daha sonra, Ahıskalılar Vakfı olarak değiştirildi. 1997-2000 yılları arasında Ahıska Türkleri Vakfı için gereken tüm dosya ve tanıtım kartları hazırlandı. Ahıskalılar Vakfı’nın yaptığı faaliyetlerden bazıları: Türkiye’deki, Bağımsız Devletler Topluluğu’na bağlı, Rusya, Ukrayna, Azerbaycan, Özbekistan, Kazakistan, Kırgızistan ve diğer dünya ülkelerindeki Ahıskalı Türklerin kurdukları federasyon ve dernek yetkilileri ile görüşmeler yapılması... 05.06.1997-26.08.2000 tarihleri arasında, İstanbul’da ikamet eden 923 Ahıska Türkü’nün, yani 324 Ahıskalı Türk ailesinin ilgili makamlarda ikamet, çalışma izni, diploma denkliği, sağlık, eğitim, iş, konut, vatandaşlık ve diğer problemlerinin çözümü ve insani yardım yapılması için gece ve gündüz demeden çalışılmasıdır.BDT ülkelerinden İstanbul’a 25.06.2000 tarihine kadar göç eden Ahıska Türkleri hakkındaki rapor şu şekildedir:

1. Ahıskalılar Vakfı’na üye olan Ahıska Türklerinin sayısı: 923.

2. Toplam Ahıskalı Türk aile sayısı: 324.

3. Yalnız Ahıskalı Türk ailelerin sayısı: 73.

4. Yetim Ahıskalı Türk çocukların sayısı: 30.

5. Emekli ve yaşlı Ahıskalı Türk sayısı: 42.

6. Gürcistan doğumlu Ahıskalı Türk sayısı: 38.

7. İstanbul’da İlk okul-liselerde okuyan Ahıskalı Türk çocukların sayısı: 348.

8. İstanbul’daki Üniversiteler’de okuyan Ahıskalı Türk öğrenci sayısı: 62.

9. Türkiye’deki Üniversiteler’de okuyan Ahıskalı Türk öğrenci sayısı: 441.

10. İstanbul’da Türk Vatandaşlığı’na kabul edilen Ahıskalı Türk sayısı: 24.

11. İkamet tezkeresi alanlar: 839.

12. Türk Vatandaşlığı’na müracaat edenler: 408.

13. 01.04.2000 tarihinden sonra gelen ve ikamet tezkeresi olmayanlar: 84.

14. Türkiye’ye göç eden Ahıska Türklerinin sayısı: 24.000.

15. BDT ve dünya ülkelerindeki Ahıska Türklerinin sayısı. 368.000.

Dış Politika
M.Necati Özfatura
necati.ozfatura@tg.com.tr
17 Kasım 2006 Cuma

Ahıskalılara vatandaşlık sözü

2008-11-23T12:13:00.001-08:00

Ahıskalı Türkleri Derneği'nin Yıldırım'da gerçekleştirdiği toplantıda konuşan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Faruk Çelik, Bursa'da yaşayan Ahıskalıların sorunlarını tamamen çözerek vatandaşlık verileceğini müjdeledi.

A.HULUSİ GÜRBÜZOL / BURSA

Ahıskalı Türkleri Derneği'nin Yıldırım'da gerçekleştirdiği toplantıda konuşan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Faruk Çelik, Ahıska Türklerinin vatandaşlık sorununu, ilk Bakanlar Kurulu Toplantısı'nda gündeme getirilerek çözüleceği müjdesi verdi. Bakan Çelik'in müjdesini duyan Ahıskalılar salonda alkış tufanı kopardı. Türkiye'ye göç eden soydaşların acılarını dindirmek için çalıştıklarını dile getiren Bakan Faruk Çelik, "Türk milleti büyük bir millet. 22 milyon kilometre karelerden 780 bin kilometrekarelere düşen bir misakımilli sınırı. Yalnız Ahıska'da mı sıkıntı yaşandı tabiki değil. Ortadoğu'da da yaşandı, Balkanlarda da yaşandı, Avrupa içlerinde de bu sıkıntıları soydaşlarımız yaşadılar. Bizlerin görevi nedir bu acıları dindirmektir. Unutulmaz ama hafifletmeye çalışmak, yeni, mutlu ve huzurlu bir sayfa açmak ve insanımızın geleceğe daha güvenli bakmasını sağlamak. Bizim görevimiz bu, amacımız da bu. Bizim çalışmamız da bu istikamette" dedi.

"UNUTULMADINIZ"

Türkiye'ye Bulgaristan'ın dışında dünyanın diğer bölgelerinden de soydaş göçünün olduğunu belirten Çelik, "Ülkemizde yaşayan diğer vatandaşlarımızın sorunları ile nasıl boğuştuğumuzu biliyorsunuz. Ama şimdi Ahıskalı kardeşlerimizle beraberiz. Sizleri temsil eden değerli yönetici arkadaşlarla Başbakanımız ve diğer bakan arkadaşlarımızla görüştük. Bir taraftan vatandaşlık bir taraftan ikamet sorunu derken, bir taraftan çalışma izinleri, çileler, sıkıntılar, problemler... Tabiki devlet olarak biz isteriz ki dünyanın neresinde olursa olsun nerde bir soydaşımız varsa ülkemize gelsin. Ama devletlerin de politikaları var. Ahıskalılar farklı onların yurtları yok edilmiş. İşte 17 binler, 20 binler bir çok şehidimiz. Hepsine Allah'tan rahmet diliyorum. Birçok çileler birçok sıkıntılar. Vatansız kaldınız. Sizin konumları çok çok farklı. Bakanlığa atandıktan sonra altıncı Bakanlar Kurulu toplantısında sorunalrınızı sayın Başbakan'a da ilettim. Ahıskalıların vatandaşlık sorununu çözecektik. Ama arada başka sorunlar yaşandı 2007 yılında çözmeyi düşündüğümüz bu olay seçimlerin öne alınması ve Cumhurbaşkanlığı seçimi tartışmalarından dolayı ertelendi. Bu çözümü tüm Ahıskalıların beklediğini söyledim . Başbakanda hemen 'yasayı hazırlayın ve meclise getirin' dedi. İnşaallah ilk bakanlar kurulu toplantısında Ahıskalıların vatandaşlık sorununu çözmüş olacağız" diye konuştu.

BENDE BİR AHISKALIYIM

Yıldırım Belediye Başkanı Özgen Keskin ise kendisinin de bir Ahıskalı olduğunu hatırlatarak, Ahıskalıların talihsizliğinin içini burktuğunu söyledi. Başkan Keskin, "Hem içimizi burkan hem de geçmişi yad ettiğimiz ama bugünümüze şükrettiren böylesine anlamlı bir günü değerli bakanımızla birlikte sizlerle paylaşıyoruz. İçinizden bir hemşehriniz olarak şunu çok iyi biliyorum ki tarihte hiçbir millet yoktur ki Ahıskalılar kadar zulme uğramış olsun, mağdur ve bir talihsizliğe düçar olmuş olsun. Onun için bu millet gerçekten çok ah çekti. Bu millet çok ızdırap çekti, vatansız bırakıldı ve binlerce şehit verdi ama asla milli birliğini bütünlüğünü terk etmedi. Asla özünü yitirmedi. Her gününüzde yanınızda olan bir kardeşiniz olarak yine yanınızda olmaya devam edeceğim" dedi.

Yeni Şafak,09 Tennuz 2007

Ahıska Türklerinin 64. yıl anısına...

2008-11-23T09:08:00.000-08:00

HAYATIM ROMAN

Ünal Bolat

unal.bolat@tg.com.tr

20 Kasım 2008 Perşembe

Babam Murtaza İzzetoğlu, 1944 sürgününde on iki yaşındaymış. Özbekistan’ın Semerkand vilâyetinin Cuma ilçesine sürgün edilmişti...

Sovyet hükûmetinin 1956 yılına kadar sıkı yönetime tâbi tuttuğu bütün Ahıskalı Türkler gibi büyük çileler çeken babam, daha sonra Özbek muallimlerinin desteğiyle Semerkand şehrinde eğitimine devam etmiş. 1959 yılında Ali Şir Nevaî adındaki Semerkand Devlet Üniversitesinin Matematik ve Fizik Bölümünden mezun olmuş. Daha sonra akrabalarına kavuşmak için taşındığı Taşkent vilâyetindeki okullarda 31 yıl öğretmenlik ve idarecilik yapmış. Ayrıca, milletvekilliği ve ilçe seçim kurulu üyelik ve başkanlığında bulunmuştu.

Azerbaycan’daki Ahıskalı Türk akrabalarımızı ziyarete gittiğimiz bir gündü. Tren, Ukrayna’nın Slavyansk şehrinden yola çıktı. Babam Murtaza İzzetoğlu, ben ve kardeşim Mustafa, üç kişiyiz.

Akşam üzeri Haşur’da trenden indik ve Borcom yolundan otobüsle Ahıska’ya gittikOtobüste, bir Gürcü arkadaş babama ve bize oturmamız için yer verdi. Meğer, babamın doğduğu Temlala köyünde yaşıyormuş.

Diğer Ahıska köylerindeki Gürcüler de babamı evlerine davet etmiş; “Gel, bugün bizde kal, hinkal (bir çeşit mantı türü) ye.

Yıllardır evlerinizde bedava oturuyoruz, bari misafir edelim de biraz olsun hakkınızı ödeyelim” demişler.

Temlala köyünde baba dostu Gürcü Şota’nın evine geldiğimizde gece hayli ilerlemişti. Şota İyadze ki, 1944 sürgününden önce doğduğu Temlala köyünde babamın ikinci sınıfa kadar aynı sırada okuduğu okul arkadaşı.

Annemin doğduğu Azgur kasabasındaki ilkokulda okumuştu. Aradan tam 46 sene geçmişti.Bize refakat eden Gürcü arkadaşın seslenmesiyle Şota, evinden çıktı ve karanlıkta bize baktı. Babam:“Ola, Şota ne bahiyersin, benim, Murtaza!” dedi. Şota, karanlık olmasına rağmen ay ışığında babamı tanıdı: “Murtaza, sen misin, hoş geldin!” diyerek babama sarıldı.

Hepimiz duygulanmıştık. Evde, karısı Pupula Hanım ve oğlu Timuri vardı. Bizi görür görmez ayağa kalktılar. Hoşbeşten sonra hemen sofra kuruldu. Şota, babamla çok güzel Türkçe konuşuyordu.

Alegi, Marati ve Timuri adında üç oğlu vardı. İkisi Kutayıs ve Tiflis’e çalışmak için gitmişti. Babama, Özbekistan’daki Temlalalı Ahıska Türklerini sordu.

Gece yarısına kadar hasret giderdikten sonra, bize gösterdikleri odada istirahete çekildik. Sabah erkenden uyandık. Kahvaltı zamanına kadar dışarı çıktığımızda mis gibi ter temiz bir hava vardı. Etraf yemyeşildi. Kahvaltıda çeçil peyniri, bal, yayla yoğurdu ve fırında pişmiş sıcacık ekmek vardı.

Ayrılışta duygulanmış ve “Ya Rabbi şükürler olsun sana, vatanımı gördüm” diye haykırmıştım. Gözleri dolup gelen ihtiyar Şota “Oğlum, ne olur sakin ol. Siz şimdi gidiyorsunuz. Biz burada yaşıyoruz. Sizi sürgün ettikten sonra evlerinize yerleştirilen bazı Gürcü ve Ermeniler, buraya geldiğinizi öğrenirlerse, bizi incitebilirler” dedi.

1989 yılında Zviad Gamsakhurdia’nın Devlet Başkanlığı zamanında, buradaki bazı Gürcü ve Ermeniler Ahıskalıların kendi topraklarına dönmesini istememişti.Tiflis’e giden asfalt yolda gözyaşları arasında vedalaşırken şunları söyledi: “Bir gün gelecek, siz bu topraklara döneceksiniz.”

Babamın anlattığına göre, sürgün sonrası mahallî yöneticilerin talimatıyla bu köylerde Türk mezarlarını yok etmişler. Bizim Temlala köyündeki mezarı bozamamışlar. O gün Şota’nın babası Georgiy, köyümüzün mezarlığını bozmak için hareket eden Gürcü’nün kullandığı traktörün altına yatmış ve demiş ki:“Bu mezarı bozman için beni çiğnemen lazım. Sen göçmensin! Bir gün olur kendi köyüne gidersin.

Ben yerli Gürcü’yüm ve burada yaşayıp burada öleceğim. Sen bu mezarı bozarsan, buradan sürgün edilen insanlar kendi topraklarına geri döndüğü zaman onların yüzüne nasıl bakarım?” diye çıkışmış...

Muhammet İzzetoğlu-İstanbul

Yazışma adresi: Türkiye Gazetesi İhlas Medya Plaza 29 Ekim Caddesi, 34197 Yenibosna/İstanbul Faks: (0212) 454 31 00

“Ahıskalıların 1944’teki ölüm sürgünü”

2008-11-23T09:04:00.000-08:00

HAYATIM ROMAN
Ünal Bolat
unal.bolat@tg.com.tr

Ahıskalıları her Türk’ün bilmesi lazım. Yetki ve gücüm olsa bir “Ahıska Araştırma Enstitüsü” kurardım. Bu aziz insanların yaşadığı çile dolu hayatı, buna rağmen bu millete sevdalarının anlaşılmasını sağlardım.

Türkiye’ye gelene kadar onlardan habersizdik. Kars’tayken bile duymamıştım. Meğer hemen Kars’ın bitişiğinde imiş Ahıska.

Bursa’da Türkiye Gazetesi Temsilciliği yaptığım yıllardı. Mehmet isminde bir doktorla tanışmıştım. Hanımı da tekstil mühendisiydi.

Dedi ki: -Biz Ahıskalıyız. Bir oğlum bir kızım var. Azerbaycan ve Iğdır üzerinden Türkiye’ye Bursa’ya geldik. Kimimiz kimsemiz, kalacak yerimiz, imkânımız yoktur. Bize yardımcı olabilir misiniz?

Baktım, tıpkı Anadolu’muzun Kars, Erzurum ağzı gibi çok da mükemmel Türkçe konuşuyorlar. Anadolu terminolojisi kullanıyorlar.

İşte o vakit “Bu Ahıska nerededir?” diye düşünmeye başlamıştım. Ne acı hakikat ki o zamana dek bu insanlarımızdan haberdar değilmişiz.

Tabii merakımızı çekince Doktor Mehmet Bey, hem kendilerinin hem de dolayısıyla Ahıskalıların yaşadıklarını ana hatlarıyla anlatmaya başladı...

Yıl 1944... İkinci Cihan Harbi yılları... O zamanki Sovyetler Birliği’nin sosyalist lideri Stalin, Ahıska’nın eli silah tutan ne kadar genci varsa Almanlara karşı savaşa cepheye gönderiyor. Geride kalan anaları, babaları, eşleri, çocuklarını ise hayvan taşınan yük vagonlarına doldurarak kan ve gözyaşı dolu zoraki bir yolculuğa çıkartıyor.

“Kısa sürede geri döneceksiniz, yanınıza hiçbir şey almayın” denilen 70-80 bin civarındaki Ahıskalı, gerektiğinde dipçik zoruyla, kara kışta çığlık çığlığa ölüm trenine bindirilerek belirsiz bir yolculuğa çıkarılıyor.

Soğuktan, hastalıktan, açlıktan, havasızlıktan çoğu çocuk ve yaşlı olmak üzere yaklaşık 20 bin Ahıskalı vatandaş vagonlarda can veriyor.

Ölenler, Sovyet askerleri tarafından zerre ihtimam gösterilmeden, yol boyu boş çukurlara atılarak âdeta kurda kuşa yem ediliyor. Sürgünün sebebi ne?

SSCB’nin Türkiye ile savaşma ihtimali. “Siz savaşta Türkiye’den yana tavır alırsınız. Bu nedenle sizi geçici olarak sürgün ediyoruz” diyorlar.

Geçici diye kandırılıp Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan’a dağıtılıyorlar.Stalin’in savaşa gönderdiği 40 bine yakın Ahıskalı’dan “kahramanlık madalyalarıyla” yurtlarına dönen 15 bin kadar muharip viran olmuş kimse kalmamış boş evleri görünce şaşkınlıktan deliye dönüyorlar.Stalin’in vefasızlığına çıldıran bu Ahıskalılar madalyalarını parçalayıp ailelerini bulabilmek için senelerce oradan oraya beyhude dolaşmışlar...

Dr. Mehmet Beyin ailesi de bugünkü Özbekistan sınırları içinde Fergana Vadisi denilen bölgeye gönderilenler arasındaymış. Fakat bu insanlar bizim Karadenizliler gibi çalışkan. Gittikleri yeri derhal imar ediyor, ev kuruyor, bağ bahçe yapıyor hayata sarılıyorlar. Âdeta çöle gitseler çölü mamur edecekler. Ne var ki fitneye ve hainliğe çalışkanlık kâr eder mi?

1989’da KGB’nin çıkardığı fitneyle bir kırıma daha uğruyorlar. Kimsenin sebebini anlayamadığı bu hadiselerde Özbek kisveli komünistler, çoluk çocuk demeden birçok Ahıskalıyı öldürüp evlerini yakıp yıkıyorlar. Tabii ceza yine Ahıskalılara kesiliyor. Yeni bir sürgün...

Üstelik birbirleriyle irtibatları kalmasın diye de üçer beşer aileler halinde Azerbaycan, Ukrayna ve Sibirya’ya dağıtılıyorlar.Yıllar sonra malûm SSCB de dağılıyor. Bu dönemde birçok yurttaşımız gibi bunlar da Türkiye’ye geliyor. Ama ev yok, iş yok, imkân yok. Bu aileye ev bulduk da iş bulma telaşındaydık. Tabii bu doktor olduğu için komşularından hasta bir çocuğa tedavi uyguluyor. Sonuç verince hekimliği bir anda mahalleye yayılıyor. Ne bilsin bu tanınmanın başına açacağı işi? (Devamı yarın)N. Aydoğan Ünal-İstanbul

Yazışma adresi: Türkiye Gazetesi İhlas Medya Plaza 29 Ekim Caddesi, 34197 Yenibosna/İstanbul Faks: (0212) 454 31 00

Türkiye Gazetesi 10 Kasım 2008

Ahıskalılar, ilgisizlikten yakındı

2008-11-23T08:50:00.001-08:00

BURSA (İHA) - Vatanlarından sürgün edilişlerini anmak için bir araya gelen Bursalı Ahıskalılar, ilgisizlikten yakındı.Barış Manço Kültür Merkezi'nde gerçekleşen törende konuşan Yıldırım Belediye Başkanı Özgen Keskin, "Hepinizi saygıyla ve sevgiyle selamlıyorum. Sizlere vatandaşım diyorum, çünkü bazılarınızın bildiği gibi ben de bir Ahıskalıyım. Bakanımız Faruk Çelik de uluslararası arenada sizler için mücadele veriyor. Sayın bakanımıza bu konuda bizim de destek olmamız gerekiyor ki, bu işlerde başarılı olalım. Sizlerin içinden ben bir belediye başkanı olarak çıktıysam, sizler de daha iyi işler yapabilirsiniz" dedi.Dünya genelinde 450 bin Ahıskalı olduğunu söyleyen Uluslararası Ahıska Sanatseverler Birliği Başkanı ve yazar Mircevat Ahıskalı, "64 yıl evvel hayvan vagonlarına doldurularak Kazakistan, Özbekistan ve Orta Asya ülkelerine sürgün edilen Ahıskalıların hala bir vatanları yok. Ata topraklarımızdan çok uzaklarda yaşıyoruz. Bunun zorluğunu biz biliyoruz. Bize her türlü şartın koşulduğu toprakta değil, atalarımızın kan döktüğü topraklarda yaşamak istiyoruz. Vatanın cehennemini bile gurbetin cennetine değişmeyiz" diye konuştu.Daha sonra söz alan Şaban Gülsu isimli Ahıskalı ise, "Burada çok büyük bir ilgisizlik var. Türkiye'de bize yabancı muamelesi yapıyorlar. Bunlar yetmezmiş gibi bir de burada oturma izni ve çalışma izni zorluklarıyla karşılaşmaktan çok büyük üzüntü duyuyoruz. Ağladığım için sizlerden özür dilerim. Eski günler aklıma geldi" diyerek sahneden indi.Şaban Gülsu'nun ağlayarak yaptığı konuma herkesi duygulandırdı. Şiir dinletileri, tiyatro oyunları ve dans gösterileriyle son bulan törende, başta yaşlılar olmak üzere birçok Ahıskalı göz yaşına hakim olamadı.

Bahadır Metan'ın Soy Ağacı

2008-11-22T04:26:00.001-08:00

Bahadır Metehan'ın Soy Ağacı

Mehmet Metan Amcam ve Azgur Köyü Öğretmenleri

2008-11-22T04:25:00.000-08:00

Yıl 1930 öğretmenler arasında Azgur Kasabası
Gençler Okulunun müdürü başında beyaz şapkalı Mehmet Metan Amcam (piknik zamanı)

Mehmet Metan Amcam (1906 Oşora- 1938 Azgur)

Bahadır Metan'ın Ailesi

2008-11-22T04:24:00.000-08:00

Yıl 1937 babam Enver Metan Hamidoğlu bu resimden bir ay sonra Ahsıka Kalesi'nde Sovyetler birlğinin kurbanı olmuştur.Kale'de binlerce idam edilenlerin içinde onunda cesedi toplu mezarlığındadır.
Resimde sağda Bahadir babasının kucağında, yanında annesi Hediye Hanım,onun yanında Hasan Eniştemiz ve annemin bibisi kızı Seyda Hanım çocukları ile.

Bahadır Metan'ın Soy Ağacı

2008-11-22T04:23:00.000-08:00

Bahadır Metehan'ın soy ağacı.
Not:Bu soy ağacının kökü babaannem (yukarıda ortada) Mümine-Çahal Hanım ve dedem Hamid Ağa'dan 7 si erkek 2 si bayan olarak 9 çocuktan gelen gelenektir yukarıda ki soy ağacı.

Ahıska'nın Azgur Köyü ve Sakinleri

2008-11-22T04:22:00.002-08:00

1927 inci yılı Azgur kasabasında Gürcüstan'ın 6. yıl dönümünü kutlarken Azgur sakinleri

Not:Resimde ki altı yıldız Gürcistan Cumhuriyetinin altıncı yıl dönümünün simgesidir.
1927 inci sene Ahıska'nın Azgur köyünde çekilmiş olan Gürcistan Cumhuriyetinin altıncı yılı dolayısıyla toplanılımıştır (Kent Okulu öğrencileri ile Okul Müdürü Sayın Ali Mursakulovla)

Ahıska Pedagoji Lisesi

2008-11-22T04:20:00.000-08:00

Ahıska pedagoji lisesini tamamlayan akrabamız sağ sütun en üstte Şöhret hala hala hayatta 90 yaşlarında beyi Mustafa amca ve kızı Gülüş hanımlar Bursa'da yaşıyorlar

Ahıskalı Bir Aile

2008-11-22T04:19:00.002-08:00

Resimde:Ceazyir Ağa'nın kız kardeşi olan Möteber (Mötti) Kocası Şahbender Ağa.4 çocuk annesi Möteber Hanım genç ölünce çocuklar yetim kalmasın diye Cezayir Ağa Hırtıs'a gidip Mehbup Hanımı getirip Şahbender Ağa'ya nikahlar.Bunlardan 3 çocuk;Hediye,Remziye ve oğlu Tofik dünyaya geldiler.
Not:Möteber Hanım'ın 4 çocuğu erkek olduğu için dördüncüsünden sonra kız olsun diye yukarıdaki resimdeki çocuğa kız elbisesi giydirmiştirler.

1912inci sene de kız elbisesi giyen erkek çocuk Rasim 20inci yıllardan sonra Türkiye'de imiş.Ne güzel olur ki onlardan birine ulaşabilsek.

Yıl 1941 Aspindza

2008-11-22T04:19:00.001-08:00

Yıl 1941 Aspindza. Ortada Oşoralı Zodogilin Ahmet Aspinzade Okul müdürü, sağında ve solundakiler bayan Gürcü öğretmenler. Anser amcam ve Hasan eniştem, Seide halamın kocası Azeri, önünde oğlu Tevfik. Tevfik Gence’de yaşıyor. Bu resimden 16 gün sonra Alman savaşı patlak verdi. Erkeklerden ikisi hariç hiçbiri savaştan kurtulamadı. Allah’ın rahmeti üzerlerine olsun. İşte bu resim savaştan ve sürgünden önceki barış ve mutluluk içindeki yaşam tarzımızı gösteriyor.

Ahıska Ziyareti

2008-11-22T04:18:00.000-08:00

1974 senesi 30 yıl aradan sonra Ahıska ziyaretim (arkamda Katolig Kilisesi)

Ortaokul Bitirme Belgesi

2008-11-22T04:16:00.000-08:00

1944-1954 yılları arası Kazakistan'ın Çimkent oblasti Sayram rayonundaki onuncu sınıfı bitirmiş sınıf arkadaşlarım ve öğretmenlerimle(sağ sütunda en üstten ikinci)

Resimde Ben Bahadır Metan ,ortaokulu bitirdikten sonra çekilen resmim

Azpindza Ziyareti

2008-11-22T04:13:00.000-08:00

30 yıl aradan sonra 1974'te doğum yerim olan Azpindza'ya yeniden gelişim gözyaşları ile hasretim sona erdi.

Varzya Kayalıkları

2008-11-22T04:12:00.000-08:00

1974'te 30 yıl sürgün yıllarından sonra Öbekistan'dan Ahıska'ya ilk gelişim (Varzya ziyareti)

Varzya Sığınakları

2008-11-22T04:11:00.000-08:00

1974'te Ahıska ziyaretinde Aspindza kazasının Hırtıs köyü yakınındaki Gürcistan'ın tarihi mekanı olan Varzya

Bahadır Metan Millet Vekili

2008-11-22T04:10:00.001-08:00

Özbekitan'da Zafer Bayramı 1974
(O sırada MilletVekili olan Bahadır Metehan arkada soldan ikinci)

Oşora Köy Camisi

2008-11-22T04:09:00.002-08:00

Oşora Camisinin yanında çekilen resim

Bahadır Metan Ahıska'lılar ile

2008-11-22T04:09:00.001-08:00

Orta Asya'dan gelen Ahıska'lıları memleketlerini ziyaret ediyor.(sol başta Bahadır Metehan misafirleri gezdiriyor)

Bahadır Metan Mesai Arkadaşları ile

2008-11-22T04:07:00.000-08:00

Bahadır Metehan Özbekistan'da inşaat yönetmenliği yaptığı sırada mesai arkadaşları ile birlikte.

(Resimde oturanlardan sağ taraftan ikinci.)

Ahıska sürgünlerinden Osman Dayı

2008-11-21T13:02:00.000-08:00

AHISKALILAR, SÜRGÜNLERLE VE BASKIYLA YOK EDİLMEYE ÇALIŞILDI

Stalin döneminde Ahıskalı Türkler ile birlikte bazı Gürcüler ve yöneticilerde sürgüne gönderildi.

Yıl 1952. Stalin döneminin gazabına uğrayan yöneticilerden birisi Gürcistan Kompartisi Merkez Komu Birinci sekreteri Kandit Çarkviani. 1937-1952yılları arasında görev yaptığı Gürcistan'dan, Ahıskalı Türklerin yanına Özbekistan'a sürgüne gönderildi. Burada Taşkent 32 numaralı kuruluş tresti başkarmasına başkan tayin edildi. Daha sonra ise 1957 yılında Moskova Kremlinin verdiği bir karar ile Beraat etti ve Gürcistan 'a geri döndü. Tiflis 'te Gürcistan Devlet Ekonomi Enstitüsü'nde Rektör olarak görevlendirildi.

Bazı Ahıskalı kardeşlerimiz vatana dönme konusunda ümidini yitirmişler, Artık biz vatanımıza dönemeyiz yaşadığımız yerleri vatan edinelim diye karar vermişler. Buna rağmet milletimiz büyük çoğunluğu yaşlısı genciyle Öz vatanımıza dönebileceğimiz inancını taşımaktadır. Mukaddes inancını kaybetmeyen Ahıskalılar er veya geç vatanlarına döneceklerdir. Bizler vatanı görecek ve orada yaşama hakkına sahip olacağız. Bu böyle sürmeyecek. Bütün dünyanın değiştiği günümüzde bize vatan kapıları açılacaktır. Vatan özlemiyle yanan Ahıskalılar sonunda öz yurtlarına döneceklerdir. Kimse ümidini kaybetmesin.Bazı Ahıskah kardeşlerimiz vatana dönme konusunda ümidini yitirmişler, Artık biz vatanımıza dönemeyiz yaşadığımız yerleri vatan edinelim diye karar vermişler. Buna rağmet milletimiz büyük çoğunluğu yaşlısı genciyle Öz vatanımıza dönebileceğimiz inancını taşımaktadır. Mukaddes inancını kaybetmeyen Ah işkalı lar er veya geç vatanlarına döneceklerdir. Bizler vatanı görecek ve orada yaşama hakkına sahip olacağız. Bu böyle sürmeyecek. Bütün dünyanın değiştiği günümüzde bize vatan kapıları açılacaktır. Vatan özlemiyle yanan Ahıskalılar sonunda öz yurtlarına döneceklerdir. Kimse ümidini kaybetmesin.

Ahıska'da yaşanan zulümler ve sürgünlerle ilgili olarak Osman Dayının hikayesini anlatacağım. Stalin döneminde sürgün edilen K.N.Çarkviani, Osman Dayı, Murteza dayı ve Bahadır Metanlar 1952-57-60'larda 32 numaralı kuruluş trestinde birlikte çalıştılar.

Osman dayının hikayesi 1943 yılında başlıyor. Gürcistan'dan Sovyetler Birliği Ali Sovyetine Milletvekili adaylığına seçilecek seçmenler mitinginde vekaletini Adigön Rayonu okul müdürü Osman Mazmanov yapıyor. Osman dayı tek aday Kandit Nestaroviç Çarkvianiye oy verilmesini teklif ediyor.

Bir yıl sonra yani 1944 yılında ise tüm Ahıska bölgesindeki müslümanlarAhıska Türkleri olarak Orta Asya ve Kazakistan'a sürgün ediliyor. Aradan yıllar geçiyor. Yıl 1952. Stalin döneminin gazabına uğrayan yöneticilerden birisi Gürcistan Kompartisi Merkez Komu Birinci sekreteri Kandit Çarkviani. 1937-1952 yılları arasında görev yaptığı Gürcistan'dan, Ahıskalı Türklerin yanına Özbekistana sürgüne gönderildi. Burada Taşkent 32 numaralı kuruluş tresti başkarmasına başkan tayin ediliyor. Bu sırada Osman dayı ile Çarkviani görüşüyorlar. Bu görüşmede eski hatıralar canlanıyor. 1943 yılında Osman dayının Adigöndeki desteği hatırlanıyor. Çarkviani vefakarlık göstererek Osman dayıyı başkan yardımcısı tayin ederek birlikte çalışmaya başlıyorlar. Murteza dayıda Taşkentte Osman dayı ile birlikte çalışıyor. Daha sonra ise 1957 yılında Moskova Kremlinin verdiği bir karar ile Çarkviani beraat etti ve Gürcistan'a geri döndü.

Moskova Kremlin kararıyla 1952'den 1957'ye kadar Özbekistan'da sürgünde bulunan K.N.Çarkviani Gürcistan'a dönüş sevincini paylaşmak için evinde bir banket verdi. Bankette hazır olanlar içinde Osman dayıda bulunuyordu. Bankette bulunanlara hitaben bir konuşma yapan Kandit Nesteroviç ikinci kat apartmanlarında kapıları karşı karşıya yaşayan Osman dayı ve ailesiyle samimi dostluklar yaşadıklarını ve birlikte çalıştıklarını söyleyerek mutluluğunu ifade ederek , Osman dayı ve ailesi ile birlikte tüm Ahıskalıların vatanlarına dönmelerini çok arzu ettiğini söyler. Bu sırada bankette bulunan ve Moskova'dan gelen iki oğlundan birisi sözünü bölerek : " Baba o zamanlar Gürcistan'ın birinci derecede yöneticisi sen değilmiydin. Senin imzanla gerçekleşmedimi bu olay. Sen istersen durduramazmıydın bu aksiyayı." der. Çarkviani bu itirazı üzerine oğluna şu açıklamayı yapar. " Maalesef yok yavrum. Ben ne yapabilirdim ki. Kararı Moskova Kremlin Politbürosu vermişti. Stalinin imzasıyla gelen bu emre uymak zorundaydık. Biz sadece emir altındaydık. Başka bir şey yapamazdık. Bu karar Moskovanın büyük hatası idi. Stalin'in ölümünden sonra 1956'da Sovyetler Birliği Büyük Millet Meclisi 1944'te haksız olarak sürülenlere anavatanlarına dönebilmeleri için beraat kararı verdi. Sürgündekilerin çoğunluğu vatanlarına döndü ve dönüyarlar. Ahıskalılarda bu haksız sürgünden kurtulacaktır. Şu anda ben belli bir yaştayım. Olurki Ahıskalılar vatanlarına dönme konusunda yardıma ihtiyaç duyarlarsa benim size babalık vasiyetim elinizden geldiği kadar yardımcı olun."

Daha sonraki yıllarda ise böyle bir yardımı kendisinden gördük. 1986 yılında Gürcistan'ın Haşur rayonuna dönen bir kaç Ahıskalı ailenin yerleşmesine bizzat kendisi yardımcı oldu. Bizde ona bu yardımından dolayı teşekkürde bulunduk.

Osman Dayı ile Murteza Dayının yaşantılarını takip ediyorum. K.N. Çarkviani 1957'de Gürcistan'a Tiflis'e döndü ve yaşantısını burada önemli görevlerde bulunarak geçirdi. Sibirya kampından beraat eden Murteza dayı ile 1958'den 1960'a kadar Osman dayı yönetiminde inşaat işlerine devam ettik. 1960'da Murteza Dayı Azerbaycan'a Gence şehrine geri döndü. Alüminyum fabrikasında inşaat işlerinde başmühendis olarak çalıştı. Özbekistan'da ilk olarak 49 yaşında evlendi. Osman Dayının bacısı kızı Sitare hanımla evlenen Murteza dayı çoluk çocuk sahibi oldu ve 1979 yılında Gence'de vefat etti. Sitare hanım, oğlu Natik, gelini kızım Sevda, torunu Nadir 2000 senesinde Türkiye'ye temelli olarak taşındılar. Şimdi Bursa şehrinde yaşamlarını sürdürüyorlar. Damadım Natik bey Türkiye'de ki Cezayirağa'nm oğlu Mehmet amcasının ailesi ile samimi akrabalık ilişkisini sürdürüyor.

Ankara'da ikamet eden Ahmet Amca 1967 yılında Özbekistan'da sürgünde bulunan kardeşleri Murteza ve Gülbaton hanıma aile resimleri ve mektuplar yollamıştı. Bu resimlerden birisinde Ahmet amca, eşi Ruhibe Hanım, çocukları Öner, Tuğrul ve Semra ile birlikte bulunuyordu.

Ankara'da ikamet eden Ahmet Amca, kardeşine yolladığı resimlerden birisinde eşi Ruhibe Hanım, çocukları Öner, Tuğrul ve Semra ile birlikte

1984 yılında ben ve ailem Özbekistan'dan Gürcistan'a Haşur rayonuna döndük ve yerleştik. 1986'da bu bölgeye birkaç Ahıskalı aile daha geldi. Ancak yerli hükümet bu durum karşısında sorun çıkardı. Bunun üzerine bende Ahıskalılara yardım konusunda söz veren ve Özbekistan'dan Tiflis'e dönen Çarkviani'yi araştırdım.Kendisi Tiflis'te Gürcistan Devlet Ekonomi Enstitüsü'nde Rektör olarak çalışıyormuş. Bende onu ziyarete gidip durumu anlatmak istedim. Ancak kapıdaki sekreter hanım bizi kabul edemeyeceğini söyledi. Akşama yapılacak bir toplantıya katılacağını ve bu sebeple hazırlık yaptığını söyledi. Sekretere, Çarkviani beye Özbekistan'daki tanıdıklarından selam getirdiğimi söylemesini istedim. Çarkviani bey bunu duyunca bizi hemen kabul etti. Odası çok genişti. Bizi oturtup konuşmaya başladı. Bende ona Osman dayının resmini ve Çarkviani'nin imzalayıp Osman dayıya verdiği 1957 tarihli raporu gösterdim. O daha resme bakmadan "Osman sağ mı?" diye sordu." Evet, size selamları var" dedim. Kandit Nesteroviç çok memnun kalarak nasıl yardımcı olabileceğini sordu. Ben kendimin hiçbir sorunu olmadığını ama maalesef benden sonra 1986'da gelen Ahıskalı ailelerin yerli hükümete yerleşme sorunları olduğunu söyledim. Çarkviani bey hemen telefona sarılarak "Bana bakan Ceperidze'yi bağlayın"dedi. Ama bakan Ceperidze yurtdışında olduğundan yardımcısına bağladılar. Çarkviani bakan yardımcısıyla görüştükten sonra Murman Haşur Belediye başkanına onun adına telefon açarak yeni gelen tüm Ahıskalı ailelere yardımcı olmasını istedi.

Biz teşekkür ederek müsaade istedik. Çarkviani bizi uğurlarken Ahıskalılara kapılarının her zaman açık olduğunu söyledi. Tiflis'ten Haşur'a dönene kadar Haşur Emniyet müdürlüğü Ahıskalıların pasaport işlemlerine başlamıştı bile. 1970'te Ankara'dan Ahmet Amca kardeşi Sisina Halaya Moskova Büyükelçiliği vasıtasıyla davetiye vizesi gönderdi. İşlemler bitince KGB görevlisi Gani Bey benimle görüşerek Sisina halanın Türkiye'ye tek başına gidemeyeceğini ve benim onunla beraber gitmem gerektiğini söyledi. Ben çok şaşırmıştım ve hemen kabul ettim. Ama Gani bey" Türkiye'de SSCB'yi hiç bir şekilde kötülemeyeceksin ve geri dönüncede Türkiye'yi övmeyeceksin" deyince ben gitmekten vazgeçtim. Gani bey bunun üzerine konuyu hemen kapadı ve Sisina Halayı Türkiye'ye göndermedi.

1980 yılında Türkiye'ye giden Ahıskalı Halid Bey, Sisina Halanın kardeşi Ahmet Beyin adresini aldı ve orada kendisini bularak görüştü. Ahmet Amca Halid Bey ve arkadaşlarını misafir etti. Halid Bey geri döndüğünde Sisina Halaya kardeşi Ahmet amcadan selam ve babası Cezayir Ağa ile büyük kardeşi Mehmet Beylerin ölüm haberlerini getirdi. Daha sonra 1984 yılında Türkiye'ye
giden Halid Bey bu seferde Ahmet Amcanın ölüm haberiyle bizleri üzdü. Böylece ömürlerinin büyük bölümünü çileyle geçiren bu kardeşler özlem ve hasretle bu fani dünyayı terk ettiler.

Rusya'da kalan Murteza dayı ve Sisina halanın çocukları 1997 ve 2000 yıllarında Türkiye'ye göç ederek Bursa şehrine yerleştiler. Türkiye'de ki Mehmet Amcanın yadigarları ile buluşarak samimi görüşmeler yaptılar. İnşaallah bunların şimdiki amaçları Ankara'da ki Ahmet Amca'nın yadigarlarını bulup görüşebilmektir. Böylece aralarında uzun yıllar ayrı kalmanın oluşturduğu yabancılık ortadan kalkacaktır.

Ben 1934 Aspinza Oşora köyü doğumlu Bahadır Metan Enveroğlu, 1992'de Sarp ve Posof gözü sınır kapıları açılınca Türkiye'ye turist olarak geldim.önce Kars Digor bölgesindeki arkabalarımla görüştüm. Sonrada Bursa'da yaşayan Nusret Amcanın oğlu Ali Metan'la görüştüm. Ama ikinci oğlu Erdinç Beyle görüşemedim.

Ankara ziyaretimde ise bibilerim Kebire ve Nazire'lerle sağ vakitlerinde buluştum. Orada beni Bülent Beyle tanıştırdılar. Orada kaldığım gece beni Ahmet Amcanın oğlu Ömer Bey'le tanıştırmak için onu davet ettiler. Öner Hoca beni kırmayarak daveti kabul etti. Öner Hocaya Rusya'dan getirdiğim akrabalarının fotoğraflarını ve onların yazdıkları mektupları verdim ve selamlarını ilettim. Bir dahaki gelişimde damadım Natik Beyi de getireceğime söz verdim. Onlarda çok memnun olacaklarını söylediler.

1995'te damadım Natik Beyle İstanbul ve Ankara'ya uğradık. Ama maalesef Natik Bey Öner Hoca ile görüşemedi. Çünkü ona ulaşamadık. Şimdi hepsi Türkiye'de yaşıyorlar ancak birbirlerinden habersiz. Kendi akrabalarım ile birlikte Türkiye'de yaşayan birbirinden habersiz Ah işkalı akrabaların buluşmalarını arzu ediyor ve bunun için gayret ediyorum. Artık sınırlarda açıldı şimdi buluşmanın tam zamanı. İnşaallah birbirinden kopuk aileler birbirine kavuşurlar..

Sınırlar bir zaman demir pencereler gibiydi.. Kan, yaş, ağlayan akrabalar.. Ayrılık, hasret..
Sınırlar şimdi açıldı. Engeller azda olsa ortadan kalktı. İnanç köprüsü kuruldu. Şimdi artık akrabaların buluşma ve kavuşma zamanı.. Biraz gayretle Ahıskalılar yeniden biraraya gelebilir.. Vatanlarına kavuşabilirler.. İNŞAALLAH...

Vatanım

Ahıskalı İsmail Ağa

Osmanlı Oşoralıları

Bahadır Metan (Matanovlar) Enveroğlu'nun Soy Ağacı

2.Dünya Savaşı Ahıska Gazileri

Bahadır Metan Millet Vekili

Ahmet Amcam Bakü'de Meslekdaşları ile ......

Abdullah Amcam Üniversitede

İlahiyat Öğrencisi Abdullah Amcam

Kafkasya Türkleri Bursa'da Buluştu

Ahıskalılar Ohio Eyaletinin Dayton şehrine toplanıyor!

Ahıskalılar Ahıskaya

Atayurtlarına Dönen Ahıska Türklerine Diyanet Vakfından Kurban Bağışı

''Ahıska'nın Sesi'' Amerika Semalarında Yankılandı

SÜRGÜNDEN SÜRGÜNE

AHISKA'DA SÜRGÜN YILDÖNÜMÜ

14 KASIM AHISKALININ SÜRGÜNE GÖNDERİLDİĞİ GÜN DEMEK

İSTANBUL'DA 14 KASIM 1944 SÜRGÜNÜNÜ ANMA PROGRAMI

Ahıskalı Türk Murtaza İzzetoğlu'nun Özgeçmişi

65 Yıl Geldi Geçti

'Türk' adını taşıdığımız için yıllarca sürgün edildik

Vatan ve Bayrak Hasretiyle Yaşıyoruz

Kafkaslar demir ağlarla Türkiye'ye bağlanıyor

Ahıskalılarıma Çağrı

Bahadır Metan , Anne,Babası ve Gülağa İle Birlikte

Ahıska Lehçesi

Ahıskalılar vatandaş oldu, nüfus 60 bin arttı

ZÜGÜRTLUH

Mücadeleler içinde geçen bir ömür.

Bahadır Metan Enveroğlu

Bahadır Metan Enveroğlundan Mesaj

Bahadır Metan'ın Yeğeni Anzor Bey ve Ailesi

Yaş Günü Tebriği

Bahadır Metanın Ailesi

Akrabaların Buluşması

Kim Kimi Arıyor ?

1930 lu Yıllarda Rusya ve Ahıska

Ahıskalı Cezayir Ağa ve Seyfettin Efendinin Yaşam Mücadelesi

Vatan ve Bayrak Hasreti ile Yaşıyoruz

Her şeyin bittiği yerde yeni dünyalar başlar

Yetmişli Yıllarda Bahadır Ahıskalı

Biz Osmanlıyız

1956'da Ahıskaya Dönen 7 Aile ve 1957'de Dönen 45 Ailenin Çileli Hikayeleri

Ahıska Vatan Mücadelesi

Bahadır Metan'ın Okul Yılları

Ahmet Metan Hamidoğlu Amcam

Vatanına hasret Ahıskalılar

Ahıskalı,Artık Ahıska'ya Dönmek İstiyor

Ahıskalılar Vakfı’nın kuruluşu

Ahıskalılara vatandaşlık sözü

A­hıs­ka Türk­le­ri­nin 64. yıl a­nı­sı­na...

“Ahıs­ka­lı­la­rın 1944’te­ki ölüm sür­gü­nü”

Ahıskalılar, ilgisizlikten yakındı

Bahadır Metan'ın Soy Ağacı

Mehmet Metan Amcam ve Azgur Köyü Öğretmenleri

Bahadır Metan'ın Ailesi

Bahadır Metan'ın Soy Ağacı

Ahıska'nın Azgur Köyü ve Sakinleri

Ahıska Pedagoji Lisesi

Ahıskalı Bir Aile

Yıl 1941 Aspindza

Ahıska Ziyareti

Ortaokul Bitirme Belgesi

Azpindza Ziyareti

Varzya Kayalıkları

Varzya Sığınakları

Bahadır Metan Millet Vekili

Oşora Köy Camisi

Bahadır Metan Ahıska'lılar ile

Bahadır Metan Mesai Arkadaşları ile

Ahıska sürgünlerinden Osman Dayı

Ahıska Türklerinin 64. yıl anısına...

“Ahıskalıların 1944’teki ölüm sürgünü”